Laurien Holtjer

verhuizing

2006-08-22T00:43:00.000-07:00

Vanaf nu een selectie van stukken op mijn eigen website: www.laurienholtjer.nl

Wb: Lekker in een kussen trappen

2006-05-23T04:38:00.000-07:00

‘Ik miste het trappen’, vertelt Kim Mulders. Sinds haar twaalfde doet de studente Biotechnologie al aan Taekwondo, een Koreaanse vechtsport waarbij het gaat om traptechnieken en zelfbeheersing. Omdat er in Wageningen geen vereniging bestond, besloot Mulders zelf les te gaan geven.

Met haar rug naar de spiegelwand trapt Kim Mulders met haar voeten in de lucht. De zwarte band rond haar middel houdt haar stralend witte pak bijeengebonden. Haar staart met lange krullen beweegt op en neer als ze vervolgens door de knieën zakt, weer omhoog gaat en twee keer een rechte stoot maakt met haar linkerarm.
Vijf studenten imiteren de beweging. Hun springende blote voeten kletsen op de rood met gele vloer van de kleine sportzaal in de Bongerd. Langs elkaar strijkende broekspijpen van de witte, katoenen kleding brengen een ritmisch geruis voort.
‘Handen niet laten zakken’, zegt Mulders met zachte stem. ‘Anders ben je je verdediging kwijt.’ De tweedejaars studente geeft sinds september les in Taekwondo. De sport is vergelijkbaar met karate. Het grote verschil is dat binnen Taekwondo de nadruk ligt op het trappen.
Vroeger trainde Mulders vijf keer per week bij een vereniging in Boxmeer, waar haar ouders wonen. Maar in Wageningen was geen Taekwondovereniging. ‘Ik heb wel andere sporten geprobeerd, maar ik miste het echte trappen. Na anderhalve minuut ben ik kapot. Je hebt een heel andere conditie nodig dan je van hardlopen krijgt.’ Dus volgde ze een opleiding tot assistent-leraar en hing ze briefjes op in Wageningen om geïnteresseerden op te sporen. Nu geeft ze elke zondag op vrijwillige basis les aan studenten met een sportkaart.
‘Tup!’, roept Mulders, het teken voor een nieuwe beweging. Ze tilt haar knie op en trapt met haar onderbeen recht vooruit. De studenten die voor haar staan volgen. De groep is wekelijks tussen de vijf en tien studenten groot, waarvan een deel internationaal. Zoals de Poolse Olga. Met rood aangelopen hoofd probeert zij zo hard mogelijk te stoten.
Na de warming-up is het tijd voor buikspieroefeningen. Pas daarna begint het echte werk. Blauwe en rode kussens ter bescherming komen uit de tas. ‘We gaan nu niet technisch trappen maar even lekker sparren.’ De tegenstander moet het kussen in de buik houden. ‘In de buik?’, vraagt leerling Jens angstig. ‘Die hebben we net getraind’, antwoordt Mulders ad rem. Jens vangt de eerste trap van student Jurjen op en belandt nog net niet tegen de spiegel.
Twee tengere studentes doen het rustiger aan. Hun voeten raken voorzichtig de kussens, in tegenstelling tot die van Mulders. Haar rake klappen galmen boven alles uit. Het geluid verdwijnt door de openstaande deur naar buiten, het terras op. ‘Het draait heel erg om zelfbeheersing. Met het trappen moet je altijd de controle houden.’ Net als over de ademhaling. Met elke trap ademt Mulders hoorbaar uit: ‘T, t, t.’
Na anderhalf uur is de training afgelopen. De pakken worden recht getrokken, een eindgroet volgt. De kussens gaan weer in de tas, de deur naar het terras gaat dicht en het luxaflex open. Daarachter zitten mannen die al uitgesport zijn, met rode hoofden van het bier en de zon. Even kijken ze op: dus daar kwamen de geluiden vandaan.
Als het aan Mulders ligt doen ze dat iedere week. Het liefst begint ze een eigen vereniging in Wageningen. ‘Maar daar moet ik me in verdiepen. Inschrijven bij de Kamer van Koophandel, verzekeringen, subsidies. Bovendien heb ik leden nodig.’ Tot die tijd kunnen studenten iedere zondag gratis training krijgen in de Koreaanse traptechnieken

Wb: Stage/ Wolvensporen in Zweden

2006-05-23T04:34:00.000-07:00

Biologiestudente Deirdre Lagas vertrok in december naar Zweden. Ze volgde dagelijks op ski’s de voetsporen van lynxen en wolven in de sneeuw. Begin mei kwam ze terug, met een enorme conditie en vele kilo’s lichter.

‘Lynxen en wolven lopen vrij rond in Scandinavië. De eerste weken heb ik drie lynxen gevolgd die een zender om hadden. De auto waar ik in rond reed had een lange antenne om de radiosignalen op te vangen.
Later gaven onderzoekers van het project nog een vierde lynx een zender. Honden joegen het beest eerst een boom in, waarna de dierenarts haar verdoofde. Er hingen vangnetten klaar om haar op te vangen, maar ze viel helemaal niet uit de boom. Dus moest iemand naar boven klimmen om haar eruit te halen. Vervolgens namen we bloed af voor DNA-onderzoek en maten we haar van neus tot staart. Aan het eind kreeg ze een radiohalsband om.
Later volgde ik een stel wolven dat zenders om had: het mannetje Ulrik en zijn vrouwtje. De wolven droegen ook een halsband, maar dan met een GPS die ieder uur hun positie doorgaf. Deze zender is te zwaar voor de lynx. Op ski’s volgde ik hun sporen in de sneeuw, om te zien welke route ze daadwerkelijk hadden afgelegd tussen de verschillende GPS-punten.
In het begin vond ik het wel eng om vijftien kilometer van de auto vandaan te zijn zonder bereik op mijn mobiel, want ik moest vaak over bergen en bevroren meren.Eén keer ben ik in een beekje gevallen. Ik wilde met een stok voelen hoe diep het was. Die was dieper dan ik dacht en ik gleed uit. Snel gooide ik mijn GPS op de kant, deed mijn ski’s uit en kroop uit het water. Daarna heb ik eerst mijn sokken uitgewrongen en ben vervolgens heel hard terug gaan skiën naar de auto.
Toch wende het na een tijdje om onbereikbaar te zijn in het gebied. Vaak was ik tot tien uur buiten. Als het donker begon te worden, hoorde ik geluiden van alle dieren. Ik heb zelfs een keer wolvengehuil gehoord. Uiteindelijk vond ik het heerlijk om helemaal alleen in de natuur te zijn.’

Wb: Hoek van cultuur en debat

2006-05-11T07:19:00.000-07:00

Aan de buitenkant is het niet te zien, maar op de hoek van de Lawickse Allee en de Costerweg bruist het van ondernemingszin, cultuur en kritische actie. In korte tijd hebben vele studentenorganisaties zich gevestigd in LA13. Vorige week presenteerden zij zich samen als het ‘Centrum voor cultuur en academische vorming’. Maar wie zitten er eigenlijk in de kantoorruimtes die volhangen met filmaffiches, Loesje-posters en aankondigingen van debatten?

Aiesec
‘Het zijn de succesweken!’ Op advies van hun mental coach sieren A4-tjes met deze opzwepende tekst het kantoor van Aiesec. Het tussenresultaat is te zien op een groot, volgeschreven whiteboard: een lijst met de behaalde successen, van een bescheiden bedrijfsgesprek tot een binnengehaalde stageplek. Aiesec is een internationale studentenorganisatie, met vestigingen in 95 landen. De organisatie is opgericht na de Tweede Wereldoorlog door studenten uit West-Europa. Door studenten wereldwijd ervaringen op te laten doen met andere culturen zou er meer wederzijds begrip ontstaan voor elkaars cultuur. De uitwisselingen gaan via stageplekken bij bedrijven in het buitenland. Als tropenstudent met dreads zal het lastig zijn een plaats te vinden. Vooral managementgerichte studenten in pak passen bij de bedrijven die Aiesec aanschrijft.
www.aiesec.nl

Boerengroep
‘Van boer tot boer hoef je niet zoveel te praten’, aldus Loesje op een poster aan de muur. Terwijl de universiteit probeert van het landbouwimago af te komen, strijdt de Stichting Boerengroep voor de boer in praktijk. Via nieuwsbrieven, lezingen en excursies informeert zij studenten al meer dan dertig jaar over praktische problemen in de landbouw. Het doel: een brug slaan tussen landbouwpraktijk en landbouwstudies. Naast saaie lezingen en debatten is er het Inspringtheater. Op uitnodiging van landelijke agrarische ondernemingen zet die belangenconflicten tussen verschillende partijen neer op het podium. Na een scène daagt het gezelschap het publiek uit te reageren door een rol over te nemen, om hen zo zelf te laten zoeken naar oplossingen voor conflicten uit de boerenpraktijk. Onder het motto ‘weinig theorie, veel praktijk’ organiseert de Boerengroep verder praktijkcursussen voor vaardigheden uit het dagelijkse leven van de boer. Wie wil er nou geen trekker leren rijden?
www.boerengroep.nl

Integrand
Hun flitsende magazine bevat artikelen over de veertig lastigste sollicitatievragen, stages bij multinationals en kledingvoorschriften op kantoor. Het is duidelijk: Integrand richt zich op het ‘bevorderen van de bedrijfsvaardigheden van academische studenten’. Zoek je een stage bij bedrijven als KPN of Unilever? Schrijf je dan bij hen in. Deze landelijke non-profitorganisatie bemiddelt tussen bedrijven en studenten. Het doel is studenten al tijdens hun studie kennis te laten maken met het bedrijfsleven.
www.integrand.nl

ISS
Ben je het even zat geen euro betaald te krijgen voor al je inzet? Maar wil je wel graag een andere kant zien van de universiteit? Klop dan even aan bij ISS. Dit schoonmaakbedrijf boent alle gebouwen van de universiteit schoon.

Movie W
Veel oud-studenten kregen hier practicumlessen over mineralen, bodems en stenen. In plaats van bodemprofielen hangt er nu een wit doek aan de muur. Vorig jaar noemde cinema.nl, een gezamenlijk project van de VPRO en de Volkskrant, de omgetoverde practicumruimte zelfs de mooiste filmzaal van Nederland. Door de lage beoordeling van de foyer eindigde het filmhuis echter onderaan de ranglijst van filmhuizen. Ruim twintig vrijwilligers en drie vaste parttime medewerkers houden Movie W draaiende. Zes dagen per week vertonen ze een selectie van de beste cultfilms. Verder organiseren ze ieder jaar ‘Blik op film’, waarbij bekende en minder bekende mensen uit de filmwereld komen vertellen over hun werk, en het filmfestival MovieWeekend.
www.movie-w.nl

Otherwise
‘Dialogue for Development’ is de leidraad voor Stichting Otherwise. Deze kleine NGO dient als platform om kennis vanuit de maatschappij en de wetenschap te delen met ontwikkelingsorganisaties en andere geïnteresseerden. Zo wil Otherwise een bijdrage leveren aan de bewustwording en discussie over duurzame ontwikkeling.Tegelijkertijd richt Otherwise zich op studenten en onderwijs. Lezingen, excursies en documentaires rond specifieke ontwikkelingsthema’s als toegang tot natuurlijke hulpbronnen, migratie en mensenrechten, hebben als doel studenten te stimuleren een kritische mening te vormen. Daarnaast geeft Otherwise aanvullingen en kritiek op onderwijs en onderzoek van Wageningen UR.
www.stichting-otherwise.nl

RUW
Nog een zogenoemd ‘kritisch studentenorgaan’ is Stichting Ruraal Wageningen (RUW). Met de gedachte dat kennis niet alleen uit boeken komt, organiseert RUW lezingen, debatten en excursies om studenten te betrekken bij de praktijk van het landelijk gebied. Aan de muur hangen nog posters met Europe XL, het thema van vorig jaar over de gevolgen voor de landbouw van de toetreding van Oost-Europese landen tot de EU. Dit jaar is het thema ‘biomassa energie’. Verspreid over de tafels liggen folders voor aankomende debatten over de rol van overheid en landbouw hierin. Door studenten extra informatie en achtergrond te geven over de onderwerpen probeert RUW een kritische houding te stimuleren. Het uiteindelijke doel is het verkleinen van de kloof tussen beleidsmakers en de mensen in de praktijk.
www.stichtingruw.nl

StOC
Heb jij dat ene idee waarmee je de markt gaat veroveren? Of heb je altijd al een eigen bedrijf willen beginnen? Dan is het goed even bij het Studenten Ondernemers Centrum (StOC) binnen te lopen. Het StOC geeft individueel advies, maar organiseert ook excursies, lezingen en workshops over praktische problemen waar startende ondernemers tegenaan kunnen lopen.
www2.wur.nl/stoc

Studentenfracties
Het onderwijs kan altijd beter, vindt de Studentenraad, het medezeggenschapsorgaan van Wageningen Universiteit dat opkomt voor de studentenbelangen. De raad kent drie fracties. De Verenigde Studentenraadsfractie (VeSte) en Christen Studenten Fractie (CSF) zijn gevestigd in LA13. De derde, de Progressieve Studenten Fractie (PSF) zit met studentenvakbond WSO in het Ariongebouw op de Niemeijerstraat. CSF maakt zich sterk voor goed onderwijs en bijbehorende faciliteiten. VeSte komt vooral op voor voorzieningen voor studenten die naast hun studie actief zijn binnen een vereniging. PSF heeft als speerpunten onderwijskwaliteit en internationalisering. De verkiezingen, die jaarlijks rond mei plaatshebben, gaan dit jaar niet door wegens gebrek aan kandidaten.
www.wu.nl/sr

Studium Generale
Studium Generale Wageningen (SG) was lange tijd de enige bewoner. Met de verzameling van studentenorganisaties in LA13 ging een wens in vervulling. De organisatie van SG zit verspreid door het gebouw, maar gebruikt voor haar activiteiten meestal de grote zaal. Actuele wetenschappelijke en maatschappelijke thema’s komen aan bod tijdens de lezingen, discussies, cursussen en tentoonstellingen. Theater ’t Hemeltje is onderdeel van SG. De vrijwilligers van ’t Hemeltje ‘maken theater zonder zelf te spelen’. Zij verzorgen alles wat amateurtoneelgezelschappen nodig hebben, zoals PR, bardiensten, kassa, en een podium. Dit staat overigens niet in LA13, maar in de Wilde Wereld in de Burgtstraat.
www2.wau.nl/sg
www2.wau.nl/hemeltje

Wb: Studente voor Aiesec naar Mexico

2006-05-11T07:16:00.000-07:00

Iris Roscam Abbing, eerstejaarsstudente Internationale Ontwikkelingsstudies, is als één van de twintig Nederlandse studenten geselecteerd om deze zomer studentenorganisatie Aiesec te vertegenwoordigen in het buitenland.

Ruim vierhonderd studenten uit alle studentensteden streden de afgelopen maanden tegen elkaar in het ambassadeursprogramma van Aiesec. Door middel van debatten, rollenspellen, sollicitatiegesprekken en presentaties moesten zij zichzelf bewijzen als geschikte ambassadeur van Aiesec.Roscam Abbing vertrekt deze zomer samen met een communicatiestudente uit Amsterdam voor negen weken naar Mexico. Daar zullen ze alle vestigingen van Aiesec bezoeken en samen gaan werken met de lokale studenten. Daarnaast gaan ze bedrijven bezoeken en proberen stage plekken te regelen voor Nederlandse studenten.Het Aiesec Ambassadeursprogramma is een jaarlijks terugkerend project om contacten aan te halen met alle internationale vestigingen. De komende weken krijgen de twintig geselecteerde ambassadeurs training in marketing en communicatie binnen andere culturen.

Wb: Bloedneus? Watje erin en doorgaan

2006-04-20T09:46:00.000-07:00

‘Het is een keihard spel, maar met veel respect’, zegt Xandra Benthem de Grave. De zesdejaars studente Dierwetenschappen speelt in het Nederlandse vrouwenrugbyteam. Komend weekend vertrekt ze naar Italië voor het Europese Kampioenschap.

‘Rugby is geen manwijvensport’, zegt Xandra terwijl ze met haar gespierde armen het kopje thee van de keukentafel optilt. Haar lange blonde haren heeft ze in een staart gebonden. ‘Je hebt verschillende soorten mensen nodig om een goed team te kunnen vormen. Het gaat om kracht én snelheid. De zeven backs rennen met de bal en moeten snel zijn, de acht voorwaartsen zijn de werkpaarden. Zij duwen de tegenstanders weg.’
Xandra is zo’n werkpaard in de Nederlandse basisopstelling. En naast haar zijn er nog twee meiden uit het Wageningse rugbyteam geselecteerd voor het Nederlandse team: Nicolette Meerstadt en Sandra Veerman. In Italië gaan ze strijden tegen vijf andere landen. Niet de beste landen. Want die trainen voor het WK in september. ‘Daar waren we net niet goed genoeg voor’, zegt Xandra.
Ze is er niet minder fanatiek om. Iedere dinsdag en vrijdag traint de studente met het Wageningse vrouwenrugbyteam. Op zaterdag en woensdag staat de training van het Nederlands team gepland. Tussendoor houdt ze een strak fitnessprogramma aan. ‘Maar de komende week doe ik het rustig aan als voorbereiding op het EK. Niet teveel trainen, veel spaghetti eten en water drinken.’
Tijdens de wedstrijden zal het er hard aan toe gaan. Gebroken neuzen en blauwe ogen zijn geen uitzondering. ‘En bloedneuzen, maar dat is een kwestie van een watje erin en verder spelen. Je moet wel tegen een klein stootje kunnen. Ik had laatst mijn pink uit de kom.’
Xandra vindt rugby leuk door het inzicht dat nodig is én door de fysieke inspanning. Vijf jaar geleden haalde een studiegenoot haar over om te gaan spelen. ‘Hij kneep in mijn armen en vroeg of rugby niks voor mij was. Na een kennismakingstraining wist ik gelijk: dit is het!’
Ondanks de blauwe plekken, is rugby volgens Xandra een respectvolle sport. ‘Juist omdat het een harde sport is, is het een spel met strakke regels. Een hoge tackle bij de nek mag bijvoorbeeld niet. En de scheidsrechter wordt enorm gerespecteerd. Je zal de spelers niet op het veld tegenover de scheids zien staan schreeuwen zoals bij voetbal.’ Ook is het contact met te tegenstanders sportief. ‘Voor een wedstrijd is het traditie drie hoeraatjes te schreeuwen voor de tegenpartij. Na de wedstrijd volgt de derde helft. Dan zingen we met zijn allen rugbyliederen.’
Maar uiteindelijk draait het natuurlijk toch om het winnen. ‘Er gebeuren af en toe wel gemene dingen, zoals knijpen. Door de adrenaline heb ik het tijdens de wedstrijd vaak niet door als iemand dit doet. Pas als ik na afloop onder de douche sta, zie ik al die blauwe plekken. Maar gelukkig loopt het seizoen van september tot mei. Tegen de tijd dat ik op het strand lig, zijn de blauwe plekken al niet meer te zien.’

Wb: stage/ Ghaneze mieren

2006-04-20T09:45:00.000-07:00

Biologiestudent Machiel van Wijngaarden ging vorig jaar voor een afstudeervak naar Ghana. Samen met studie- en huisgenoot Monique van Kessel verbleef hij een half jaar tussen krioelende mieren en cacaobomen.

‘De cacaoboeren willen graag mieren op hun plantages. Volgens hen eten die wantsen, waardoor ze deze plaagdieren niet meer chemisch hoeven te bestrijden. Wij onderzochten of dit waar is en of het mogelijk is om mierenkolonies te verplaatsen naar de plantages.
De mieren leven in nesten in bomen. Deze zijn gemaakt van zijde en bladeren. Omdat we wilden weten wat de samenstelling van mierenkolonies is, knipten we de nesten los. Terwijl één van ons de zak met chlorofyl openhield, knipte de ander het nest los, sprong van de ladder en vluchtte weg. De mieren komen overal. Ghanezen hebben mij vaak met ontbloot bovenlijf weg zien rennen.
Vervolgens zaten we dagen achtereen de mieren stuk voor stuk met de hand te scheiden. Kleine werker, grote werker, mannetje, koningin. In totaal hadden we ruim 150.000 mieren.
Van tevoren hadden we ons goed ingelezen. Maar de situatie in het veld bleek anders. Zo bleken er maar 5.000 mieren in een nest te zitten in plaats van 80.000. Hierdoor moesten we veel meer nesten losknippen dan we hadden gepland. Soms zat ik wel even met mijn handen in het haar door dit soort praktische tegenvallers. Dan is het prettig om met zijn tweeën te zijn. We stimuleerden elkaar door te blijven praten over ideeën.
We woonden buiten het dorp, in een appartementje bij het onderzoeksinstituut. Vaak hadden we geen stromend water. Dan haalde ik met een emmer op mijn hoofd water van het reservoir naar huis. Maar we hadden wel een zwembad. Dat hoorde bij het golfterrein van de rijkere Ghanezen. Wij mochten daar ook gebruik van maken. Ik sprong er zo vaak in dat mijn haar op een gegeven moment groen was van de algen.
Elke dag ging ik naar het dorp voor boodschappen en het contact met de lokale mensen. Ik bezocht een vast kraampje dat van alles verkocht zoals snoepgoed, blikvoer en wc-papier. De jongens van het kraampje hadden de bijnamen Pinoccio, Ordino en Pongho. Ze namen me een keer mee naar een plaatselijke bar. Daarna noemden ze mij Onito. Dat betekende dat ik de volgende keer zou betalen. Namen zijn heel belangrijk om te onthouden. Als je het bij een volgende ontmoeting bent vergeten, zijn ze beledigd. Maar als je het meteen weet zijn ze dolblij.
Na het onderzoek reisde ik nog een maand alleen door het land. Ik reisde met trotros, rammelende taxibusjes die nog net niet uit elkaar vallen. Een keer viel de deur zelfs op de grond toen ik hem opendeed. Maar ik vond het een leuk vervoermiddel. Al die mensen die bij elkaar zitten en kletsen. Er zijn ook zoveel mogelijk banken in gestopt, waardoor er nauwelijks laadruimte is. Alles wordt met touwen vastgesjord. Meegebrachte geiten gaan onder de stoelen en op het dak. Het gaat in Ghana om het genieten van het land en de mensen. Ik voelde mij het beste tijdens het reizen.

Kennisonline: Experts adviseren Brussel over huisvesting varken en kalf

2006-03-31T05:47:00.000-08:00

De Europese Unie wil de huidige richtlijnen voor de huisvesting van varkens en kalveren onder de loep nemen. Het onafhankelijke welzijnspanel van de European Food Safety Authority (EFSA) heeft werkgroepen ingesteld om hiervoor tot een wetenschappelijk onderbouwd advies te komen. Ook onderzoekers van de Animal Sciences Group brachten hun expertise in.

De huidige richtlijnen voor de huisvesting van varkens en kalveren zijn verouderd. De EU wil eens in de zoveel jaar deze richtlijnen opnieuw bekijken aan de hand van nieuwe wetenschappelijke inzichten. Daarvoor kreeg het EFSA-panel Animal Health And Welfare (AHAW) het verzoek om een wetenschappelijk onderbouwd advies te geven. Het panel stelde een internationale werkgroep op voor varkens en één voor kalveren. In beide gevallen namen ook onderzoekers van de Animal Sciences Group deel: Hans Spoolder in de varkenswerkgroep en Kees van Reenen in die van de kalveren.

Bewegingsvrijheid
Het laatste kalverbesluit is in 1997 uitgekomen. “De werkgroep bekijkt nu de huidige stand van zaken op wetenschappelijk gebied. Dit kan aanleiding zijn om de huidige richtlijnen te herzien”, zegt Van Reenen. Inhoudelijk kan Van Reenen nog niks kwijt, omdat de werkgroep nog midden in het proces zit. “Deze zomer zal het rapport er liggen”, schat hij in.
Het rapport voor de huisvesting van varkens is al wel afgerond. Uit onderzoek van de ASG concludeert Spoolder dat voor voldoende bewegingsvrijheid van een varken van 110 kilo - het gewicht waarop het varken wordt afgevoerd - minimaal één vierkante meter noodzakelijk is. In de rest van Europa ligt dit nog op 0,65 vierkante meter.
Uiteindelijk heeft het panel van de EFSA aan de EU een advies gegeven van minimaal 0,80 vierkante meter, de norm die nu in Nederland al geldt voor stallen die na 1998 gebouwd zijn. ‘We hebben gezocht naar de absolute ondergrens op basis van feiten.’ Eén vierkante meter kon Spoolder niet hard maken. Wel dat het meer dan 0,65 moest zijn.

Vloer
Waar geen consensus over is gevonden is de vloer. Zuidelijke landen houden vast aan een volledige roostervloer, terwijl ASG de voorkeur geeft aan een gedeeltelijke dichte vloer. “Het is een afweging tussen hygiëne enerzijds en comfort anderzijds. Een dichte betonnen vloer is comfortabeler. De varkens kiezen het als ligplaats eerder dan een roostervloer. Bovendien heb je minder kans op klauwbeschadigingen. Het probleem is dat in Zuidelijke landen de temperatuur in de stal minder goed in de hand te houden is. De dieren gaan de dichte vloer gebruiken als mestplek. Ze koelen zich dan af met de eigen uitwerpselen. Dat geeft hygiëne problemen.’

Gelijkheid
Volgens Spoolder is het voor het eerst dat de ruimteaanbevelingen voor varkens zijn beredeneerd op basis van biologische argumenten. “Eerder hebben we altijd puur vanuit bedrijfseconomische overwegingen de ruimte geschat die een varken nodig heeft.”
“Voor het ministerie van LNV is het van belang dat de Nederlandse normen in het wetenschappelijke panel naar voren kwamen”, zegt Spoolder. De Nederlandse overheid ziet namelijk graag dat de Nederlandse normen voor varkens internationaal gehanteerd worden. “Het is voor varkenshouders moeilijk om onder de huidige Nederlandse eisen tegen dezelfde kostprijs te produceren als andere landen waar de eisen lager liggen.”
Of er meer gelijkheid komt, is nog de vraag. De EFSA legt de werkgroeprapporten en de aanbevelingen voor aan de Europese Commissie en deze worden niet automatisch overgenomen in de Europese regelgeving. Naast het wetenschappelijke advies neemt zij ook aspecten als milieu en economie in overweging. Pas dan beginnen de onderhandelingen tussen de lidstaten op politiek niveau. Uiteindelijk stelt LNV op basis van de Europese richtlijnen de Nederlandse normen op.

Kennisonline: Melkkoeien weer in de wei

2006-03-31T05:37:00.000-08:00

Steeds meer melkveehouderijen zetten hun koeien jaarrond op stal. De zuivelsector en maatschappelijke organisaties willen weidegang juist stimuleren. Het ministerie van LNV heeft daarom het project ‘Koe & Wij’ opgezet. De Animal Sciences Group trekt het project.

De aftrap van het project vond plaats tijdens de conferentie ‘Weidegang’ in december 2005. Deze was georganiseerd door de Nederlandse Zuivelorganisatie, de Land- en Tuinbouworganisatie, het Centraal Bureau Levensmiddelenhandel, de Dierenbescherming, de Stichting Natuur en Milieu en het ministerie van LNV om afspraken te maken over het stimuleren van beweiding.
Weidegang biedt meer ruimte voor beweging en natuurlijk gedrag van de koeien. Bovendien wil de samenleving de koeien graag in de wei zien. “Een koe in de wei is het visitekaartje van de Nederlandse melkveehouderij”, zegt Herman Snijders van de LNV-directie Landbouw. “Landbouw moet zichtbaar blijven. Je ziet consumenten er steeds meer los van raken. Het is belangrijk dat ze zien waar het product vandaan komt.” Toch koos in 2004 vijftien procent van de melkveehouderijen ervoor om hun koeien binnen te houden. Dat is twee keer zoveel als tien jaar geleden.

Knelpunten
Bij het op stal houden van de koeien is het verlies van fosfaat en stikstof naar het milieu minder dan bij beweiding. De mineralen worden beter benut doordat de mest wordt opgevangen en als meststof kunnen worden gebruikt.
Echter, beweiding biedt ook voordelen wat betreft milieuvervuiling. Zo is de ammoniakvervluchtiging lager, evenals de methaanemissie en het energieverbruik.
Het zijn dan ook vooral praktische knelpunten die de veehouders doen overwegen de koeien niet langer in de wei te laten lopen. In totaal vormen vier moeilijke praktijksituaties de basis voor het project ‘Koe & Wij’.
Allereerst is er een praktijkgroep opgezet rondom de problematiek van te kleine huiskavels. Het aantal koeien per bedrijf is toegenomen, terwijl het weideoppervlak niet altijd in verhouding is meegegroeid. Daardoor is de huiskavel te klein geworden om de veestapel onbeperkt te kunnen laten weiden.
Een tweede belemmering is de arbeidsintensivering door de toename in aantal koeien per bedrijf. Met name de arbeidspieken die bij beweiding komen kijken leiden bij boeren tot de overweging ze dan maar op stal te houden.
Een derde probleem is dat koeien met een hoge melkproductie baat hebben bij een constant hoeveelheid voedsel. Dit is beter te sturen op stal dan in de wei.
Als laatste speelt de toename in automatische melksystemen een rol. Een melkrobot kan het beste benut worden als de koeien op stal staan.

Praktijktesten
Zestig veehouders gaan in de vier projectgroepen oplossingen voor deze knelpunten in de praktijk testen. De eerste kennismakingsbijeenkomst voor de deelnemende veehouders in ‘Koe & Wij’ was in januari. “Als volgende stap maken de boeren op basis van de knelpunten een plan waar ze het komende jaar mee aan de slag gaan”, vertelt projectleider Bert Philipsen van de Animal Sciences Group. In maart zijn de individuele plannen af.
Philipsen benadrukt dat niet de belemmeringen centraal staan, maar de mogelijkheden. Het gaat om de kennis en ervaringen die de praktijkgroepen opdoen. De veehouders zullen deze delen met de gehele melkveehouderijsector. “Het ultieme doel is de andere veehouders uit te dagen om een gesprek aan te gaan.” Op die manier hoopt Philipsen dat de melkveehouders bewuster gaan nadenken over de keuzes die mogelijk zijn binnen beweiding.
LNV ondersteunt het stimuleren van de weidegang van harte. “Omdat alle betrokken partijen het belang van beweiden onderstrepen, willen wij het vinden van oplossingen voor de knelpunten ondersteunen”, zegt Herman Snijders van LNV.

Kennisonline: Houders appelcollecties gaan samenwerken

2006-03-31T05:25:00.000-08:00

Het Centrum voor Genetische Bronnen Nederland (CGN) heeft de Nederlandse appeldiversiteit geinventariseerd. Geen enkele appelcollectie – inclusief die van het CGN - blijkt deze diversiteit geheel te dekken. Samenwerking is geboden.

Het CGN is verantwoordelijk voor het behoud van de genetische diversiteit van belangrijke cultuurgewassen in Nederland, waaronder die van appel. Het is niet de enige instelling met een appelcollectie. Ook verschillende verenigingen en particulieren beheren een boomgaard ter behoud van de Nederlandse appelrassen.
Als verantwoordelijke voor de Nederlandse genetische diversiteit wilde CGN meer inzicht krijgen in de aanwezige genetische bronnen van appel. ‘De vraag was hoe representatief onze collectie is. Beslaat deze een klein deel van de genetische diversiteit in Nederland of is het juist goed dekkend?’, stelt projectleider Rob van Treuren.

Overlap
In het onderzoek werden uit acht appelcollecties bomen geselecteerd op basis van Nederlandse herkomst of een duidelijk belang voor de Nederlandse teelt. Uiteindelijk onderzocht CGN van ruim zevenhonderd appelbomen het DNA op genetische verwantschap.
Na analyse blijkt er een aanzienlijke overlap te bestaan binnen en tussen de onderzochte collecties. Volgens Van Treuren is dat niet geheel ongewenstn. Vanuit het behoud van diversiteit is het veilig om ergens anders hetzelfde ras te hebben staan. Een boom kan immers verloren gaan.
Verder blijkt geen enkele appelcollectie de totale Nederlandse diversiteit af te dekken. ‘Daarom werken we nu aan een samenwerkingsverband tussen alle collectiehouders’, zegt Van Treuren. Onderdeel van het samenwerken is het opzetten van een gemeenschappelijke database. Tijdens het onderzoek bleek dat voor een zelfde ras verschillende namen worden gebruikt. CGN wil met de gemeenschappelijke database de documentatie van de appeldiversiteit verbeteren. ‘Zodat we precies weten wat voor rassen we in Nederland hebben.’ Afgelopen januari zijn de onderzoeksresultaten besproken met alle collectiehouders. Die zijn volgens Van Treuren enthousiast.

Kennisonline: Kwekersrechtonderzoek naar Naktuinbouw

2006-03-31T05:20:00.000-08:00

Het onderzoek naar kwekersrecht voor de landbouw- en siergewassen sector is per 1 januari overgegaan van het Centrum voor Genetische Bronnen (CGN) naar de Naktuinbouw. Naktuinbouw deed reeds het onderzoek naar groentegewassen.

Nieuwe rassen binnen de landbouw, sierteelt en groente sector kunnen beschermd worden met het kwekersrecht. Daarnaast geldt voor groente- en landbouwrassen dat de Europese Unie ze toe moet laten voor het teeltmateriaal in de handel mag komen. Onderzoekers bekijken in beide gevallen of het nieuwe ras aan gestelde eisen voldoet. CGN deed dit voor sierteelt en landbouw, Naktuinbouw voor groentegewassen.
Met het ingaan van de nieuwe Zaaizaad- en plantgoedwet 2005 is al het kwekersrechtonderzoek ondergebracht bij Naktuinbouw. ‘Door deze verhuizing kunnen we het kwekersrechtonderzoek betaalbaar houden’, zegt Kees van Ettekoven, manager van de afdeling Rassen & Proeven van Naktuinbouw.
Het behoud van deze expertise is ook belangrijk, omdat de Nederlandse overheid technische adviezen geeft aan het Internationale Verdrag tot Bescherming van Kweekproducten (UPOV). Ook adviseert zij het Europese Communautair Bureau voor Plantenrassen (CPVO).
De verhuizing heeft voor het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit geen gevolgen, behalve de voordelen van het hebben van één aanspreekpunt voor de technische beleidsondersteuning. Alle aanvragen voor onderzoek naar kwekersrecht en toelating binnen de EU worden door de Raad voor plantenrassen nu doorgespeeld naar Naktuinbouw in Roelofarendsveen, ongeacht of het om groente, sierteelt of landbouwgewassen gaat.

Wb: Pompoen en idealen

2006-03-31T04:55:00.000-08:00

Koken voor het goede doel. De Wageningse student schuift er graag de studieboeken voor opzij. Want er zijn nogal wat initiatieven. ‘We werken met ruim tachtig vrijwilligers’, zegt John. Hij is bewoner van biologisch vegetarisch eethuis Zeezicht, één van de vele plekken waar studenten in de pannen roeren voor menslievende projecten.
Vrijwilligers helpen de bewoners iedere woensdag en donderdag om de woonkamer te transformeren tot eethuis. Vanavond snijden Sanne en Nynke in de keuken rode bietjes en witte kool in stukjes voor de salade. Ze studeren biologische productiewetenschappen. ‘Het is een leuke manier om biologische producten aan de man te brengen’, zegt Sanne.
Voor 6,50 euro komt er een pompoencurry met notenrijst op tafel, voorafgegaan door een linzensoep. De opbrengst gaat naar kleine projecten waar bescheiden bedragen verschil uitmaken. ‘Maar voorlopig zijn we zelf even het doel’, zegt John. Zeezicht verhuist deze zomer naar café de Overkant. Voor de verbouwing kan het eethuis nog wel wat geld gebruiken.
Naast geld kost de noodzakelijke verbouwing ook tijd. Zeezicht is de hele zomer dicht. Maar niet getreurd. Wageningen is het walhalla voor mensen die biologisch en vegetarisch willen dineren. In de keuken van Rooseveltweg 305 staan twee vrolijke meiden te kokkerellen. Iedere maandag, dinsdag en woensdag koken levensmiddelentechnoloog Yvonne en plantenteeltstudent Elizabeth een biologische vegetarisch viergangenmenu voor ‘levensgenieters’.
Elizabeth heeft haarappartementje omgetoverd tot huiskamerrestaurant Repelsteeltje. De lange eettafel met tafelkleed van biologisch katoen neemt bijna de gehele kamer in beslag. Er is nog net ruimte in de hoek voor een tweepersoonsbed met een liefelijke, rode sprei. Gehaakte witte gordijntjes hangen voor de ramen, zelf geplukte gele bloemetjes staan op tafel. ‘Ik wil de gasten in mijn huiskamer ontvangen, omdat ik mensen graag dichtbij me heb’, vertelt Elizabeth. Samen met goede vriendin Yvonne startte ze het sprookjeshuis op.
Een spinnewiel, een blauw glanzende prinsessenjurk met witte stola en pauwenveren moeten de bezoekers in sprookjesachtige stemming brengen. Maar zelfs de kandelaar met echte kaarsen boven de tafel slaagt daar niet in. Terwijl er vanuit de keuken gedempt gelach van de dames door de dichte deur dringt, is het aan tafel lastig om een intieme sfeer te creëren met volslagen onbekenden. Pogingen tot een groepsgesprek worden vlug weer opgegeven. Het is al snel ieder voor zich.
Maar al die individuen kunnen wel genieten van een smaakvol kikkerkoningmenu. Witlofsoep, kikkererwten, oesterzwammen, kokoschutney en slagroomsoesjes toe. Alles biologisch. ‘Ik ben altijd idealistisch geweest, maar ik kwam erachter dat je niet jezelf op kan blijven offeren’, vertelt Elizabeth wanneer ze even aan komt schuiven. In plaats van op de barricade te staan voor het goede doel, gaat ze nu voor de positieve aanpak. ‘Ik wil gewoon mensen blij maken door lekker en gezond voor ze te koken.’
Lekker is het zeker. Maar de prijs is wel even slikken: dertig euro. Het goede doel? Yvonne moet er van rond zien te komen.
Voor degenen die niet zo’n groot budget hebben, is er de derde zaterdag van de maand. Dan staat de bakfiets van Food Not Bombs op de Wageningse markt. Grote oranje en witte pannen zijn gevuld met groene en oranje brei. ‘Gratis eten!’, roept Wilbert, gekleed in spijkerbroek en jas. Winkelende mensen met tassen vol groente van de markt kijken verbaasd op. Een vader en moeder lopen met kleuterdochter en splinternieuwe Gazellefietsen in de hand de stilstaande bakfiets voorbij. Even houden ze in. Maar wanneer Wilbert ze aanspreekt met de vraag of ze iets willen eten, schudden ze hun hoofd en zetten ze de pas erin.
Food Not Bombs is een wereldwijde organisatie die met gratis maaltijden wil bijdragen aan de wereldvrede, het stoppen van de hongersnood en de globalisatie van de economie. Is het niet wat ambitieus dit met gratis maaltijden vanuit de bakfiets te willen bereiken? ‘Wij willen laten zien hoeveel eten er onnodig wordt weggegooid’, zegt Wilbert. Het gaat om de bewustwording.
Drie dagen eerder heeft hij samen met zes vrijwilligers de markten in Ede en Wageningen afgestruind. Tien kratten paprika's hebben de groene prut opgeleverd. ‘En dat is pompoenaardappelsoep’, zegt Wilbert wijzend op de oranje pap die een Poolse student uitdeelt.
Zittend op een bankje in de zon verorberen mensen de anders weggegooide groentegerechten. De pan met pompoensoep is bijna leeg. Voortaan kan elke derde zaterdag van de maand de boodschappentas thuis blijven. Dat is nog eens investeren in het goede doel.

Wb: 'In 2007 staan we op Lowlands'

2006-03-31T04:48:00.000-08:00

Het is een combinatie van donkere wave en weemoedige stonerrock: ‘stonerwave’. De Wageningse band Ugly Priamtes From Hell mixt deze nieuwe muziekstroming met een beetje rock-’n-roll. Het leverde de muzikanten de publieksprijs op tijdens de voorronde van Kabaal am Gemaal, een onderdeel van het Wageningse bevrijdingsfestival.

‘Halverwege het eerste nummer gingen de bezoekers al uit hun dak’, vertelt biologiestudent Andre. Hij is de gitarist van de band. Samen met drummer Yoran, bassist Eef en zanger Kars zit hij aan een tafel in de grote zaal van Unitas.
Het goede optreden tijdens de voorronde werd beloond met een podiumplaats op het Kabaal am Gemaal, deplek waar op 5 mei 'de betere gitaarherrie' te beluisteren is. ‘Het is een enorme buitenkans daar nu al te mogen staan’, zegt kunstacademie student Kars. Het optreden was slechts hun tweede podiumervaring. De band bestaat nog maar een half jaar. ‘We kwamen afgelopen zomer eens samen om te jammen. Dat sloot gelijk goed aan’, vertelt Yoran, student landschapsarchitectuur.
Hoewel de naam en de donkere uitstraling van stonerwave anders doet vermoeden, zeggen de muzikanten zelf best ‘aardig en lief’ te zijn. Het is volgens hen hun enthousiasme dat heeft geleid tot hun overwinning. ‘We zijn vrolijk en blij. Niet qua muziek stijl, maar wel wie we zijn’, zegt Kars.
Ze repeteren in het WagBan-hok op de eerste verdieping van Unitas. Binnen zijn oordopjes onmisbaar. Dikke deuren en van eierdopjesschuim geïmproviseerde geluidswanden voorkomen dat de stonerwave de vier muren passeert.
Terwijl de rest de muziekinstrumenten stemt, oefent Kars zijn stem door hoog en laag te hummen. Hij schrijft ook de teksten. ‘Ik wil een verhaal vertellen over de wereld, de politiek en de maatschappij. Mijn eigen levensomgeving dik ik graag wat aan. Ik ben niet vies van wat drama.’
Bassist Eef is de enige niet-student van de band. Behalve in Ugly Primates speelt hij nog in drie andere Wageningse bands. Met zijn podiumervaring weet hij hoe moeilijk het is om door te breken. Toch heeft de band de lat hoog gelegd met het doel in 2007 op Lowlands te staan. ‘Dat zegt ook wel iets over onze motivatie’, zegt Andre. Muziek speelt bij ons alle vier een serieuze rol in het leven.’
Maar voor ze hun landelijke ambities waar kunnen maken, is het nog even wachten op Yoran en Andre. Zij hopen dit jaar af te studeren. ‘Dan willen we een serieuze poging wagen om door te breken’, zegt Yoran. Tot die tijd is het zoveel mogelijk ervaring opdoen met kleine optredens. ‘En we moeten nog een keer op onze muil gaan’, zegt Kars. ‘Daar worden we hard van.’

Boomblad: 'Een exoot is niet per definitie schadelijk'

2006-03-26T01:56:00.001-08:00

Marien bioloog Rob Leewis
over nieuwkomers in de
Nederlandse wateren
Boomblad
Het leven van marien bioloog Rob Leewis (59) staat al tientallen jaren in het teken van de wereld onder water. Zijn passie voor duiken en onderwaterfotografie en zijn kennis van het waterleven combineerde hij onder meer in zijn bekende 'Veldgids flora en fauna van de zee'. Inmiddels heeft hij zich gespecialiseerd in de aquatische exoten; binnenkort zullen er drie boeken van zijn hand over verschijnen. Hij schetst graag de voor- en nadelen van de komst van de nieuwe soorten. 'Monitoring is verschrikkelijk belangrijk. Dat doet de overheid nu nog te weinig.'

'Een exoot op zichzelf hoeft niet schadelijk te zijn', zegt Leewis. 'De snoekbaars is ooit uitgezet voor de beroepsvisserij. het is een smakelijke vis en hij is niet schadelijk. Het is ook een mooie vis. Onderwaterfotografen zetten hem graag op de foto.'
Een binnengekomen soort wordt volgens Leewis pas een probleem als die zich explosief vermeerdert. 'De Japanse oester is naar Nederland gehaadl toen de Zeeuwse oester in de strenge winter van 1962 nagenoeg werd uitgeroeid. Kwekers hadden verwacht hem wel in de hand te kunnen houden, omdat het zeewater te koud zou zijn voor de voortplanting. Dat blijkt niet zo te zijn.' Nu overgroeit hij op grote schaal de mosselbanken in de Oosterschelde.
Onlangs publiceerde Leewis als medeauteur een rapport over de omvang, de oorzaken en de gevolgen van het exotenprobleem. 'Voor Nederland hebben we de economische schade die exoten toebrengen geschat op 1,3 tot 2,1 miljard euro per jaar. Zo ondervinden landbouw en veeteelt grote schade door het optreden van virussen zoals BSE, MKZ, varkenspest en vogelpest. Ook zijn de kosten hoog door het bestrijden van exoten. het bestrijden van de muskusrat kost bijvoorbeeld 23 miljoen euro per jaar.'
'Op ecologisch gebied echter kunnen exoten als een verrijking gezien worden, als het aantal soorten erdoor toeneemt. Soms kan een exoot natuurlijk inheemse soorten verdringen. Dat kan een verarming betekenen. Maar dat is tot dusver in Nederland niet vaak gebeurd.
'Bij sommige soorten zijn ook golfbewegingen waar te nemen: 'In de tijd dat ik voor Rijkswaterstaat werkte aan de Deltawerken in de Oosterschelde, zagen we bepaalde zeenaaktslaksoorten het ene jaar wel en het andere jaar niet.' Die golfbeweging heeft waarschijnlijk te maken met de verspreidingsgebieden van flora en fauna in de zee. 'Net ten zuiden van de monding van de Oosterschelde ligt een grens tussen twee verspreidingsgebieden van flora en fauna. Soms verschuift deze net voorbij de monding, waardoor beesten de Oosterschelde binnenkomen. Daar is het klimaat net een beetje anders dan daarbuiten. Sommige slakken voelen zich daar lekker en handhaven zich daar een tijdje.'
Met zijn voorbeeld wil hij duidelijk maken dat je langere tijd naar het voorkomen van de soorten moet kijken. 'Anders kun je zo'n golfbeweging niet waarnemen. Monitoren is dus verschrikkelijk belangrijk als het om exoten gaat. Dat doet de overheid nu nog te weinig. Het zijn de particuliere organisaties die het meeste werk doen. Het belang daarvan kan nauwelijks overschat worden.'
Als voorzitter van de werkgroep Exoten van de Nederlands-Vlaamse Ecologenvereniging en de Werkgroep Ecologisch Waterbeheer is hij bezig met een inventarisatie van de nieuwe soorten die in Nederland terecht komen. 'Daarmee willen we meer inzicht bieden in hoe je met exoten kunt omgaan. We weten nog lang niet alles over hoe exoten een ecosysteem beinvloeden. De schade die zij toebrengen, wordt vaak pas laat ontdekt.'
Van de nieuwe dieren- en plantensoorten komen er inmiddels meer dan tweehonderd in de Nederlandse wateren voor. 'Het aantal exoten is sinds 1900 enorm toegenomen. Die toename loopt parallel met de toename van de scheepvaartbeweging over de wereld.'
De organismen komen mee met het zogeheten ballastwaterdat de schepen op de terugweg meenmenm en in de aangroei op de scheepshuid. 'Er is inmiddels behoorlijk wat aandacht voor het probleem. Het International Marine Organisation is bijvoorbeeld bezig met allerlei maatregelen. Een van de voorstellen is het ballastwater te filteren voordat het het ruim ingaat.
'Een nieuwe soort heeft de meeste kans op overleving in een verstoord milieu, aldus Leewis. 'Zoals in de Rijn. Die hebben wij aardig vervuild en er wrodt gigantisch over gevaren. Exoten konden zich er makkelijk vestigen. Ongeveer negentig procent van de biomassa van bodemdieren in de Rijn bestaat nu uit exoten, waaronder de diverse vlokreeften en de driehoeksmossel.'
'We zijn nog niet in staat te voorspellen wat een nieuwe soort in Nederland gaat doen. We moeten ons richten op de ecologie van de exoten in het land van herkomst, en verbanden leggen met de omstandigheden in Nederland. Na een risicoanalyse kunnen we beoordelen of we preventieve maatregelen moeten nemen, of we zo'n soort moeten beperken in zijn verspreiding, of misschien zelfs moeten proberen hem helemaal uit te roeien.'

Boomblad: Pro/Contra - Uitzet korhoenders op de Hoge Veluwe

2006-03-26T01:56:00.000-08:00

Bart Boers, projectleider van het herintroductieproject van korhoenders op de Hoge Veluwe:
'De korhoenders komen niet meer vanzelf terug'

'Rond 1979 zijn we de korhoender kwijtgeraakt op de Hoge Veluwe. Dat is een verlies. Ze komen niet meer vanzelf terug. Dus willen we gefokte korhoenders herintroduceren. Door natuurlijke selectie houden we uiteindelijk een natuurlijke levensvatbare populatie over.
Natuurlijk zouden wij het liefste vogels uit de laatste Nederlandse wilde populatie - op de Sallandse Heuvelrug - terug willen zetten. Maar die populatie is zo kwetsbaar dat geen enkel exemplaar gemist kan worden.
Ik sluit niet uit dat op de lange termijn contact tussen de gefokte korhoenders ,et de wilde populatie optreedt. Maar dat zal jaren duren vanwege de grote afstand die daarvoor afgelegd moet worden. Tegen die tijd zijn de zwakke vogels weggeselecteerd en is het een wilde populatie.
Eventuele vermenging is dan misschien wel een zegen voor de wilde populatie in Salland. Want die populatie is al een aantal keren door een flessenhals gegaan, mede omdat het gebied te klein is. Korhoenderhennen willen in een andere omgeving dan waar ze zijn opgegroeid. In Salland zijn de hennen na vijf kilometer het gebied al uit. De Hoge Veluwe ligt minder geisoleerd. Die is omringd door gebieden die wel geschikt zijn om te broeden, zoals de Planken Wambuis en de Ginkelse Heide. Hierdoor hebben de korhoenders een betere kans om te overleven.'

Harm Niesen, voorzitter Faunabescherming:
'We moeten ons juist richten op de kwetsbare en kleine populatie wilde korhoenders'

'Wij zijn tegen de uitzet van gefokte korhoenders op de Hoge Veluwe, omdat het niet in overeenstemming is met de internationale regels van herintroductie. De gefokte soort wijkt genetisch enorm af van de wilde populatie die nog in Nederland bestaat. Dat is faunavervalsing.
Daarnaast dragen de gefokte korhoenders bacterien met zich mee, waarmee ze de wilde populatie vijftig kilometer verderop kunnen besmetten. Een wilde korhoen legt die afstanden niet af, maar de kans dat gefokte korhoenders naar andere gebieden vliegen is groot. Zij zijn onwennig in het wild en zullen gaan rondzwerven.
Gefokte korhoenders zijn slapjanussen in vergelijking met de wilde populatie korhoenders. Ze weten niet eens wat een vos of een havik is. Ook lichamelijk hebben ze zich aangepast. Zo is hun hartspier kleiner dan die van de wilde soort.
De afgelopen jaren zijn alle pogingen om korhoenders in Europa uit te zetten, mislukt. Je moet je dus uberhaupt afvragen of het project kans van slagen heeft. De wilde soort heeft zich al optimaal aangepast. Als zelfs die het nauwelijks redt, heeft het geen zin om een nieuwe soort korhoen telkens opnieuw uit te zetten. Niet zolang we de oorzaken niet weten. Daarom moeten we ons juist richten op het behoud van de huidige kwetsbare en kleine populatie op de Sallande Heuvelrug.'

Lava: 'Alleen klagen helpt niet'

2006-03-22T05:11:00.000-08:00

Volle roosters, te moeilijke examens en onduidelijkheid over de verhuizing van Deventer naar Wageningen. Klachten waar tweedejaars studente Laura ten Berge in Deventer wekelijks mee bezig is. Als lid van de medezeggenschapsraad (MR) behartigt zij de belangen van studenten bij het college van bestuur.

“Ik liep tegen kleine dingen aan, zoals late bekendmaking van examencijfers en een volle roostering. Maar alleen klagen helpt niet”, zegt Laura. In de docentenkamer vertelt zij over hoe het is om als student in de MR te zitten.
Overleg met de mensen die hoog in de organisatie staan, is volgens haar een drempel waar je overheen moet. “Zeker met het College van Bestuur. Dat zijn de mensen strak in het pak. Maar het is een kwestie van gewenning en er valt goed met ze te praten. Ook de afstand tussen docent en student wordt kleiner, persoonlijker. Je maakt eens een praatje in de gang.”
Laura wil zich na haar opleiding Dier en Veehouderij verder specialiseren in diergedrag. Doorstroming van het HBO naar de universiteit is dan ook een persoonlijk punt waar zij zich binnen de MR sterk voor maakt. “Op de site van Wageningen Universiteit staan verschillende eisen. In het ene geval moet je gemiddeld een zeven hebben, in het andere geval is de toelating onvoorwaardelijk. Er zijn veel onduidelijkheden.”
Gemiddeld vergadert Laura twee keer per periode met docenten en het college van bestuur. Af en toe is het droge kost wat tijdens de vergaderingen wordt besproken, zoals de begroting. Maar regelmatig hebben onderwerpen directe invloed op studenten. Toch kan zij niet alles met hen delen. “Als we midden in de onderhandelingen zitten, kan ik mijn klasgenoten niet alles vertellen. Dat is wel eens raar.”
Maar het is voor een goed doel, het oplossen van problemen. Problemen die ze oppikt op school. “Ik hou altijd mijn oren open. Soms vang ik klachten op, zoals een verkeerd tentamen dat iemand heeft gekregen. Dan vraag ik er altijd even naar.”
In het bijzonder let Laura op uitzonderingsregels voor studenten die problemen hebben. “Ik heb zelf de ziekte van Crohn, waardoor ik vaak moe en misselijk ben. Soms moet ik een dagje thuis blijven. Maar mijn ziekte is geen excuus. Ik ben eigenwijs en doe alles op doorzettingsvermogen. Wilskracht doet een hoop.”
Sinds kort kunnen studenten ook hun klachten bij de MR studenten kwijt via klaagmuurlarenstein@hotmail.com. “Dit is een nieuw initiatief waarmee we studenten de mogelijkheid geven om te klagen. Zo weten wij wat er allemaal speelt en kunnen we problemen proberen op te lossen.”
Toch verwachten studenten soms teveel van de MR, vindt zij. “We doen hard ons best, maar het is ook weer niet zo dat we wonderen kunnen verrichten. Zo willen we dat elke student een eigen laptop ter beschikking heeft. Maar hoe we dit precies gaan regelen weten we nog steeds niet.”
Een onderwerp dat nu heel erg speelt, is de verhuizing van de locatie Deventer naar Wageningen. “We werken daar hard aan. Er heersen over de verhuizing veel irritaties onder de studenten. En dat is nog zacht uitgedrukt. Studenten zijn boos. We krijgen niks te horen. Hoe zit het bijvoorbeeld met de woonruimte?”
Maar inmiddels heeft de MR een belangrijk resultaat geboekt: een verhuisregeling voor studenten. “De vierdejaars blijven les in Deventer houden. De tweede en derdejaars krijgen een financiële tegemoetkoming om te verhuizen. Daar kunnen ze een busje van huren of hun kamer van inrichten.” Het is een regeling waar Laura trots op is. “Het is een uitdaging om dingen voor mekaar te krijgen. Je zet je in voor de belangen van studenten en dan bereik je ook nog iets.”

Lava: Werkveld - BTL Bomendienst

2006-03-22T05:10:00.000-08:00

Na een lange tijd zonder stagiairs melden studenten Bosbouw zich nu weer aan bij BTL Bomendienst. Een organisatie die zorgt voor het beheer en onderhoud van bomen in stedelijke gebieden. Van de ruim dertig werknemers hebben de uitvoerders en boomtechnisch adviseurs overwegend een Larenstein achtergrond.

“Boomverzorging is een sterk groeiende sector”, zegt Remco Valk van BTL Bomendienst. Hij verklaart de toename van stagiairs door de verschuiving van bosbeheer naar boomverzorging. “Het is wijs om bij te blijven, want in de boomverzorgingssector zit de groei in werkgelegenheid.”
Tachtig procent van de omzet komt uit gemeentes die vragen om inventarisatie en inspectie van het bomenbestand. “Er is steeds meer behoefte aan inzicht in de kwaliteit en kwantiteit van bomen in stedelijke gebieden. Welke soorten zijn er? Wat zijn hun diameterklasse en conditie? Aspecten die van belang zijn voor beheer en onderhoud.” Andere opdrachten zijn het verplaatsen van grote bomen of bestrijden van ziekten en plagen.
Afgestudeerde Larensteiners beginnen met voorbereidend werk voor projecten. Als een opdracht binnenkomt, maken ze de planning en instrueren ze de boomverzorgers. “Gaandeweg het project blijven ze het aanspreekpunt en passen ze desnoods de plannen aan. Ze zijn de spin in het web.”
Volgens Valk zijn Larensteiners goed in dit uitvoerende werk. “Ze zijn praktisch ingesteld en betrokken bij het vakgebied. Verder zijn ze analytisch en technisch inhoudelijk sterk.”
Minder sterk vindt hij hun schriftelijke vaardigheden. “Ook in het uitvoerende werk is dit nodig. Bijvoorbeeld voor het maken van projectevaluaties.”
Daarnaast mist hij geregeld een financieel en commercieel inzicht. “We werken op projectbasis, waarbij het draait om kosten en opbrengsten. Maar met het financiële inzicht in kostenbewaking en opbrengsten hebben Larensteiners wat meer moeite.”Maar binnen BTL Bomendienst is er ruimte om te ontwikkelen. “Het is een kwestie van ervaring. In het begin is het nog moeilijk om een project van drie dagen in te vullen. Maar na jaren doorzie je de meest complexe projecten van maanden en doe je kleinere projecten met je ogen dicht.”

Wb: Kijken naar koeien

2006-03-10T02:31:00.000-08:00

‘Kijk, die koe straalt melk uit’, zegt Wietse. ‘Daar gaat het om.’ Wietse is één van de studenten uit Wageningen die deze zaterdag mee doet aan de landelijke Studenten Kampioenschap Veebeoordelen. De Wageningers nemen het op tegen de universiteit Utrecht en vijf agrarische hogescholen.
Fokker Bons uit Ottoland heeft vandaag zijn erf schoon geboend voor de strijdende studenten. Een ontsmettingsmatje bij de ingang voorkomt het overdragen van enge ziektes op zijn kampioenes in de ligboxen.
Achter op het erf staat een grote blauwe tent. Daar binnen lopen vijf jonge koeien over een laag zaagsel, geleid door medewerkers van het veebedrijf. Metalen hekken omheinen de arena waar de Wageningse studenten hun kampioenstitel van vorig jaar mogen verdedigen.
De studenten moeten binnen een half uur beoordelen welke koe zij de beste vinden. Volgens jurylid Adrion van Beek is een goede koe ‘een melktype met behoud van robuustheid’. Wageningse dierwetenschapper Julius houdt het op ‘het beoordelen van vrouwelijk schoon’.
De beoordelaars kijken naar kenmerken in de zogenaamde onderbalk en bovenbalk. ‘De onderbalk bestaat uit het constateren van kenmerken. Je kan er als het ware een meetlat langs leggen’, zegt Van Beek. ‘Hangt de uier diep? Hoe is de beenstand?’ In de bovenbalk gaat het om het waarderen van de totale indruk van de koe.’
De dertig deelnemers kijken geconcentreerd naar koppen en konten, knijpen in heupbotten, houden staarten opzij en porren tussen de ribben. De twee juryleden lopen smoezend tussen de koeien en studenten door. Hun beoordeling zal het referentiepunt zijn voor het jureren van de studenten.
Ondanks de hitte van de strijd, is het stil in de tent. Want van lawaai worden de koeien onrustig. Al fluisterend warmen de toeschouwers hun koude handen aan rode bekertjes met koffie. Druppels smeltende sneeuw vallen hoorbaar van de bomen op het dak van de tent.
Af en toe krijgt een koe het toch in haar bol. Ze gooit haar kop in de lucht, zwiept haar kont opzij en stoot haar begeleider de hoek in. Maar na een ruk aan het halster en een slag op de neus is de koe weer onder controle.
De studenten schrikken er niet van. De meeste deelnemers hebben ouders met een melkveebedrijf. Opstandige koeien en de zurige geur van kuilgras en koeienmest is hen vertrouwd. Met zekerheid noteren ze hun oordeel op het wedstrijdformulier.
De koeien loeien soms voorzichtig, afgewisseld met een snuif, een proest en een plas. Telkens weer snelt de organisatie met emmers toe om de watervallen en vlaaien op te vangen. Als ze te laat aan komen spurten – in negen van de tien gevallen - komt er een schep aan te pas om de uitwerpselen uit de ring te verwijderen. Want de schoongeborstelde koeien moeten netjes blijven.
Student dierwetenschapper Peter is voor het eindsignaal klaar. ‘Niet makkelijk’, zegt hij. Meer laat hij niet los. Even later stapt ook Wietse uit de ring. ‘Het zijn topkoeien. Het is duidelijk wat de beste koe en wat de minste is, maar daartussen is het niveau gelijk.’
Nadat alle studenten hun formulier hebben ingeleverd, is het woord aan de jury. Ze vertellen waarom ze hun ‘kopkoe’ als de beste hebben uitgekozen. ‘Dit is een beste vaars. De ophangband van de uier is sterk en ze heeft beste benen.’ Rumoer klinkt op in de tent. Een student legt zijn gezicht in zijn armen. ‘Die heb ik juist op de laatste plaats gezet’, verzucht hij.
Julius schudt zijn hoofd: ‘Dat zijn al zestien strafpunten.’ Met zijn ellebogen op het hek, wacht hij op de einduitslag. Alleen de vijftien beste studenten mogen door naar de middagronde. Witte knokkels verraden zijn hoop op een volgende ronde. Maar zijn naam zit er niet bij. Ook Wietse heeft het niet gehaald.
Vooral bij de uiers ging het mis. De jury heeft de ophangbanden, vooruieraanhechtingen, balansen en achterspeenplaatsingen anders beoordeeld dan de studenten. ‘Maar het vervelende is wel dat ik het uiteindelijk toch eens ben met de jury’, geeft Wietse toe.
Toch zijn niet alle Wageningers afgevallen. Peter en Christiaan mogen wel door. Onder toeziend oog van de rest beoordelen zij een nieuw koppel ‘beste’ koeien. Hun mondelinge toelichting levert hen uiteindelijk een vierde en achtste plaats op. Wageningen mag haar titel verloren zijn, die vierde plaats is wel goed voor twee spermarietjes van een topstier.

Wb: New student photo club has first show

2006-03-10T02:29:00.000-08:00

Buildings in Beirut, Chinese girls in Rome and a humming bird in Costa Rica. The photos on the walls of the Mouterij in the Churchillweg represent many places in the world, as do the photographers. A small group of international students from all over the world recently started a photography club, Exosphere. Last week eight active members set up its first exhibition.

The club is named after the highest layer in the atmosphere: exosphere. ‘The first layer that receives sunlight,’ tells Hussam Hawwa from Lebanon, who is the coordinator of the photo club. The MSc MAKS student started Exosphere together with friends he met in Wageningen. ‘I think it is important to have a cultural club in Wageningen, because there are so many cultures and identities.’
So far the club has had little support from the University. ‘My personal impression is that most of the cultural integration that Wageningen seems to be promoting outside the academic domain relies mainly on drinking parties and dinner gatherings. What is a better manifestation of cultural integration than shared experiences and interactive perspectives in art?’
The students set up the exhibition to draw more attention to their existence and attract financial support. Hussam’s favourite photo is one he took of a horse, looking stoically into the lens. ‘It gives an impression of the human confinement of nature. To me it says loneliness and mystery. But it also represents my love, who is at home in Lebanon. They are the eyes of one longing for the other.’
In addition to Hussam’s pictures, seven other photographers have their best pictures hanging on the wall. Black and white or full colour, digital or analogue: it doesn’t matter. Photo club Exosphere is also about sharing knowledge and experience of photography. ‘We have lectures and excursions. It is about collective learning,’ adds Hussam. You don’t have to be an experienced photographer.
The exhibition attracted many visitors last week and new members have registered. The exhibition continues until 12 March, but no longer in the Mouterij. The pictures are now hanging on the walls of WSO Arion building. You can visit every day between 14.00 and 18.00

Wb: Bosbranden in Portugal

2006-03-02T12:02:00.000-08:00

De studiepunten had ze eigenlijk niet meer nodig, maar Loes van den Bremer liet een onderzoek naar vale gieren in Portugal niet schieten. De inmiddels afgestudeerde studente Bos- en natuurbeheer ging samen met studiegenoot Floris van Beest voor drie maanden naar het zuiden. Terwijl de bosbranden woedden, keken zij vanaf ruige rotsen naar kolonies roofvogels.

‘Vale gieren kwamen vroeger in heel Europa voor. Nu zijn ze vooral geconcentreerd in Spanje. En in Portugal zit nog een stabiele populatie van ongeveer vijfhonderd broedparen. Om meer te weten te komen over hun levensvatbaarheid bestudeerden we de gieren in het Douro International Natural Park, één van de belangrijkste gebieden in Portugal waar de gieren broeden.
Vanaf een rots keken we met een telescoop naar kolonies op tegenoverliggende rotswanden. We bepaalden de leeftijdsopbouw in een kolonie. Volwassenen hebben een soort kraag van korte, witte veren. Bij juveniele vogels zijn deze veren bruin, lang en pluizig. Als de kolonie uit veel broedparen bestond, zaten we zo anderhalf uur naar ze te kijken. Ik had soms een witte ring om mijn ogen van de telescoop.
Ze vlogen ook over ons heen. Een spanwijdte van drie meter is gigantisch. Mijn vrienden verbazen zich er wel eens over dat ik vale gieren zo fascinerend vind. Maar ze zijn groot en indrukwekkend. Die spierwitte kop en hun strakke, soms kwaadaardige, blik.We zaten geregeld de hele dag op een rots te bakken in de zon.
Het was een extreem warme periode. Hierdoor waren er ook ontzettend veel branden. Toen we aankwamen op het vliegveld in Porto gingen we met de trein naar het noorden. Onderweg zagen we hele heuvels in vuur en vlam staan. Ook in het park waren veel verbrande stukken natuur.
Maar ondanks de bosbranden hebben we al onze data verzameld. In totaal hebben we vijftien kolonies drie keer bezocht. We zouden een four-wheel-drive tot onze beschikking krijgen, maar dat ging niet door. Deze moest ingezet worden bij de brandpatrouilles in het park.
Dus brachten de mensen van het park ons naar een rots en haalden ze ons later weer op. We hebben één keer gehad dat we ergens niet een hele dag mochten zijn. Zonder auto om weg te komen was het risico te groot om de hele dag alleen op de rotsen te zijn met de dreiging van branden.
Ik vond het vervelend om zo afhankelijk te zijn. Je kan niet gewoon je gang gaan. Bovendien zijn Portugezen niet zo stipt, waardoor we soms lang moesten wachten. Maar ze zijn wel ontzettend vriendelijk en gastvrij. We hebben veel leuke uitstapjes met onze Portugese vrienden gemaakt.
We woonden in een klein dorpje, vlakbij het park, met tweeduizend inwoners. Boven een kaaswinkel hadden we een etage gehuurd. Als we op het balkon zaten dwarrelden soms de asdeeltjes van de bosbranden op onze schoot. Familie en vrienden stuurden wel bezorgde mailtjes. Maar behalve de afgebrande heuvels merkten we weinig van de branden. Ik heb nooit gevaar gevoeld. Het was een erg leuke tijd. De drie maanden vlogen voorbij.’

Wb: In the news / Tobacco law Spain

2006-02-16T07:57:00.001-08:00

For ages, the people of Spain have enjoyed the right to smoke freely. But in line with many other European countries, Spain is hoping to discourage smoking by introducing a new tobacco law. As of 1 January, it is no longer allowed to light a cigarette inside public buildings, such as offices and bars. Smoking outside is the only option that remains. Two students from Spain share their views – one with a cigarette in her hand, one without.

Erasmus students Ana Garrido and Laura Batlle are sitting at the table in the big kitchen of the IPO building at the Binnenhaven. Despite a ‘no smoking’ sign hanging above the fridge, there’s an ashtray half full with Lucky Strike filters in front of them. ‘I don’t mind Laura smoking here,’ says Ana. Neither do the rest of her housemates.
Ana and Laura were in Spain around the time the law changed. ‘It was a hot topic. Especially because of the sudden change from one day to another,’ says Ana.Television crews followed people on the last days before the law was implemented, filming what they were doing and thinking. ‘On December 31st, everybody was smoking continuously,’ Laura says. ‘They were anxious about what would happen. The biggest question was where people could smoke and where they couldn’t.’
‘Bars bigger than a hundred square metres are now obligated to be smoking free or at least to have special areas. But smaller bars may choose,’ explains Ana. ‘Some pubs made surveys to ask customers what they wanted. This resulted in the majority of the bars choosing not to prohibit smoking.’ Laura: ‘I could still smoke in all the pubs after January 1st.’
Besides bars, Spanish people are now not allowed to smoke inside office buildings. In general, people have found it difficult not to give in to their nicotine craving while at work. ‘Suddenly they had to go for hours without cigarettes, until their next break,’ says Laura.
In contrast to the Netherlands, there are no special smoking areas. People have to go out and smoke in the street. ‘In Madrid there are many high buildings. People from the highest floors lose lots of time going down to the street,’ Ana says.
The law should help people quit smoking. ‘Many workplaces even offer therapy,’ tells Ana. But non-smoker Ana thinks that it will be difficult. ‘When I am drinking in a disco, I smoke a cigarette sometimes. If it is difficult even for me, how will it be for smokers?’
‘It will be good,’ replies Laura. The warning signs on the packages about diseases and death have not held her back from smoking. ‘I read that it kills me. “Okay,” I say and light one. But with every cigarette I wonder what I am doing.’ She thinks the law will give her an extra push to quit smoking.
Laura brought cigarettes from Spain, as they are extremely expensive in the Netherlands. In Spain, cigarettes have even become cheaper since the law came into effect. The tobacco industry is no longer allowed to advertise, and the age of people allowed to buy cigarettes went up to sixteen and there has been a reduction in sales points. ‘The industry just doesn’t want this law and is trying to increase sales by reducing the prices,’ Laura says.
About one third of the Spanish population smokes. However, attitudes are changing Ana and Laura say. ‘Before, young people started smoking because they wanted to be cool and try things. But instead of being cool, smoking is becoming more of a bad thing.’
Although Ana likes not being a passive smoker anymore when in Spain, she does think the law should be less restrictive. ‘There should be separate rooms or a certain number of cigarettes per day allowed. That would prevent stress.’ Laura nods. ‘People are not used to it. They want their coffee and a cigarette – that’s the Spanish way of taking it easy.’
For the two women the change makes it clear that Spain is becoming a European country. ‘It is the changing policy in general, the public spirit. Everything is getting stricter with fines. Before, police just told you to go somewhere else if you did something small which wasn’t allowed. Now you have to show your ID.’

Wb: Sprookjesbos

2006-02-16T07:57:00.000-08:00

In de kroegzaal van studentenvereniging Ceres is het te druk om breeduit te kunnen dansen. Hier en daar probeert een kabouter of elfje de bar achter in de zaal te bereiken. Zonder veel succes. Er is geen doorkomen aan.
‘Ga los in het sprookjesbos’ is het thema van het integratiefeest dat negen studieverenigingen op deze donderdag vieren. Reusachtige bomen en rode paddestoelen met witte stippen, maar gezien de drukte is dat eigenlijk ook wel praktisch.
‘Wij zijn de drie biggetjes van Di-Et-Tri’, zegt Karin, studente Voeding en gezondheid. Haar twee studiegenootjes knikken instemmend. Grote roze varkensoren flappen op en neer. Het zijn deze voedingsstudentes met hun roze truitjes, rokken en krulstaarten die qua uitdossing boven de gemiddelde bezoeker uitspringen. Anderen hebben hooguit wat donzige elfenvleugeltjes, glinsterende assepoesterkroontjes en roze prinsessenstafjes uit de kast gehaald.
Vooral de prinsen op witte paarden die schitteren door afwezigheid. ‘Ik ben zelf een sprookje’, verklaart Bos- en natuurbeheerder Remco het gebrek aan kostuum. Van de biggetjes worden hij en zijn vrienden niet warm. ‘Ik moet niet zoveel hebben van voedingsmiepen. Ik vind ze te tuttig’, zegt maatje Paul. Ook de Agrotechnologen laten de varkentjes liever samen knorren. ‘Ik ga voor de veetelers. Zij hebben karakter en spontaniteit’, zegt Guido.
Mannelijke ‘voedingsmiep’ Arno denkt hier anders over. Hij vertoeft graag in het gezelschap van de ‘biggetjes’, en neemt grote varkensoren aan van Marieke. ‘Ze staan hem beter’, zegt ze. Arno spreekt de dames niet tegen. Zij lachen. Hun krulstaartjes dansen op en neer.
Achter in de hoek staan twee verdwaalde mannen die wél hun verkleedkist hebben opengetrokken. ‘Een beetje heet is het wel’, zegt Flappie met de vacht tot over zijn oren getrokken. ‘Dit zijn onze konijnen’, zegt Lianne, getooid met poezenoren.
Naast hen staan twee studentes voorzichtig verkleed als katten. ‘Ze wisten niet dat Wageningers zich niet uitbundig verkleden.’
Lianne is van studievereniging Nicolas Appert - levensmiddelen -. Zij heeft haar vriendin Kitty uit Groningen meegenomen, die zij nog kent van de middelbare school. Evenals de oververhitte konijnen, die zich verkoelen met bier.
Het viertal vermijdt de zwetende dansvloer. Daar springen net vier hoge rode puntmutsen boven de dansende massa uit. Top honderd nummers worden afgewisseld met Nederlandse kaskrakers. Het nummer van Kabouter Plop geeft de reuzenkabouters springveren.
Niet veel later volgt ‘Wie is er bang voor de Boze Wolf?’. Vanavond zijn dat in ieder geval niet de Roodkapjes. Zij zijn relatief goed vertegenwoordigd: veel meiden hebben -‘lekker makkelijk’- een rode zakdoek om hun hoofd gebonden.
Links op de dansvloer staat Biologische productiewetenschapper Marije zonder tierelantijnen. Hoewel haar studievereniging niet van de partij is, vermaakt zij zich prima. ‘Ik heb trouwens wel een prinsessenstafje, maar die heb ik thuis laten liggen’, zegt ze met een gemaakte pruillip.
Agrotechnoloog Wouter probeert haar op te vrolijken. ‘Er was eens een agrotechnoloog’, begint hij zijn sprookje. Verder komt hij niet. Een blaadje bier dat langskomt, vangt zijn aandacht.
‘Agrotechnologen zijn ook gewoon mensen’, zegt hij terwijl hij een flinke slok neemt. ‘Wij houden van ontspanning.’
Marije hoort het niet. Zij ziet haar huisgenoot Jessica aankomen, al zwaaiend met het vergeten roze stokje. De billen van roeivriend Joost moeten het ontgelden. ‘Ik word hier geil van’, zegt Jessica terwijl ze het toverstafje vervolgens over de borst van Joost haalt. Even later staat Joost ingeklemd tussen een dansende Marije en Jessica. Is dit de integratie die de organisatie in gedachten had?Rond vier uur gaat iedereen langzaamaan naar huis. Een Robin Hood loopt zwalkend voorbij. Op weg naar de garderobe. Daar is het een zootje. In de hal ligt een metershoge stapel jassen op de grond. De studenten die naar huis willen, krioelen er als mieren omheen. Eén van de voedingsbiggetjes kijkt met grote ogen naar de hoge berg. Met de varkensoren in haar hand stapt ze moedeloos naar voren. Helaas is haar jas niet roze. Dan had zij hem zo gevonden.

Wb: Politie onderzoekt rol van drugs bij geweld

2006-02-16T07:41:00.000-08:00

De politie in Wageningen gaat vanaf deze zomer registeren of geweldplegers drugs en alcohol hebben gebruikt. De registratie maakt deel uit van een landelijk actieplan tegen geweld.

De registratie moet verbanden tussen alcohol, drugs en geweld aantonen. ‘Tot nu toe wordt verondersteld dat de combinatie van drugs en alcohol tot een verhoging van geweld leidt. Maar dat is helemaal niet zeker’, zegt Wim van der Wegen van het Ministerie van Justitie. Om eventuele verbanden te ontdekken heeft Justitie politiekorpsen gevraagd mee te werken aan het onderzoek. De gemeente Wageningen meldde zich evenals het Zeeuwse Renesse vrijwillig aan. Volgens John Baaijens, groepschef van cluster Wageningen, gaat het terugdringen van het geweld in Wageningen moeizaam. Met dit onderzoek hoopt het korps meer inzicht te krijgen in geweldszaken. Hoewel niet alle geweldsdelicten te relateren zijn aan drugs en alcohol, denkt Baaijens dat de combinatie wel gevolgen heeft. ‘In Wageningen worden op veel uitgaanslocaties pillen gebruikt in combinatie met alcohol. Mensen denken dan de hele wereld aan te kunnen. Dat geeft overlast.’ Het onderzoek maakt deel uit van het actieplan tegen geweld dat het kabinet in 2005 presenteerde. In dit actieplan staan twintig projecten die fysiek geweld in Nederland moeten tegengaan, waaronder het onderzoek naar een verband tussen alcohol, drugs en geweld. Om het gecombineerd alcohol- en drugsgebruik bij geweldsdelicten te kunnen registreren zijn aparte protocollen nodig. Justitie verwacht deze in april klaar te hebben

Wb: Doek valt voor oud studentenhuis

2006-02-02T05:32:00.000-08:00

Op het keukenraam hangt een poster: ‘De koffie staat klaar’. Maar binnen ruikt het allerminst naar koffie. Het is een licht weeïge geur van bier en afval die in de keuken en woonkamer van Lawickse Allee 18A hangt. Volle vuilniszakken en verhuisdozen staan klaar om afgevoerd te worden. De boedelbak rijdt af en aan naar de stortplaats in de Nude.

Bewoners van het huis haalden afgelopen weekend hun spullen weg. Na 25 jaar studentenbewoning heeft de eigenaar andere plannen met het pand. ‘Verkocht, gesloopt, dichtgespijkerd, we weten het nog niet’, vertelt bewoonster Sanne.
In 1981 werd het vrijstaande huis voor het eerst door studenten bewoond. ‘Tegen hen werd gezegd dat het voor een jaar zou zijn’, vertelt bewoner Jobbe. ‘Maar dit werd steeds weer verlengd. De eigenaar wist niet wat hij met het huis wilde.’ Dus liet hij de studenten maar zitten. Tot december 2004. Onverwachts lag er een aangetekende brief in de brievenbus. ‘Toen wist ik dat het menens was.’
Communiceren ging via advocaten. Uiteindelijk kregen de bewoners een aardig bedrag ter compensatie. Hoeveel precies vertellen ze liever niet. Maar het is voldoende om rijbewijzen te halen, tickets naar Zuid-Afrika en Senegal te kopen en computers aan te schaffen. Zelfs het goede doel krijgt nog wat.
Alle bewoners hebben inmiddels een nieuwe kamer. Ze verwachten dat hun oude stulpje plat gaat, maar zeker weten doen ze het niet. Hoe dan ook, het huis moet leeg. ‘Alles wat nagelvast zit, mag blijven. De rest moet weg’, zegt Sanne met een zucht.
Nostalgisch kijken de bewoners naar de plek van het kippenhok. Alleen wat plukjes stro doen hen nog denken aan de Barneveldse kippen die daar trots het voer van de grond pikten. Zij hebben een nieuw plekje gevonden op Droevendaal. Ook huiskat Doppie is verhuisd. Zij woont nu in het nieuwe huis van Sanne.
Achter het huis is het een kaalslag. Het terrein van bijna een half voetbalveld groot is gekapt. Alleen de drie dikste bomen in de tuin zijn nog niet geveld. ‘Daar hebben we een stokje voor kunnen steken’, zegt bewoner Neil. Maar na 1 februari zullen de drie reuzen alsnog ten prooi vallen aan de kettingzaag.
Grote metalen bussen hangen als windmolens aan takken. ‘Kunst met een K’, noemen de bewoners het. Net als het theezakje dat is vastgenageld aan het plafond, en een vrouw in het zwart geschilderd op de gele muur. Zij blijven achter als herinnering aan de creatieve bewoners die het huis heeft gekend.
Voor de rest gooien de bewoners met pijn in hun hart alles weg wat niemand meer wil hebben. ‘Het groenbakje! Deze heb ik zo vaak omgespoeld’, zegt Jobbe bij het zien van een gorig wit bakje. Alles belandt resoluut in de vuilniszakken. Lege plankjes blijven achter. Nog eenmaal zetten de bewoners een pot koffie. Dan gaat ook het koffieapparaat richting de volgeladen boedelbak die klaar staat voor de laatste rit.

Wb: Status in Oman

2006-02-02T05:30:00.000-08:00

Reinier Wolterbeek raakte tijdens zijn studie Internationaal land en waterbeheer geïntrigeerd door de Seawater Greenhouse, een kas waarin zeewater wordt omgezet in zoet water. Vorig jaar vertrok hij naar het droge Oman om erachter te komen of deze kas ook inzetbaar is in de praktijk.

‘Ik vergeleek de Seawater Greenhouse in Oman met de standaard kassen waar komkommers in worden geteeld. De boeren zijn moeilijk enthousiast te krijgen voor de zeewaterkas. De kas produceert namelijk nog niet voldoende zoet water om aan de vraag van de geteelde komkommer te voldoen. Bovendien is zoet water nu nog gratis voor de boeren door de omzet die Oman haalt met de export van olie en gas.
Oman is een stabiel land. De leider van het land, Sultan Qaboos, heeft alle stamhoofden verenigd door hen tot ministers te benoemen. Er heerst een serene rust zonder zichtbare criminaliteit. Toen ik met een collega gereedschap ging kopen, liet hij zijn auto met lopende motor een half uur staan. Niemand die er mee weg zou rijden. En zo bleef het volgens hem koel in de auto.
Om mensen te leren kennen, ging ik voetballen op het strand met de Omanies uit de buurt. Dat blijft een internationale taal. Later leerde ik Saif kennen op de universiteit. Hij is een heel goede vriend geworden. Met hem kon ik over dingen praten die anders onbesproken bleven, zoals de islam en politiek. Er is namelijk geen vrijheid van meningsuiting. De krant is oppervlakkig en kritische vragen worden niet gewaardeerd. Politieke zaken worden in het openbaar amper besproken.
Ik verbleef bij een doctor van de universiteit. Deze had achter zijn huis nog een huis gebouwd met zes kamers. Ik had een eigen douche, toilet en keuken met marmeren vloeren. Heel chic allemaal.
Ook de universiteit straalt status uit. Er is flink wat geld in het campusterrein gestoken. Alles is netjes en verzorgd. Toen ik na een velddag met mijn vieze auto het terrein op wilde rijden, werd ik niet toegelaten voor ik hem had gewassen. Gemiddeld wassen Omanies hun auto twee keer per week. Verbazingwekkend in een land met waterschaarste.
Het eerste wat mij in Oman op viel, was dat de mensen enorm bezig zijn met geur. Hun witte gewaden leggen ze op een rooster boven een korf met smeulende hars van frankincensehout. Een fantastische geur.
In de weekenden ging ik met de auto naar de kust. Eén keer kwam ik vast te zitten. Na mislukte pogingen om de auto zelf uit het zand te graven, heb ik een vriend gebeld. We spraken af langs een doorgaande weg. Omdat ik bang was dat ik mijn auto niet terug zou kunnen vinden, had ik allemaal markers achter gelaten. Lege flessen, raar gevormde stokken, lintjes, alles wat maar raar was en niet weg zou waaien. Zo vonden we mijn auto weer, en hij heeft mij eruit gesleept.
Oman was voor mij een test of ik kon werken in het buitenland. Elke dag was nieuw en anders. Ik vond het geweldig. Ik zou het liefst zo snel mogelijk weer terug willen.'

Wb: Ontgroening, bier en Jezus

2006-01-26T07:10:00.000-08:00

Onbekend en bewust gesloten. Dat is het imago van de Vereniging van Gereformeerde Studenten te Wageningen (VGSW), zo bleek uit een inventarisatie. Onterecht, vinden de leden. De studenten van de van oorsprong vrijgemaakt gereformeerde vereniging sluiten zich allang niet meer op in een eigen wereldje van zwarte kousen en lange rokken.

Op de website van de VGSW debatteren de leden erop los. Over vrije wil, voortplanting en het dilemma van de wetenschapper. De studenten zijn niet bang te zeggen wat zij er van vinden. ‘Wij willen niet té lief zijn voor elkaar. Confronteren doet ons nadenken’, zegt bestuurslid Andries. De vuren laaien het hoogst op als het thema verleiding ter sprake komt. ‘Mag je als christen in een Ferrari rijden?’ En: ‘Waar ligt de grens tussen liefde en vermaak?’ Een meerderheid vindt zoenen zonder om de ander te geven onchristelijk, maar de Ferrari lokt veel discussie uit. Je mag best genieten van wat God geeft, meent de één. Als je veel geld hebt, moet je dat aan minder bedeelden geven, schrijft een ander.
Iedere woensdag komen bijna alle 55 leden samen om te borrelen tot in de late uurtjes. Waar de buitenwereld wellicht denkt aan appelsap en psalmen, drinken de studenten in werkelijkheid liever een biertje, met songs van Bob Marley op de achtergrond.
De locatie is een schuur aan de Grintweg, het Damgebouw, die de VGSW deelt met andere christelijke verenigingen. Een eigen sociëteit is nog het enige wat de studentenvereniging mist. Verenigingsliederen en –huizen heeft ze wel. Evenals vergaderregels, jaarclubjes en tradities zoals Kwalleballen. Kwalleballen? ‘Dat spelen we bij de Rijn’, legt bestuurslid Riekel uit. ‘Twee groepen strijden tegen elkaar om een jutezak met nat zand. Die zak moet in de kuil van de tegenpartij belanden die langs de waterlijn is gegraven.’ Het spel verloopt vrijwel nooit zonder ongelukken, want ‘alles mag’. ‘Zo heb ik per ongeluk onze praeses getorpedeerd’, zegt Andries, voorzichtig lachend naar Sofieke. Die zegt: ‘En had ik vervolgens een hersenschudding.’
Toch is het leuk, en goed voor de groepsbinding. Evenals de ontgroening waarbij de eerstejaars onder appèl staan, vertellen de leden. Ze denken niet dat zoiets ingaat tegen het christen-zijn. ‘Een noviet heeft wel eens gezegd dat het eng voelt, die macht’, zegt Sofieke. ‘Maar we gaan niet tot op het bot.’ Andries knikt. ‘Het is een spel. We staan niet face to face te brullen. Dat is een teken van onmacht. En we pakken niet één persoon, maar de hele groep.’
Dat is trouwens anders bij de ontvoeringen van leden door zusterverenigingen. Vooral tijdens de Algemene Introductie Dagen (AID) is het oppassen geblazen. VGS-verenigingen uit andere studentensteden brengen dan graag een bezoekje aan Wageningen. In verenigingshuis ‘de Bierkaai’ zijn de muren beklad met teksten van zusters en broeders die hebben ingebroken. En als het even tegenzit, belandt een bewoner ongewild in een vreemde stad. ‘Ik lag in bed toen ik gestommel hoorde. Een andere VGS-vereniging was aan de achterkant binnengekomen’, vertelt Riekel. ‘Toen ze mij in de gaten kregen, werd ik door zes man in de auto gezet naar Eindhoven.’
Een alternatief voor ontvoering is het meenemen van een waardevol voorwerp. ‘Afgelopen jaar had Delft ons vaandel gejat. Zonder vaandel mogen wij niet vergaderen volgens de regels. De volgende dag zijn we als bestuur gelijk naar Delft gegaan. We kregen het vaandel terug in ruil voor het organiseren van een feest in Delft.’ De Wageningers lieten zich niet kennen en presenteerden zichzelf met stro op de dansvloer en een bestuur op groene klompen.
Dat feest was twee weken geleden. En als we Delft mogen geloven, bestaat VGS Wageningen in ieder geval niet alleen maar uit saaie, brave grefo’s. Zij houden van Jezus, maar ook van kroegavonden zonder sluitingstijd.

Wb: In the news / Protest against Vatican

2006-01-26T07:04:00.000-08:00

Tens of thousands of Italians filled the streets this month to fight for women’s right to abortion and legal recognition of gay unions. Indirectly they protested against the Vatican’s growing influence in Italian politics. The church and politics have always been related, but with the new pope this relationship has changed, says Costanza Giulia Conte.

Costanza Giulia Conte came to the Netherlands at the end of 2004. She is sitting comfortably on her couch wearing warm slippers in the shape of Dutch clogs. While she talks, her hands move through the air emphasising her words.
‘Italians like to demonstrate; we are always in the street – not only to protest, but also to show support for certain things. I have discussions with my friends about the Vatican all the time. We talk about the Vatican more than about the weather. But the relationship between the Vatican and Italian politics is a difficult issue. It is often hard to distinguish between religious beliefs and someone’s own political opinion.
‘The Vatican’s presence in Italy influences the whole society. It is an Italian institution and it is everywhere. You can’t avoid it. Travel around Italy looking at historical architecture. What do you see? Catholic churches. Thousands of them! It’s the same with frescos and statues. You will never see the Buddha, but always the Virgin Mother with her baby.
‘Although I don’t believe in God, I do respect the Vatican. Not because I was forced to go to church as a child, but because I grew up with it and it is part of Italian culture. This is true for many people. Therefore, the protests are directed not at the Vatican itself, but at the Vatican’s involvement in our politics.
‘The pope is a powerful man who represents an institution that has been in Italy for centuries. He preaches the Word and many people base their opinions on that Word. But there is one important rule: both the state and the church have to be free. That is what everybody is fighting for. The pope is not supposed to judge or give an opinion on political issues involving the Italian state. And yet, he does. Every day for at least six minutes news or information from the Vatican is broadcast on television about topics like homosexuality or abortion. We are used to watching television during the lunch hour at home with our families. You see the news and follow whatever is happening in Italy. And then you always hear from the Vatican. In this way, society is influenced by it.
‘Before Pope John Paul II died, it was different. When visiting the parliament he was careful to show respect for the non-political relationship between the Italian state and the Vatican. In Italy we say ‘we had a pope.’ That man made a difference. I believe that with the new pope, our society has taken a step backwards. He is very conservative, which coincides with certain political beliefs. Of course, the previous pope had to represent certain ideas too, but he lived close to young people and saw reality changing. The new pope is not in tune with society at all.
‘Last summer, we had a referendum about artificial insemination. On every square, students were handing out leaflets and asking people to sign petitions. Young people, especially in northern Italy, are standing up. I come from the north too, from Pisa. People are more open minded there than in the south. Not everyone goes to church and many young people have the opportunity to attend university or even go abroad. Students then start comparing what they have at home with the situation in other countries.
‘I think Italian politics will become less conservative in the future, thanks in part to the changing politics of Europe. But change will come slowly. Conservatism is rooted in our culture – a culture born of the union between the Vatican and Italy. We have always been together and surely we will stay together forever.

Kennisonline: Vogels geven signaal af

2006-01-25T11:19:00.000-08:00

Alterra onderzoekt of het broedsucces van zeevogels als graadmeter kan dienen voor de kwaliteit van het Nederlandse kustgebied. Dat broedsucces hangt onder meer af van de voedselvoorziening in het gebied, en zegt dus iets over de visstand. Iedere vogel geeft daarmee een signaal af. Wélk signaal precies moet uit het onderzoek duidelijk worden.

‘Ik zou met één druk op de knop willen weten hoe het de afgelopen jaren is gegaan met de broedsuccessen. Als we dat integreren met informatie van het Nederlands Instituut voor Visserijonderzoek, kunnen we zien hoe onze kustzone functioneert’, zegt Alterra-onderzoeker Mardik Leopold. Maar zover is het nog niet.

Broedsucces
Een groot deel van de Nederlandse kustzone vant onder de Voel- en Habitatrichtlijn. Dit waardevolle gebied moet goed in de gaten worden gehouden. Het broedsucces van de zeevogels lijkt een belangrijke graadmeter te kunnen zijn voor de kwaliteit van het gebied, omdat het samenhangt met de visstand.
‘Iedere vogel geeft namelijk een eigen signaal af’, zegt Leopold. ‘Zo zijn sterns specialistische eters. Dat wil zeggen dat ze hooguit twee soorten vis eten: haring en zandspiering. Als het slecht gaat met de stern dan valt dat terug te leiden naar de vissoorten.’
In een pilotproject keken de onderzoekers naar de aalscholver. Aan de hand van braakballen en uitwerpselen werd onderzocht welke vissoorten de aalscholvers hadden gegeten. Aalscholvers zijn echte alleseters: ‘Soms zitten er twintig vissoorten in hun braaksel. Wij kunnen nu zeggen welke vissoorten, en hoe groot ze waren. Hiermee kunnen we nagaan of voedselkeuze of voedselbeschikbaarheid samenhangt met het broedsucces.’

Graadmeter
Daarmee is een essentiële basis gelegd om broedsuccessen daadwerkelijk als graadmeter te kunnen gebruiken voor de kwaliteit van kustzones. Wilmar Remmelts van LNV onderschrijft het belang van het project: ‘Een graadmeter als deze kan goed gebruikt worden om relaties te leggen tussen ontwikkelingen in het mariene gebied en mogelijke gevolgen daarvan voor kustbroedvogels.

Kennisonline: Monitor Kleine Landschapelementen

2006-01-25T11:17:00.000-08:00

In ieder Nationaal Landschap bevinden zich vele kleine landschapselementen. Voor het behoud van deze waardevolle elementen wordt gebruik gemaakt van de Monitor Kleine Landschapselementen. Landschapsbeheer Nederland en Alterra hebben het systeem samen ontwikkeld.

Poelen, houtwallen en bomenrijen zijn kleine landschapselementen die belangrijk zijn voor de kwaliteit van het landschap. Zij bepalen het beeld van een landschap en ze hebben een belangrijke ecologische betekenis. Zo bieden zij een habitat voor allerlei organismen en vormen zij verbindingen tussen de grotere landschapselementen. Om de kleine landschapselementen te kunnen behouden en beschermen, is het belangrijk ze goed in kaart te brengen. Met de Monitor Kleine Landschapselementen wordt daarom een basisinventarisatie gedaan van alle kleine landschapselementen in een Nationaal Landschap.

Draagvlak
Bijzonder is dat vrijwilligers die bij de landschappen betrokkken zijn de inventarisaties uitvoeren. ‘Zij kennen het gebied. Bovendien zorgt deze werkwijze voor draagvlak onder de mensen’, zegt Anne Oosterbaan van Alterra.
Per landschapselement vullen de vrijwilligers een formulier in met daarop kenmerken zoals de grootte en de samenstelling van het landschapselement, bijvoorbeeld de struiksoorten in een houtwal. Verder noteren de vrijwilligers de vitaliteit, bedreigingen en onderhoudstoestand van het element.
‘Dit is belangrijk voor het landschapsbeheer wat betreft onderhoudsplanning en de beheerskosten.’ Alle gegevens worden vervolgens in een digitaal bestand samengevoegd, waarbij Alterra de informatie bovendien koppelt aan een geografisch-informatiesysteem.
‘Dit biedt een perfecte basisinventarisatie van de kleine landschappen in een landschap’, vindt Oosterbaan. Het is een praktisch en betaalbaar meetinstrument dat beheerders en beleidsmakers van landschappen ondersteuning geeft om uitspraken te kunnen doen over de identiteit en waarde van het landschap.

Kennisonline: Bewoners ontwikkelen stadsrand

2006-01-25T11:16:00.000-08:00

Inwoners van Zwolle hebben samen met de boeren uit het buitengebied en lokale overheden een rapport gemaakt met ideeën om de stad en haar buitengebied beter op elkaar af te stemmen. De ontwikkeling van dit rapport kwam tot stand met het Alterra-project ‘Estafette StadLand’, en heeft geleid tot grote betrokkenheid van de Zwollenaren.

Estafette StadLand richt zich op de grensgebieden tussen stad en landschap waar zich van alles ontwikkelt, maar een overkoepelende aanpak mist. Dat was ook het geval in de noordelijke stadsrand van Zwolle. ‘Het gebied was nog één witte vlek met losse initiatieven zoals woningbouw, waterberging en dijkverlegging’, zegt Rienko Baarslag, beleidsadviseur Groen, Natuur en Landschap bij de gemeente Zwolle.

Cultuurhistorie
Om deze losse initiatieven beter op elkaar af te stemmen, bracht Estafette StadLand belanghebbenden uit het gebied bij elkaar. Niet alleen projectleiders maar juist ook bewoners en boeren. ‘Zij kennen de plaatselijke verhalen en cultuurhistorie’, legt Tamara Ekamper uit, projectleider van Estafette StadLand.
In twee dagen tijd bogen zij zich gezamenlijk over de inrichting van de stadrand van Zwolle. Het resultaat werd samengevat in een agenda met inhoudelijke ideeën voor verdere ontwikkeling in de Noordelijke stadsrand. Eén van de ideeën vindt Baarslag in ieder geval al erg interessant. ‘Het idee om de dijkverlegging niet als bedreiging te zien, maar juist als een kans om het binnendijkse gebied tot een groen landschap te ontwikkelen’, zegt Baarslag.
‘Maar wij zullen alle ideeën meenemen in het opstellen van het gebiedsprogramma.’Een ander resultaat is een grotere betrokkenheid van Zwollenaren. ‘Door het project zijn contacten ontstaan tussen beleidsmakers en andere betrokkenen. De ideeën zijn gezamenlijk ontdekt’, zegt Ekamper. Belangrijk, vindt ook Baarslag: ‘De burgers beseffen nu dat er wel degelijk naar hen wordt geluisterd.’

Kennisonline: Nationaal Landschap in wording

2006-01-25T11:14:00.000-08:00

In de Nota Ruimte zijn twintig gebieden als Nationaal Landschap aangewezen. Het is aan de provincies om die plannen regionaal uit te voeren. Een lopend onderzoek van het Landbouw Economisch Instituut (LEI) moet inzicht bieden in de informatiebehoefte van gemeenten en waterschappen. Die lijkt te maken te hebben met onbegrip over het concept Nationaal Landschap. Gelukkig kan bij de communicatie én de uitvoering gebruik gemaakt worden van bestaan samenwerkingsverbanden, tipt het LEI.

Het benoemen van gebieden tot Nationale Landschap heeft tot doel nationaal erfgoed te beschermen. In de meeste gevallen gaat het om gebieden met een specifiek cultuurlandschap zoals ontginningsgebieden, landgoederen en polder- of rivierenlandschappen.
Ter behoud van het landschap wordt het gebied niet volledig afgesloten, er is daarentegen juist ruimte voor ontwikkelingen. De regie hiervan ligt in handen van de btereffende provincie.
Dat neemt niet weg dat de Nationale Landschappen vorm moeten krijgen op lokaal niveau. Het is aan de provincie om te communiceren met de betrokken gemeenten en waterschappen. Maar ook LNV speelt hierin een rol. ‘We willen kunnen inspringen op provincieoverstijgende zaken, bijvoorbeeld op de informatiebehoefte over het concept Nationaal Landschap’, zegt Hans van den Heuvel van LNV. Daarom is het LEI gevraagd de informatiebehoefte naar gemeenten en waterschappen in kaart te brengen.

Samenwerking
“De Nota Ruimte is in Den Haag gemaakt, zonder veel met de gemeenten en waterschappen te spreken’, zegt Hans Leneman van het LEI. ‘De vraag voor LNV is nu of zij nog stappen moeten ondernemen wat betreft communicatie richting gemeenten en waterschappen.’
Voor het inventariseren van de behoefte werden zes Nationale Landschappen geselecteerd: Graafschap, Zuidwest-Zeeland, Rivierengebied, IJsseldelta, Groene Woud en Laag Holland. Hier is een eerste ‘verkennend rondje’ gehouden met de Vereniging van Nederlandse Gemeenten en de Unie van Waterschappen, door gesprekken en het bijwonen van bijeenkomsten. Zo werd binnen elk gebied een inventarisatie gemaakt van samenwerking die al plaatsvond tussen de verschillende gebruikers.
‘In sommige gevallen kan voor het vormgeven van een Nationaal Landschap gebruik gemaakt worden van de bestaande samenwerkingsverbanden’, zegt Leneman. Een concreet voorbeeld hiervan is de situatie rondom Waardevolle Cultuurlandschappen (WCL). Deze status beschermde waardevolle cultuurgebieden zijn nu opgegaan in de Nationale Landschappen. De ervaringen binnen een voormalig WCL beinvloeden de wijze van communiceren naar gemeenten en waterschappen over Nationaal Landschappen. ‘Provincies kunnen gebruik maken van bestaande samenwerkingsverbaden binnen een WCL’, zegt Leneman. ‘Gemeenten spelen hierin in alle gevallen een rol.’

Communicatieplan
Toch staan ze vaak nog terughoudens tegenover een rol in de Nationale Landschappen. Dit komt deels doordat het voor hen niet altijd duidelijk is wat Nationaal Landschap nu betekent. ‘We kwamen veel onbekendheid over het concept Nationaal Landschap tegen,’ zegt Leneman. Het LEI brengt alle gegevens samen en zal na analyse aanbevelingen doen aan het ministerie van LNV. Ook de Rijksvoorlichtingsdienst komt met een ondersteundend onderzoek. Op basis hiervan zal LNV in 2006 met een communicatieplan komen voor de overheid over de totstandkoming van de Nationale Landschappen.

Wb: Zware selectie voor gratis vliegticket

2006-01-19T09:49:00.000-08:00

Olifantenraces in Sri Lanka en studentenfeestjes in Kenia. Het zijn kreten waarmee studentenorganisatie Aiesec twintig bachelorstudenten oppept tijdens de ambassadeursselectie op woensdagavond 11 januari. Maar de wervende presentatie met achtergrondbeat is eigenlijk niet meer nodig. De aanwezige studenten zijn al lekker gemaakt met een gratis vliegticket naar een ver land.

Ieder jaar selecteert Aiesec twintig studenten die Nederland mogen vertegenwoordigen in landen waar de studentenorganisatie actief is. Hoewel de promotie van het ambassadeursschap begint met aantrekkelijke leuzen, is het de bedoeling dat de geselecteerde studenten serieus als ambassadeur aan de slag gaan. Bedrijven bezoeken, stages regelen en samenwerken met lokale studenten zijn belangrijke activiteiten.
‘Leuk en leerzaam’, zegt Marjanneke Vijg, een van de twintig studenten die vandaag door de Wageningse selectie proberen te komen. Met haar studie Internationale Ontwikkelingsstudies duurt het nog even duren voor ze op stage kan. Zij wil liever nu al vertrekken. ‘Ik wil weg en anderen landen zien.’
Maar zij is niet de enige. Ruim vierhonderd Nederlandse studenten uit negen studentensteden zullen zich de komende maanden moeten bewijzen als de allerbeste diplomaten.
De Wageningse studenten mogen deze avond als eerste laten zien wat ze in huis hebben. In groepjes discussiëren ze over onderwerpen als een rookverbod in de horeca. Een compromis is snel gevonden: afzuigers. Oververhitte patstellingen blijven uit. En zelfs een echte wereldverbeteraar heeft bij een volgende stelling weinig weerwoord tegenover de biotechnologen die tien muizen minder belangrijker vinden dan een mensenleven. De Wageningse studenten lijken iets té diplomatiek.
Gelukkig is er nog een studente in paarse broek en regenboogjas die de uitgemolken stellingen anders bekijkt. ‘Wij denken nu vanuit Nederland maar andere landen hebben andere prioriteiten.’ De selecteurs werpen betekenisvolle blikken naar elkaar. Inlevingsvermogen, flexibiliteit. Hebben we beet?
Ook biologiestudent Rien van Wijk is achteraf goed te spreken over het regenboogmeisje. ‘Zij gaf tegengas.’ Van Wijk ziet het ambassadeurschap als een uitgelezen kans voor een buitenlandreis buiten de studie om. ‘Het is een goede oriëntatie voor mijn studie. Ik wil graag iets doen met ontwikkelingslanden. Hiermee kan ik ervaring opdoen met andere culturen.’
Met rood aangelopen wangen verzamelen de studenten zich weer in de collegezaal. Maar op de uitslag moeten de aanstormende ambassadeurs nog even wachten. Pas nadat de overige acht studentensteden hun lokale ronde hebben gehouden, krijgen ze te horen of ze door mogen naar het ministerie van Buitenlandse Zaken voor de volgende selectieronde. En als die horde genomen is, is er nog een finale. Pas dan is duidelijk of een Wageningse studentambassadeur deze zomer de olifanten in Sri Lanka zal beklimmen.

Wb: Groene kleren voor Gerrit

2006-01-19T09:47:00.000-08:00

Naakte Gerrit, het bevrijdingsmonument op het 5 Meiplein, kreeg vorige week groene doeken om met de tekst ‘Vrijheid is: een gevangenis kiezen’. De Vereniging van Gereformeerde Studenten Wageningen (VGSW) probeerde zo meer naamsbekendheid te verwerven.

Met het thema ‘hoe groen ben jij?’ zocht de vereniging aansluiting bij het groene karakter van Wageningen UR. De hele week verschenen er door Wageningen groene voorwerpen. Zo werden bewoners van de Hoogstraat getrakteerd op spruitjes in de brievenbus. Ook droegen de bestuursleden hun steentje bij aan het in aanbouw zijnde Forumgebouw. ‘Muren bouwen is minder moeilijk dan bruggen bouwen’, stond er op een groen spandoek.

Wb: Idealen opzij voor reclamefiets?

2006-01-19T09:40:00.000-08:00

Hedendaagse studenten schuwen de commercie niet. Bij duizenden schreven ze zich in voor een gratis reclamefiets. Maar hoe zit het met de idealistische Wageningers? Is ook voor hen een splinternieuwe tweewieler verleidelijk genoeg om biermerken of schoonheidsproducten te gaan promoten? Of blijven zij die anticommerciële wereldverbeteraars die de fiets uit principe zullen boycotten?

Femke van der Geer, studente Bedrijfs- en consumentenwetenschappen en bestuurslid studievereniging Mercurius:
‘Leuk idee! Ik zou wel zo’n fiets willen. Die van mij valt van krakkemikkigheid uit elkaar. Het zou mij niks uitmaken met wat voor soort reclame ik zou rondfietsen. Reclame voor vreemde producten zoals maandverband is waarschijnlijk alleen maar hartstikke hip. En als de fiets aanslaat zal het niemand meer uitmaken waar je mee rondfietst. Ik vind het een uitstekend plan. Waar ik kan meer informatie vinden?’

Kim van Groningen, eerstejaars Biologie en contactpersoon van Milieuplatform ‘Jongeren Milieu Actief’ in Wageningen:
‘De leden van Jongeren Milieu Actief (JMA) Wageningen zouden niet zomaar een gratis fiets vol reclame nemen. Wij promoten onder andere het ‘consuminderen’: bewuster, milieuvriendelijker consumeren. Met zo'n fiets bevorder je juist het omgekeerde. Met goede reclame hebben we minder problemen, bijvoorbeeld advertienties voor gerecycled papier of ‘Buys & Ko’, de natuurvoedingswinkel in de Bevrijdingsstraat.’

Leonoor Akkermans, bestuurslid Wageningsen Studenten Organisatie (WSO):
‘Reclame wordt steeds belangrijker. Zeker nu subsidiegevers het af laten weten. Ook wij gaan steeds meer mee in de maatschappij waar reclame belangrijker wordt. Ik denk wel dat het voor de Wageningse student uitmaakt wat de reclame inhoudt. Zij zullen niet zo snel met reclame van McDonald’s rondfietsen, maar wel van een ideologische organisatie zoals Greenpeace. Trouwens, wij hebben op onze bakfiets ook ons logo staan met telefoonnummer. Laatst hadden wij het erover dat dat er prominenter op moest. Ik denk niet dat hij weg zal vallen tussen al die andere reclamefietsen. Een bakfiets valt toch meer op dan een gewone fiets.’

Robbert Wijnbelt, eerstejaars Bos- en natuurbeheer en lid van studentenvereniging KSV St. Franciscus:
‘Ik vind het een erg goed idee. Het is voor adverteerders een slimme manier om op te vallen. Ik ga me zeker nog aanmelden. Het maakt me niet uit met wat voor reclame ik straks rondfiets. Als ik op een fiets met viagra-reclame rijd, zullen mensen alleen maar vaak kijken. En ik wil ook best reclame maken voor KSV. Reclame maken voor andere studentenverenigingen ligt wel gevoelig. Dat gaat toch net iets te ver. Ik vraag me wel af of je de fiets ook mag pimpen. Als het allemaal dezelfde fietsen zouden zijn, zou ik dat wel doen namelijk. Met kraaltjes in de spaken bijvoorbeeld.’

Ir. Wiebe Aans, medewerker Studium Generale:
‘Er is tegenwoordig overal reclame. Studenten van nu gaan er anders mee om. Ze nemen het minder serieus en relativeren de boodschappen. Vroeger zou de idee van de reclamefiets niet zo gemakkelijk aanslaan denk ik, maar nu benaderen de studenten reclame ironisch, ze gaan er speelser mee om. Toch zal het ene type student het wel erg vinden en het andere niet. Dat is niet veranderd. Vroeger zou het alleen sneller polariseren, dan had je snel twee kampen. Ik vind het weer een toevoeging aan de verdwazing van deze informatiemaatschappij. Een maatschappij waarin je dagelijks wordt doodgegooid met allerlei boodschappen. Ik kan me er wel eens aan ergeren. Het is lastig genoeg om in een brij van informatie datgene eruit te halen dat echt iets zegt. Ik wil niet voortdurende geconfronteerd worden met boodschappen waar ik niet om heb gevraagd. Ik zou er dus niet op gaan fietsen.’

José Tegelaar, derdejaars studente Bos- en natuurbeheer en bewoonster van Droevendaal:
‘Ik heb al op de website gekeken. Ik vind het een vet idee. Maar aangemeld heb ik me nog niet. Ik vraag me namelijk wel af wat voor soort reclame er op komt. Ik wil niet op reclame rondfietsen waar ik het niet mee eens ben, zoals scheerschuim van Gillette die getest is op dieren. Het liefst zou ik rond rijden met reclame voor goede doelen. Dus als je kan kiezen voor welke producten je reclame maakt, vind ik het goed idee. Maar ik heb al een fiets, dus eigenlijk heb ik er helemaal geen nodig.’

Remco van der Meijde, vijfdejaars student Bedrijfs- en consumentenwetenschappen en bestuurslid van Integrand:
‘Studenten hebben weinig te besteden, dus een gratis fiets is altijd mooi meegenomen. Zelf studeer ik deze zomer af, dus ik kom denk ik niet meer in aanmerking voor een fiets. Maar ik zou fietsen met reclame niet erg vinden. Heel veel ruimte voor reclame is er niet op de fiets. Maar mensen zijn nieuwsgierig en zullen toch even kijken op internet als ze een naam zien. Integrand heeft geen geld om reclame te maken op de fietsen. Wij zijn zelf altijd op zoek naar sponsoren.’

Richard Esser, tiendejaars student Bos- en natuurbeheer:
'Dit idee is vergelijkbaar met de reclame waarmee daklozen door Amsterdam lopen, zodat ze een centje kunnen bijverdienen. Dat gun ik ze natuurlijk van harte, zoals ik studenten ook hun fiets gun. Mijn enige bezwaar is dat dit bijdraagt aan de stortvloed aan reclame die we al dagelijks over ons heen krijgen. Jongeren zijn in staat om bijna duizend logo's te herkennen, en bijvoorbeeld maar een handje vol planten en dieren uit hun eigen omgeving. Dat is op z'n zachtst gezegd jammer. Het bewijst hoe abstract onze leefwereld is geworden.’

Hans Sjouke Koopal, woordvoerder van bierbrouwerij Heineken:
‘Heineken vindt het op zich een aardig idee, maar niet voor Heineken zelf. Alcohol en verkeer gaan niet samen, ook op de fiets niet.’

Wb: Lasergame

2006-01-19T09:26:00.000-08:00

Half verscholen achter camouflage kleden schieten KSV-leden op elkaar. De zwarte pistolen maken een blikachtig schietgeluid. Rood-witgestreepte stropdassen en opkomende bierbuikjes vallen weg onder vesten met gekleurde lichtjes en sensoren. ‘Dit voelt goed. Dit voelt lekker’, zegt een lange student terwijl hij de riemen van het vest wat strakker aansjort. Hij trekt zijn schouders naar achteren en vervolgt zijn veldtocht.
Omdat KSV St.Franciscus Xaverius 95 jaar bestaat, organiseert de studentenvereniging een variatie aan lustrumactiviteiten. Op deze clubavond, maandag 16 januari, is de kroegzaal omgebouwd tot het strijdtoneel voor lasergames. Het dakterras is ook onderdeel van de speelruimte. Het doet zijn bijnaam ‘Lusthof’ vanavond geen eer aan; er is geen plaats voor zoenende stelltjes, de strijd op leven en dood overheerst.
Een donker figuur draait zich om. Zijn lampjes zijn zojuist uitgegaan, hij is geraakt. ‘Jij hoort bij mij, man!’ Verbaasd en verbolgen schreeuwt hij tegen een jongen achter zich. Vijf seconden moet hij wachten. Een hoge muur van Bavaria kratjes biedt voor even een schuilplek. Vier, drie. Zijn handen omklemmen het speelgoedwapen. Twee, één. Oranje lampjes beginnen te knipperen op zijn schouders en borst. Voor een seconde is hij onschendbaar, dan knippert hij rood. Hij schiet in het rond en rent de kroegzaal uit naar buiten, zijn clubgenoot achterna.
Binnen is het donker en rokerig. De stoommachine draait op volle toeren. Rode laserstralen lichten op in deze mist. De twintig studenten nemen het in twee groepjes tegen elkaar op. Alleen aan de kleur van de lampjes weten de lasergamers wie bij hen hoort en wie de vijand is. Rood tegen groen.
‘Achter je!’ roept een eerstejaars met een opgerolde bivakmuts op zijn hoofd. Zijn vrouwelijke teamgenoot zet het op een lopen. Net op tijd. De laserstraal van de vijand mist haar sensor. Oer-Hollandse klompen achtervolgen haar stampend over de vloer. Zelfs een lustrumactiviteit als deze ontheft de aspirant-Knight niet van zijn ontgroening. Dag en nacht moeten de klompen aan, wil hij bij het dispuut vol stoere mannen gaan horen.
De scherpe laserstralen vliegen de studenten voortdurend om de oren. Er is geen ontkomen aan. ‘De beste tactiek is blijven lopen en schieten’, vertelt de expert. Hij is van het lasergamecentrum dat alles in de gaten houdt. ‘Het is wel echt een mannensport. Vrouwen blijven gelijk staan zodra ze geraakt zijn. Het liefst ook nog in een groepje. Maar dan ben je zo weer geraakt. Je moet blijven lopen en je verspreiden.’
En dat lijkt de KSV heren in het bloed te zitten. Als echte mariniers sluipen ze door de kroegzaal. Gebukt lopen zij langs de muren, van links naar rechts. Dan springt er iemand achter de Bavariakratten vandaan en schiet. ‘Oh, sorry’, roept hij balend. De student heeft zojuist weer zijn eigen teamgenoot geraakt. Daar krijgt zijn ploeg minpunten voor.
Maar de heren zetten zich snel over het incident heen en besluipen een rood meisje. Ze kan geen kant op. Het geklik van haar damesschoenen wordt grotendeels overstemd door de onheilspellende muziek uit de boxen. Maar de zware bas is niet in staat het hoge gegiebel van de vrouwen te verbloemen. Bij elke hit klinkt er weer een gilletje. De heren maken de eerder opgelopen achterstand al snel weer goed. Zij laten getroffen dames achter in het donker, op zoek naar een volgende prooi.
Na een kwartier in het rondte schieten en wegduiken voor pijnloze laserbehandelingen, springen de lampjes op oranje en weigeren de pistolen dienst. De wedstrijd is afgelopen. ‘Volgens mij waren we vet goed!’ zegt een vrouwelijk KSV-lid van het rode team. ‘Dat kan ook niet anders’, antwoord haar clubgenote. De dames met puntschoenen voelen zich onoverwinnelijk. Maar het is een student van het groene team – codenaam Robocop – die het vaakst raak heeft geschoten. Zijn teamgenoten delen in de overwinning. Bezweet en opgewonden geven ze hun vesten door aan de groep die na hen mag strijden. Zodra de dingen uit zijn, lijken de schouders wel wat in te zakken. De commando’s zijn weer gewoon studenten. Maar wel met een lekker lustrumbiertje in de handen.

Wb: Student fietst gratis op reclame

2006-01-13T08:51:00.000-08:00

Het onmiskenbare geluid van een studentenfiets is van verre te horen. Maar de krakende kettingen en klapperende spatborden gaan misschien verdwijnen uit het Wageningse straatbeeld. Op de website van RedStarMedia kunnen studenten een gratis fiets bestellen. Degelijk, splinternieuw, en voorzien van niet te missen reclameborden.

RedStarMedia lanceerde de formule afgelopen december. Studenten krijgen een fiets te leen met commerciële boodschappen aan stuur, bagagedrager en frame, en de adverteerder betaalt. Bas Jansen en zijn compagnon Jan Nagtegaal kwamen op het idee tijdens een avondje kroegen in Amsterdam. Inmiddels loopt het storm, zegt Jansen. Binnen zes weken tijd hebben twaalfduizend studenten zich ingeschreven. Zoals het er nu naar uit ziet, zal in maart de eerste fiets in de randstad rond gaan rijden.
Ook Wageningse studenten hebben de website www.ikfietsgratis.nl gevonden. Maar of de ruim 130 aangemelde studenten straks daadwerkelijk de Wageningse Berg beklimmen op hun nieuwe reclamefiets, is nog de vraag. Adverteerders uit de regio hebben zich namelijk nog niet gemeld. ‘Ik wil er voor zorgen dat iedereen kan fietsen straks, maar alles hangt af van de adverteerders’, zegt Jansen. Deze moeten rond de vierhonderdvijftig euro per jaar betalen om één student een jaar lang gratis rond te laten rijden.
Toch verwacht Jansen nog wel geïnteresseerden voor Wageningen. Dagelijks melden zich nieuwe adverteerders bij hem aan na het horen van het idee. De interesse lijkt ook te zijn gewekt bij studentenuitzendbureau Susa. ‘De fiets zal de aandacht trekken. Hij verplaatst zich continue en valt op. Zeker in Wageningen, omdat het een kleine stad is’, aldus Patrica Rijken van Susa.
Zodra de eerste adverteerders voor Wageningen zich daadwerkelijk hebben aangemeld bij RedStarMedia, zullen de fietsenstallingen bij universiteitsgebouwen, supermarkten en kroegen gevuld zijn met reclame. En als de fiets na een avondje stappen gejat blijkt te zijn, krijgt de gedupeerde student na aangifte gewoon een nieuwe. Pas wanneer studenten afstuderen, raken zij hun commerciële tweewieler kwijt.

Wb: Toeren door Californië

2006-01-13T08:44:00.000-08:00

Ingenieur Internationaal land en waterbeheer Peter Wijsman ging voor zijn stage vier maanden naar Amerika. In Californië trok hij langs grote aquaducten en stuwmeren. Zijn voetafdrukken liet hij achter in verse sneeuw in het noordoosten en heet woestijnzand in het zuiden.

‘In opdracht van de Amerikaanse overheid keek ik naar het watergebruik van de landbouwgewassen in Californië. Daar wordt vijftig procent van de voedselvoorziening voor de VS geproduceerd. Een uitgebreid netwerk van dammen en aquaducten brengt irrigatiewater van noord naar zuid. Hierdoor is het zelfs mogelijk om gewassen te verbouwen in de zuidelijke woestijn, tegen Mexico aan. Het is erg indrukwekkend om al die aquaducten en stuwmeren te zien. Zo stond ik aan de voet van een 230 meter hoge dam.
Met de toenemende bevolkingsgroei neemt de vraag naar drinkwater toe. Landbouw moet daar water voor afstaan. De vraag was hoeveel water er vrij zou komen als bepaalde gewassen zoals alfalfa en katoen niet, of met minder water zouden worden verbouwd.
Ik werkte met satellietbeelden, waarop ik patronen kon zien van lage en hoge waterverdamping. Deze verdamping is vaak afhankelijk van het gewas. Als ik opvallende patronen op de satellietkaarten zag, ging ik kijken waardoor die werden veroorzaakt.
Met een Ford Taurus die ik daar had gekocht, reed ik door de staat Californië. Ik mocht gaan en staan waar ik wilde, maar wanneer het om privé eigendom ging, was ik toch voorzichtig. Boeren zijn namelijk niet blij met je. Die willen geen indringers op hun land. Als ik de rij-afstand van bomen wilde weten, rende ik met mijn meetlint snel de auto uit en weer in. Ik heb wel eens gehad dat ik ergens stond, en dat er een pick-up op me af kwam. Dan maakte ik dat ik wegkwam. Water is goud waard. Het is aan de boeren niet goed uit te leggen dat de overheid hun watergebruik met satellietbeelden in de gaten houdt.
Trouwens, op irrigatiewerken van de staat komen ook steeds meer restricties. Dit is vanwege de terroristische dreiging. Soms mocht ik de kanalen alleen bekijken van achter de hekken en mocht ik ook geen foto’s maken.
Ook werd ik doorgelicht op het hoofdkantoor in Sacramento, de hoofdstad van Californië. Ik werkte dan wel voor de Amerikaanse overheid, maar omdat ik geen staatsburger ben, was ik niet in dienst. Hierdoor kreeg ik geen toegangspasje. Elke keer moest ik door het detectiepoortje en werd mijn paspoortnummer gecheckt.
Het landschap van Californië kent veel contrasten. Anderhalf uur naar het westen en ik zat aan de stille oceaan. Anderhalf uur naar het oosten en ik zat in de Siërra Nevada. Zo zat ik in juli met mijn voeten in de sneeuw, maar even later stond ik in de woestijn.
Het zijn lange afstanden die je aflegt. Vaak ben je meerdere dagen van huis. De langste road trip die ik maakte, duurde twee weken. In totaal heb ik meer dan twintigduizend kilometer afgelegd. Het land is waanzinnig groot. Langs elke afrit staat wel een tankstation, restaurant en motel. Money talks! Als je je auto en eten kan betalen, kom je overal.’

Kennisonline: Model keurt speelgoed varkens

2005-12-24T06:06:00.000-08:00

Onderzoekers van de Animal Sciences Group van Wageningen UR ontwikkelen een model waarmee kan worden beoordeeld welk materiaal ter afleiding van varkens het best voldoet aan de gestelde eisen. Hiermee kan het ministerie van LNV zelf een standpunt innemen over het wel of niet toestaan van nieuwe, zogenoemde verrijkingsmaterialen. Die nieuwe maatregelen zijn nodig om te voldoen aan de nieuwe Europese richtlijnen.

De regels voor het welzijn van varkens in het Varkensbesluit komen niet altijd overeen met de Europese richtlijnen. Zo meldt het Varkensbesluit dat varkens materiaal tot hun beschikking moeten hebben om in te kunnen wroeten en mee te kunnen spelen. Maar alleen een ketting om mee te spelen in het hok, een veelvoorkomende situatie, is volgens de Europese Commissie niet meer voldoende. Het ministerie van LNV zal daarom nieuwe eisen aan het zogenaamde verrijkingsmateriaal gaan stellen, om beter aan te sluiten bij de Europese richtlijnen.

Met behulp van het in Lelystad ontwikkelde model, ‘richpig’ genoemd, kan LNV verrijkingsmaterialen als een laag stro om in te wroeten, een bal om mee te spelen, een stuk touw of een kunststof staart om in te bijten, beoordelen op hun geschiktheid. Daartoe is een dertigtal criteria in het model verwerkt, zoals bijvoorbeeld de afbreekbaarheid van het materiaal, de gebruiksmogelijkheden en de eetbaarheid.
Het model is niet direct bedoeld om een lijst van materialen te produceren die al dan niet geschikt zijn. “Ons doel is het formuleren van een wetenschappelijk model met beoordelingscriteria. Op basis daarvan wordt dan door LNV een doelvoorschrift geformuleerd dat aangeeft aan welke criteria verrijkingsmateriaal moet voldoen”, legt projectleider Marc Bracke uit. Een dergelijk doelvoorschrift biedt meer ruimte voor innovatie vanuit de varkenssector dan een gelimiteerde lijst met toegestane materialen.

Meer informatie: www.kennisonline.wur.nl

Kennisonline: Koe lijkt beter af met rubberen vloer

2005-12-24T05:41:00.000-08:00

Klauwaandoeningen bij koeien zijn de afgelopen jaren in aantal toegenomen. Vrijwel elke koe heeft er wel eens last van. Uit onderzoek van de Animal Science Group van Wageningen UR blijkt dat een rubberen roostervloer de kreupelheid wel eens zou kunnen verminderen.

Het percentage koeien met klauwaandoeningen is hoog. Projectleider Bonne Beerda van de Animal Sciences Group in Lelystad schat dat jaarlijks tussen de 90 en 95 procent van de koeien er last van heeft. De ernst van de aandoening varieert van kleine beschadigingen, die de koe niet direct hinderen, tot aandoeningen die tot kreupelheid leiden.
“Met de toenemende schaalvergroting in de melkveehouderij worden steeds meer koeien het jaar rond op stal gehouden. De herstelperiode in weide wordt ze daarmee onthouden”, legt Beerda uit. De loopvloer in de ligboxen is dan ook een belangrijke factor geworden in het voorkomen van kreupelheid bij koeien. In het onderzoek van de Animal Sciences Group zijn vier verschillende vloeren met elkaar vergeleken: vloeren van rubber en beton, met een dichte of een rooster structuur. De onderzoekers kijken daarbij onder meer naar de beweging van koeien. Een gebogen rug en het aarzelend belasten van een klauw duidt bijvoorbeeld op een gestoorde gang. Verder meten de onderzoekers de hardheid van de klauwen en de drukverdeling onder de koeien met een zogenaamde footscan.

Klauwproblemen
Uit de resultaten blijkt dat een rubberen vloer met een roosterstructuur gunstig lijkt te zijn ter voorkoming van klauwproblemen bij koeien. Door het zachte rubber is de druk op de klauwen minder dan bij betonvloeren. Ook hebben koeien hierop meer grip, doordat de klauwen in het rubber wegzakken. Een roostervloer vergroot de grip nog meer. Bovendien zorgt een roostervloer ervoor dat de vloer relatief droog is, waardoor de klauwen niet te zacht worden en zo minder vatbaar zijn voor ontstekingen.
De onderzoekers verwachten de eerste fase van het onderzoek eind dit jaar af te ronden. De resultaten zullen worden overlegd met veehouders en de bedrijven die loopvloeren in ligboxen ontwikkelen en plaatsen.

Meer informatie: www.kennisonline.wur.nl

Lava: Competentiegericht onderwijs in ontwikkeling

2005-12-22T05:26:00.000-08:00

Eerstejaars studenten aan Van Hall Larenstein gingen dit jaar van start met competentiegericht onderwijs. Vooral op Larenstein is veel veranderd ten opzichte van het oude onderwijssysteem. Na de eerste onderwijperiode vulden studenten studenten een avaluatieformulier in met hun ervaringen. Het nieuwe onderwijssysteeem lijkt aan te slaan in Velp en Deventer, maar er zijn wel degelijk knelpunten.

Een belangrijk knelpunt ligt in de essentie van het competentiegerichte onderwijs: het kunnen toepassen van kennis in de praktijk. Dit wordt getoetst door een afsluitend examen aan het einde van de periode, het assessment. Als een student goed scoort op het assessment, zou dit moeten betekenen dat hij ook de kennis heeft. De student kan de kennis immers toepassen in een opdracht.
Maar in Velp riep dit vraagtekens op. Daar is over het algemeen de kennistoets slechter gemaakt dan het assessment (in Deventer is alleen het assessment afgenomen). Docenten blijken kennis te hebben getoetst die niet met het assessment is geintegreerd.
Nu is het de vraag of alleen díe kennis die als basis dient voor het assessment getoetst zou moeten worden. Hier is nog geen éénduidig antwoord op. Wel is duidelijk dat zowel in Velp als in Deventer de communicatie naar studenten toe over wat zij kunnen verwachten, beter kan. Zo wisten studenten niet goed wat het assessment inhield en hoe het beoordeeld zou worden.
Ook is een veel gehoorde klacht de verplichte aanschaf van dure boeken, terwijl hier tijdens de lessen niet naar terug werd gegrepen. Pas aan het eind hadden de studenten door dat zij hoofdstukken moesten leren voor het assessment. Het resultaat was dat de meeste studenten de dag voor het assessment het boek open sloegen.
Onduidelijkheid was er ook omtrent tussenopdrachten. Het kwam geregeld voor dat de deadline voor een opdracht reeds was verstreken, maar de bijbehorende les nog moest worden gegeven. Dat leidde tot veel verwarring.

Praktisch
Naast verwarring liepen de studenten aan tegen praktische problemen. Zo bleek de tijd voor een assessment soms veel te kort. De normering is hier na afloop wel op aangepast, maar studenten bleven het een teleurstelling vinden. Na zes weken hard werken was het moeten afraffelen van het assessment een afknapper.
Verder blijkt het digitale portfolio allerminst gebruiksvriendelijk te zijn. In Deventer is het daardoor nog niet in gebruik genomen. In Velp na lang volhouden van studenten wel. Inmiddels weten daar de meesten –maar zeker niet iedereen – hoe zij hun portfolio kunnen vullen. Overigens blijft het nut van het portfolio voor veel studenten onduidelijk. Dat komt mede doordat studenten niet bewust stil staan bij de vereiste competenties. Pas aan het eind van de eerste periode keken zij terug op de vaardigheden die zij zich eigen hadden moeten maken.

Basis
Ondanks deze knelpunten zijn de studenten enthousiast. Zij vinden het uitwerken van een case een prettige manier om kennis te koppelen aan praktijk. Bovendien blijkt uit de positieve resultaten van de assessments dat het merendeel van de studenten zich de vaardigheden eigen hebben gemaakt. Zelfs al is dit onbewust tot stand gekomen. De basis voor competentiegericht onderwijs lijkt gelegd.

Lava: werkveld Leaf Holland

2005-12-22T05:20:00.000-08:00

In Sneek is één van de vier filialen van Leaf Holland gevestigd met ruim honderdertig vaste werknemers. Het bedrijf produceert daar snoepgoed en kauwgom voor A-merken als King, Sportlife and Xylifresh. Jaarlijks krijgen zij circa acht studenten van Levensmiddelentechnologie van Van Hall Leeuwarden over de vloer.

De technologie die bij het produceren van snoep komt kijken, is voor de meeste studenten helemaal nieuw. Dit zijn technologiën als het smelten en kneden van grondstoffen en een kauwgompje voorzien van het buitenste laagje. ‘Het is belangrijk dat ze zich dit snel eigen maken tijdens de stage,’ zegt Jantien Venema van de kwaliteitsdienst. ‘Er zijn weinig snoepfabrikanten in Nederland, dus les in een specifieke technologie krijgen de studenten niet’. Toch vindt Venema de studenten van Van Hall technisch goed onderlegd. ‘Ze pikken de snoeptechnologie snel op’.
Studenten krijgen één grote opdracht. ‘Deze moeten ze zelfstandig kunnen uitvoeren. Ze moeten op de mensen af kunnen stappen en eigen inititiatief tonen’. De opdracht wordt door Sneek vorm gegeven. ‘Het moet ook voor ons nut hebben. Zo is er nu een student bezig op het gebied van mileubeheer. Voldoen wij aan de milieunormen en hoe kunnen wij dat waarborgen?’ Op deze manier worden snoeptechnologiën gekoppeld aan kwaliteitssystemen waarin voedselveiligheid een centrale rol speelt. ‘Studenten moeten daarom ook in staat zijn om verder te denken dan alleen de specifieke technologie’.
Communicatie is een aspect waar de levensmiddelen studenten nog vaak in bijgestuurd moeten worden. ‘Ze hebben niet altijd de gevolgen door van de manier waarop iets op papier staat. Mailberichten en rapportages zijn vaak hard. Ze mogen daar genuanceerder in zijn. Helemaal als een document of e-mail naar buiten toe gaat’.Op dit moment zjin er geen vacatures. Maar eerder aangenomen werknemers binnen de kwaliteitsdienst hebben Levensmiddelentechnologie gestudeerd. De meeste hebben ook stage gelopen bij Leaf Holland. ‘Wij leren hen zo kennen. Dat werkt goed. Zeker als ze een opdracht goed hebben afgeleverd, staan ze hoog aangeschreven’.

Wb: Environmental fashion design

2005-12-15T03:49:00.000-08:00

Two Polish women started a fashion design store, ‘Markoviec’ in the Junusstraat, two weeks ago. One of them, Zuzia Andziak, finished an MSc in Environmental Sciences last September. She convinced her friend, Polish fashion designer Kasia Markowska, to come to the Netherlands and start Markoviec together.

‘We want to stress a sustainable way of designing. We decided to do this in Wageningen because of the opportunities here and the environmental focus of the university,’ says Zuzia. She is sitting at a big table in the back of the store, where all the design work is done. Cotton, silk and other natural fabrics lie organised by colour on shelves against the right-hand wall. On the opposite side, is a long desk with computer screens. The room is an office and atelier in one.
In front is the store itself. Prototypes of clothing are hanging on racks. Clients can then choose the materials, style, colours and other specific adaptations to these prototypes. Zuzia and Kasia focus on the customer, or as they say: the client. ‘In Poland I experienced fashion as mass production. Clothes are first produced, and then put on the market,’ says Kasia. A big portfolio lies in front of her.
‘We do it the other way around. I prefer working with individual people. Products and services are personal. We sit down at the table with the client and discuss what he or she wants.’ The article of clothing that the client orders will be ready within a week. The price for a blouse is likely to range from 90 to 130 euros, depending on how much handwork is involved and on the type of materials used.
Zuzia is the one who has brought in the influence of using environment-friendly fabrics for the clothes. ‘We start off with what we have: the materials. Recycling, reusing and respect for nature are our keywords. From the end of January we will start designing with organic materials. These are fabrics which are produced without using harmful chemicals. It is amazing what kinds of organic materials are available, even pineapple for example.’
The two women started their business with their own savings and financial support from both their parents who think it is a great idea. ‘Our philosophy makes our product unique. We always make only one article of clothing and with respect to nature,’ says Zuzia.

Wb: Q&A / Holiday activities?

2005-12-15T03:40:00.000-08:00

During the two weeks off at Christmas, lots of students go back to family or go on a holiday. But what do you do if you are far away from your family and stuck in Wageningen?

Christmas
For the first part of the holiday, the Netherlands will be in a Christmas mood. Almost every Dutch household has a Christmas tree standing in the living room, whether they are Christian or not.
So, start by buying a tree. They are sold in supermarkets and on several street corners in the centre of Wageningen. To transport these huge green fir trees, use your bike or rent one with a rack in front.

Once you have succeeded in putting up the tree, it’s time to decorate it: even more fun when done together with housemates who are still in Wageningen too. Look for decorations in second-hand shops or cheap shops like the Wibra and Action.

To really get into the Christmas mood, pay a visit to a Christmas market. December 17th, there is a big one in nearby Rhenen. It starts at ten in the morning and goes on until five in the afternoon, with about fifty stands in the centre of town selling all kinds of Christmas stuff decorated with many lights and fake snow. And there’s Glühwein to warm you up, hot red wine with spices. Bus 45 or 50 will get you there.

New Year
If you know someone living at the top of one of the student flats, spend your New Year’s Eve there. You will have a fantastic view of the fireworks that are let off at midnight. Alternatively, buy and let off your own fireworks. Due to strict safety regulations there are only two shops in Wageningen allowed to sell fireworks: the moped shop Van Ark on the Rooseveltweg and bicycle shop Profile on the Churchillweg.
Once you are out of fireworks or the sky is clear again, it’s time to party in the town centre. Many of the pubs and cafes have parties, but remember that you need to buy tickets a few days in advance to get in.

Winter
As there’s already been some snow this year, the Dutch are pinning their hopes on a white Christmas. Sleighs are waiting for more snow fun. Haven’t bought one yet? It’s worth looking in the Emmaus in the Heerenstraat or the Kringloop around the corner for cheap sleighs. Otherwise go to a toyshop. When there is enough snow on the ground, take your sleigh to a dyke or a hill and enjoy whizzing downhill.

Even more hoped for here is a big freeze so that the water turns into ice. At the first signs of serious frost the Dutch start to sharpen their skates. Unfortunately, the past ten winters have been mild so skating on canals and ponds wasn’t possible. As a result small outdoor ice-skating rinks have been made in Ede and Arnhem. Decked out with all the traditional accompaniments to skating in Holland like music, pea soup and hot chocolate, they are very atmospheric. Never skated before? Take a kitchen chair along with you and push it in front of you. Chances are you’ll see children learning this way as well.

Open air theatre, van Pabstlaan 1, Ede (East side of Ede, beyond train station Ede-Wageningen)
Open daily 10.00-22.00, closed 25 December and 1 January. 24 and 31 December 17.00-22.00. 26 December 10.00-13.00.
Entrance: 3.50 euros, skate rental 3.50

Nederlands Openlucht Museum, Schelmseweg, Arnhem
Open daily 12.00-20.00, closed 25 December and 1 January. 24 and 31 December 12.00-17.00.
Entrance: 10 euros, skates free

If you don’t want to try the slippery ice yourself, soak up the atmosphere by watching the Dutch long-distance skating championships from 27 to 30 December. These are the qualifying rounds to decide who goes to the Olympic Winter Games in 2006. Just take a seat and recline in front of TV: before you know it, the holiday will be over and your busy schedule starts again.

-----------------
Note opening hours
Opening times are different over Christmas and the New Year. Shops are closed on 25 and 26 December and on 1 January. They have different opening times on 24 and 31 December also. Check out the notices on the doors of the supermarkets. Sports centre De Bongerd also keeps special hours. It closes at 12.00 on 22 December, and remains closed up to and including 26 December. From 27 to 30 December it is open from 15.00 to 22.00. It is closed on 31 December and 1 January. You cannot use your sports card for the swimming pool during the holiday period

Wb: Kinder enger dan een geslachtsziekte

2005-12-08T09:45:00.000-08:00

Condooms gaan in Wageningen als warme broodjes over de toonbank. Maar dat heeft waarschijnlijk weinig te maken met het nieuws dat er steeds meer geslachtsziekten voorkomen onder jongeren in Nederland. Wageningse studentes vinden rubbers een goed alternatief voor al die hormonen in de pil. Een gesprek met vier – anonieme - studenten.’

Het is enger om in verwachting te raken dan een soa te krijgen’, zegt een ouderejaars studente. Een volle bos krullen omlijst haar ronde gezicht. Zij vrijt met condoom om zwangerschappen te voorkomen, niet vanwege seksueel overdraagbare aandoeningen (soa’s). ‘Stom natuurlijk, maar een kind over negen maanden lijkt dan toch reeëler en beangstigender.’
Ze slikt geen pil, en dat is niet ongebruikelijk onder Wageningse studenten. ‘Ik wil die hormonen niet in mijn lijf’, zegt haar vriendin, een slanke den in het zwart. ‘Ik word er dik en chagrijnig van’, vult de studente met krullen aan. ‘En ik krijg minder zin in seks. Dan schiet je toch je doel voorbij.’
Doordat de twee viendinnen niet aan de pil zijn, vrijen zij altijd ‘veilig’. Als een condoom niet voor handen is, gaat het feest niet door. ‘Eén keer wist ik zeker dat ik ergens nog een condoom had slingeren op mijn kamer. Maar toen het moment daar was, kon ik hem nergens vinden. Dus hield het op’, vertelt de studente in het zwart. ‘Even later bedacht ik me dat ik de verpakking voor een papiertje aan had gezien en had weggegooid. Ik heb toen in mijn blote kont de vuilniszak doorzocht. En gevonden! Nog met koffieprut eraan.’

Überzaadje
De twee studentes denken wel na over het extra risico dat ze lopen door alleen te vrijen met een condoom. ‘Soms denk ik aan dat ene zaadje dat toch het condoom passeert. Het überzaadje!’ zegt het meisje met krullen.
Daarom liever double dutch - vrijen met pil én condoom - vindt de enige man in de groep. Zijn bakkebaarden gaan op en neer als hij vertelt over zijn vriendin waar hij al vijf jaar een relatie mee heeft. Hoewel zij de pil slikt, vrijen zij nog met condooms. ‘Zomaar stoppen doe ik niet. Ik wil nog geen vader worden. Liever dubbel veilig.’
De derde vrouwelijke student in het gezelschap - een rechthoekige bril onder stijl blond haar – neemt ook het zekere voor het onzekere: pil én condoom. Behalve die ene keer. ‘Ik ging uit en had teveel gedronken. Hij wilde met mij naar bed, maar had geen condooms bij zich. Ik ook niet. Maar hij zette door en overtuigde me. Door de drank liet ik het gebeuren.’
Zij besloot zich te laten testen op soa’s. ‘Er kan van alles aan de hand zijn. Je weet niet wat die ander allemaal gedaan heeft.’ Toch ging er wat tijd overheen voor zij naar de huisarts ging. ‘Ik schaamde me. Je weet dat je veilig moet vrijen, dus je voelt je dom. Ik was bang dat de dokter me zou veroordelen.’ Maar een preek bleef uit. Net als een soa. Toch is ze sindsdien nog strikter: veilig of niet.

Klein
Ook voor de studente met krullen is het een hoge drempel om naar de huisarts te gaan. Ondanks een gescheurd condoom, een tijdje geleden, heeft zij zich nog niet laten testen. ‘Het is te confronterend. Je moet naar de dokter om het te vertellen. Plotseling is een soa ook reeël. Stel nou dat? Dan is een geslachtsziekte toch iets vies. Terwijl seks wel heel gewoon is.’
Maar hoe gewoon is seks eigenlijk in het kleine Wageningen waar iedereen elkaar kent? Volgens de vier Wageningers zelf is elke avond een ander in bed moeilijker dan in een grote stad. ‘De studentenpopulatie is hier niet zo groot’, zegt de slanke den. ‘Iedereen kent elkaar wel weer via via. Oh, woon je bij die en die in huis? Laat maar… Zo klein is Wageningen dan

Wb: Dobbelen om cadeau's

2005-12-08T09:24:00.000-08:00

‘Alle cadeautjes naar rechts!,’ roept iemand. Pruldingen als een vies geurende bodyspray, een goedkoop boodschappenkrat en een plastic bierpul worden doorgeschoven naar de buurmannen en -vrouwen aan de rechterkant.
In de kleine, langwerpige keuken van Haarweg 195 zitten zeventien studenten van de korfbalvereniging Debalderin haast bovenop elkaar gepropt in een kring. Ze doen dit jaar niet aan lootjes trekken en rijmelarij. De korfballers hebben gekozen voor een Sinterklaasavond met een spelelement. Een dobbelsteen bepaalt wie met welk cadeau naar huis gaat.
‘Vier!’ roept de volgende dobbelstenengooier. Alle cadeau’s verwisselen weer van eigenaar. De korfballers lachen en joelen. ‘Ik heb de plas-sticker!’ roept Floor. Het is het favoriete cadeau van de avond, bedoeld voor kinderen vanaf negen jaar. ‘Je plakt de sticker in de wc-pot. Als je daar op richt verandert het figuurtje op de sticker’, zegt Jochem, die al minstens tien jaar geen negen meer is. Op de verpakking van de plas-stickers staat: ‘tachtig procent minder kans op naastplassen’. ‘Voor de andere twintig procent ben je te dronken’, zegt Jochem met een blik op Floor.
Het is 5 december, Sinterklaasavond. Overal in de stad zitten blije kinderen achter verlichte ramen te spelen met hun nieuwe hebbedingetjes. Op de Haarweg valt in eerste instantie vooral de kerstverlichting op. Maar achter de deuren is het vooral Sinterklaas die de dienst uitmaakt.
Haarweg 241. Weer raak! In een twee keer zo grote keuken zitten de helft minder studenten dan op nummer 195. Het zijn oud-bewoners van de Nobelweg. ‘We hebben het altijd samen gevierd. Dat houden we erin’.
Ook hier zijn de traditionele lootjes verdreven door een dobbelsteen. ‘Drie. Pak een cadeau.’ Eén van de dames pakt een cadeau van de tafel. Het meeste is nog ingepakt. Dat blijft ook nog even zo. De cadeautjes worden in deze keuken in hun papiertje doorgegeven en gewisseld. ‘Anders weet je al wat erin zit. Zo is het spannender’, zegt Lean terwijl hij wijst op een al wel uitgepakt kersthuisje. ‘We hebben de regels net verandert.’
Op nummer 29, waar ook gedobbeld is, zijn de bewoners al klaar met uitpakken. Zij bespreken wie nou precies welk cadeautje heeft gekocht. Met enige hilariteit, want ook dit zijn niet de cadeautjes die je normaliter op verlanglijstjes ziet staan. Het mooiste cadeau vinden de bewoners ‘hamertje tik’. Een spelletje voor kinderen vanaf drie jaar. De uiteindelijke eigenaar houdt hem vol trots omhoog.
Naast hem laat Andreja haar cadeau per ongeluk vallen. Het is een ingewikkeld plastic fotoblok dat in een magnetische veld zou moeten blijven hangen. Een technisch hoogstandje voor ongeveer drie euro. ‘Who bought this stupid thing?’, vraagt ze haar huisgenoten, terwijl ze het weer in elkaar probeert te zetten. Zij viert als internationale studente voor het eerst Sinterklaas. ‘Gezellig,’ vindt zij dat. Zelfs ondanks dit cadeau.
Een afdelingsgenoot staat op van de bank. Een Remia-schort met opdruk van een sexy vrouwenlichaam hangt om zijn nek. Iedereen schiet in een lach. Nonchalant loopt hij naar de koelkast en pakt nog maar een flesje wijn.
Eén deur verder gaat het er heel anders aan toen. Op nummer 25 wonen maar vier bewoners. Samen met aanhang en vrienden zitten ze huiselijk op de bank in de kleine keuken. Hoewel deze net zo klein is als de rumoerige pijpenla op nummer 195, heerst hier rust en ouderwetse knusheid. Op het tapijtje in het midden liggen de laatste cadeautjes van deze avond. Hier zijn het niet de dobbelstenen die de dienst uitmaken. Hier is gezwoegd op gedichten.
Bewoner Femke pakt vol verwachting haar cadeau uit. Haar gedicht ging over de man van haar dromen op het witte paard. Dat belooft veel goeds. Maar helaas. Het is slechts een zeventiendelig kerstdorp dat tevoorschijn komt. Met besneeuwde dennenbomen en rendieren. Maar al bestond het uit twintig delen. Geen kerststal of kerstman lijkt op te kunnen tegen die oude, vertrouwde Sinterklaas.

Wb: Q&A / Bonuskaart?

2005-12-08T09:19:00.000-08:00

‘Heeft u een bonuskaart?’ This is the question cashiers always ask at the Albert Heijn checkout. And by the time you have figured out what it means, the cashier is already on to the next Questions: ‘Air Miles? Zegeltjes?’

Discount cards
Albert Heijn introduced its Bonuskaart to give discount on its products. Other supermarkets have similar cards: Edah has its Edahcard, Hoogvliet its Hoogvlietcard. You can get the cards for free at the supermarkets.
But some customers protested that, in the case of Albert Heijn, only card holders benefit from the discounts, and it is only possible to get this card by providing personal details. This way you and your shopping behaviour can be registered. Maybe this is not an immediately problem, but it can be when your personal information is shared with third parties. The information can be used to influence your shopping behaviour by sending marketing material to your home address for example.
As many people complained about this, it is now possible to get an anonymous card at Albert Heijn. But although they don’t have your personal information, your shopping behaviour is still monitored. Some people protest by switching their cards on a regular basis with other people, preferably with those who use a different supermarket chain. This way, you mess up the data analysis.

Trading stamps
If you decide to obtain a discount card, it still may not be the cheapest way of buying groceries. For a long time Albert Heijn was always the most expensive supermarket. A price war has narrowed the differences between supermarkets, but there are still some which remain much cheaper, like the Aldi. However, it can only keep its prices so low by having bad labour conditions for its employees. Some people refuse on principle to do their shopping at this supermarket.
The C1000 is a good compromise. It does not have a discount card, but with the slogan ‘no pranks, that makes a difference’ C1000 tries to attract customers in other ways such as special savings stamps you can use to get free boxes full of groceries. C1000 is not the only one with trading stamps. In fact, savings stamps are said to be a typically Dutch phenomenon that send many people’s heartbeat soaring. Dutch people just love filling up their coupons. There are hardly any shops that do not have some kind of savings campaign. Even hairdressing salons have them. And when petrol giant Shell wanted to put an end to their savings coupons in 1992, they were boycotted by their Dutch customers. Shell couldn’t reintroduce the stamps quickly enough!
The habit of collecting dies hard, even though electronics have partly taken over. In the good old days, all the stamps had to be licked and stuck on coupons. Nowadays, almost half of Dutch households save Air Miles, not something that will get them free flights, but an electronic way of saving points for gifts or discount.

Market
Whether you should start saving stamps or not depends on the length of time you are here for and on the type of stamps. A short-term stamps campaign is ideal, like the C1000 saving for grocery boxes. Stamps that you save over a longer period may mean you don’t manage to fill the whole coupon. Nevertheless, for vegetables and foreign food, the cheapest option remains the market and special shops like Toko Indrana in the Salverdaplein and the Turkish shop in the Nude neighbourhood. No discount card is needed at either of these for good prices.

Wb:Visumleed in Cuba

2005-12-01T10:48:00.000-08:00

Ineke Kleemans is derdejaars studente Internationaal land- en waterbeheer. Afgelopen zomer vertrok ze op een toeristenvisum naar Cuba om zich in de sociale aspecten van irrigatie te verdiepen. Maar die werden goed verborgen gehouden.

‘Cuba intrigeert me. Het is één van de laatste socialistische landen in de wereld. Ik wilde er heel graag heen. Maar contact krijgen met mensen in Cuba was moeilijk. E-mails kwamen niet aan, websites lagen er soms uit en schriftelijke post werkte ook niet. Er hangt een soort van blokkade om Cuba heen. Ik had het bijna opgegeven, toen een universiteit uiteindelijk liet weten dat ik welkom was.
In Cuba wilde ik kijken naar de sociale aspecten achter hun irrigatiesystemen. Maar ze bleken zich alleen op de technische kant te richten. Ik heb in Cuba meer geleerd op het technische vlak dan in twee jaar studie. Sociale aspecten waren helemaal niet aan de orde. Cuba wil uitdragen dat er nooit problemen zijn. Officiële staatsbedrijven lieten mij alleen zien wat goed en mooi is.
Aan de oppervlakte zie je bij mensen vaak een verdedigende houding over Cuba. Aan de andere kant zijn er mensen die juist alles slecht vinden en die alleen maar naar de VS willen. Beide visies zijn volgens mij gebaseerd op gebrekkige informatie door censuur. Mensen weten niet hoe het zit. Hun ideeën kloppen vaak niet. Zo denken ze dat ze in Amerika meteen rijk zullen zijn, maar ze weten niet dat ze dan wel zestig uur per week moeten schoonmaken. Ik vond dat lastig. Wie ben ik om ze dat te vertellen. Ik was daar om dingen te bekijken, niet te veranderen.
Ik voelde me wel een buitenstaander. Ik liep als Wageninger in afritsbroek rond tussen altijd opgedirkte en schaarsgeklede meisjes. Maar als toerist kan je wel alles in Cuba. Als je er maar voor betaalt. Voor de Cubanen zelf is alles goedkoop, maar de middelen ontbreken. Voor veel geld kon ik zo mee met de bus, terwijl Cubanen daar drie maanden op moeten wachten.
Er zijn ook veel goede dingen, zoals een tv-zender die 24 uur per dag onderwijs uitzendt. Daar wordt dan bijvoorbeeld de stelling van Pythagoras uitgelegd. Omdat al het onderwijs gratis is, gaan veel mensen naar de universiteit. Ze kunnen er alleen weinig mee. Het loon van een professor of een dokter is twintig dollar per maand. Daar kunnen ze niet van leven. Hierdoor vragen de mensen zich wel eens af waar ze de studie voor doen. Waarom zou je je inzetten voor het maatschappelijk belang als het maar zo weinig oplevert? Werken in een hotel verdient beter, door de fooien van toeristen.
Ik had van het begin af aan al problemen met mijn visum, waardoor ik met een toeristenvisum naar Cuba ging. De Cubaanse universiteit zei dat ik eenmaal in Cuba wel het juiste visum kon krijgen. Na twee maanden bleek dit niet te lukken, en ik had ineens nog maar vier dagen om het land te verlaten. Ik was boos. Ik wilde helemaal niet weg. Na twee dagen alles te hebben geprobeerd, kreeg ik het toch wel benauwd. Toen ben ik vertrokken.’

Wb: Q&A / Why no train station?

2005-12-01T10:42:00.000-08:00

Many towns in the Netherlands are connected to the railway system. However, train travel to Wageningen ends at Ede-Wageningen, a station shared between Ede and Wageningen. An often heard question is: Why is there no train station in Wageningen itself?

Past
In the seventeenth century, the road between Rhenen and Wageningen was the only way that made travelling from east to west in the region possible. As a result many travellers passed through Wageningen.

As time passed the Netherlands continued to develop and the demand arose for a better connection between the two bigger cities of Utrecht and Arnhem. In 1822 a national highway was built to fulfil this purposed. This was soon followed by the first Dutch railway to be built outside the western urbanised area, in 1845.

The railway however, did not go through Wageningen, but through Ede. It is said that the Minister of Defence of that time did not want the railway line to cross the fortifications of the ‘Grebbelinie’, a line of trenches between Wageningen and Rhenen. In addition, Wageningen town council did not seem to realise what the lack of a train connection would mean for the development of the town.

With the train station located in Ede, travelling from Ede to Wageningen was by coach. In 1882, a horse-drawn tram replaced the uncomfortable coach. After a few years it became a steam tram. The tram, named Bello, transported passengers and goods from Ede to Wageningen, via Bennekom. In the centre of Bennekom there is a statue of a man waiting at a stop in memory of the tram.

Besides the route to Ede, there was another tramline from Rhenen to Arnhem, with a stop in Wageningen. But with the arrival of cars and petrol, all trams started to lose ground. In 1937, Bello stopped transporting people. Other tram services soon followed and were replaced by buses. Bello continued its goods transport till 1968.

Future
Nowadays, bus is still the way to travel from Wageningen to Ede, Rhenen or Arnhem, and the bus station is still in the same place. Despite many years of complaints from many different people, there is still no train station in Wageningen. High costs, the sensitive location of Wageningen – Grebbelinie and nature reserves – not enough passengers to make it profitable, and no railway network to which it could easily be connected have been the reasons cited for not building a train station in Wageningen.

For a while, the province considered introducing a light-rail, a vehicle somewhere between a train and a tram. However, this plan did not survive. Now the plan is to improve the bus services. Next year, a frequent express service will run between the bus station in Wageningen and Ede-Wageningen train station. The positive side is the environmental attractiveness of the new buses – they will be driving on gas.

The historical information comes from A brief history of Wageningen through the windows of Hotel de Wereld by Leo Klep. 2004, Futura Publishers

Wb:Stadsboom desnoods het dak op

2005-11-24T13:39:00.000-08:00

De laatste jaren gebruiken beleidsmakers een nieuw argument om bomen te kappen die stedelijke ontwikkeling in de weg staan: ze zorgen voor luchtvervuiling. Maar dat is maar ten dele waar, stellen Alterra en PRI. Bomen vangen ook fijn stof op, en moeten dus blijven. Desnoods op het dak.

In grote steden is er vaak weinig ruimte voor groen. De bomen staan soms zo dicht op elkaar dat kronen in elkaar groeien. Door de tunnel die zo ontstaat, blijft vuile lucht in de straat hangen. Stadsontwikkelaars zien hun kans schoon. Zij proberen nu het excuus dat bomen vuile lucht vasthouden te gebruiken als argument om bomen die in de weg staan te kappen.

Dat is echter niet juist beredeneerd, vinden onderzoekers van Alterra en Plant Research International (PRI). Samen met de gemeentes Nijmegen, Venlo en Maastricht doen zij onderzoek naar de capaciteiten van vegetatie om lucht in stedelijke gebieden juist te zuiveren. Daaruit blijkt dat een grote stadsboom een ton fijn stof – alle deeltjes met een diameter van tien micrometer of kleiner - per jaar kan opvangen. Dit fijne stof is een belangrijke veroorzaker van luchtvervuiling. Door het kappen van een boom verdwijnt dus een belangrijke zuiveringsbron uit de stad. ‘Misschien dat het in die ene straat tot minder vuile lucht leidt, maar voor de stad als geheel resulteert het in een verslechtering van de luchtkwaliteit,’ zegt drs. Vincent Kuypers, onderzoeker bij Alterra.

Elke boom die in een volgebouwde stad gekapt wordt, is er daarom één teveel. Toch blijft het conflict tussen ruimte voor bomen en ruimte voor asfalt bestaan. Volgens Kuypers heeft het weinig zin om elke individuele boom te beschermen. Zelfs als een boom mag blijven staan, zijn de groeiomstandigheden nog niet altijd optimaal waardoor de zuiveringscapaciteit alsnog achterblijft.

Kuypers pleit er dan ook voor om creatief om te gaan met stadsgroen. Zo zouden er misschien vaker bomen kunnen groeien op daken. ‘Wij onderzoeken of deze groene daken dezelfde capaciteit hebben.’ Andere voorbeelden zijn nieuw aan te planten bomen selecteren op hun zuiveringscapaciteit, muren en geluidsschermen met klimplanten laten begroeien, meer heesters en kruiden als hagen langs wegen planten en net buiten de stad groene gebieden aanleggen met als doel schone lucht te produceren.

Wb: DEBAT/Universiteit versus HBO

2005-11-24T13:34:00.000-08:00

Hogescholen richten zich op de beroepspraktijk, universiteiten op onderzoek. Dat verschil moet blijven, vindt staatssecretaris van Onderwijs Mark Rutte. Hij heeft daarbij een meerderheid van de Tweede Kamer achter zich. Toch doen hogescholen steeds meer onderzoek. Ze willen daarom dat hun bachelortitel de wetenschappelijke toevoeging ‘of science’ krijgt. Verdwijnt het onderscheid tussen hogescholen en universiteiten? En is dat erg?

Jos van Kroonenburg, senior beleidsmedewerker van hogeschool Van Hall Larenstein:
‘Ik kan namens Van Hall Larenstein zeggen dat wij niet op Wageningen Universiteit willen gaan lijken. Wij willen echter wel een internationaal gerenommeerde hbo-instelling zijn. Door meer onderzoek te doen, verbetert de aansluiting op de beroepspraktijk. Maar dit onderzoek is van een heel ander karakter dan onderzoek binnen een universiteit. Wij doen onderzoek naar vragen die direct uit de beroepspraktijk komen. Dat is een groot verschil met universiteiten. Daar wordt fundamenteel onderzoek gedaan dat voortkomt uit nieuwsgierigheid. De overheid is een belangrijke financier van dit onderzoek. Ons onderzoek wordt alleen door het bedrijfsleven gefinancierd.’

Prof. Wim Heijman, hoogleraar Economie van consumenten en huishoudens aan Wageningen Universiteit:
‘Ik snap wel dat hbo-instellingen willen upgraden. Dan zouden ze ook in aanmerking komen voor onderzoeksgeld van de overheid. Maar het hbo is minder ontwikkeld in het doen van onderzoek en heeft minder middelen. Hbo en het wetenschappelijk onderwijs zijn duidelijk verschillende soorten onderwijs, waarmee we verschillende mensen opleiden. De science-titel markeert dit onderscheid.
De verhuizing van Larenstein Deventer naar Wageningen is vooral een locatiekwestie. Ik denk dat we best van elkaar kunnen profiteren. Bijvoorbeeld in de vorm van gemeenschappelijke colleges. Het is niet zo dat we alles geforceerd strikt gescheiden moeten houden. Maar het verschil moeten we wel degelijk handhaven. Ik wil graag vasthouden aan de academische kwaliteit die universiteiten bieden.’

Peter Wijsman, student Internationaal land- en waterbeheer, doorgestroomd vanuit hogeschool InHolland:
‘Er is duidelijk een verschil in niveau zichtbaar tussen de hogeschool en de universiteit. Maar wat het meest opvalt, is dat de studenten die het hele universitaire traject hebben gevolgd, doorstromers uit het hbo vaak niet wetenschappelijk genoeg vinden. Terwijl doorstromers juist vinden dat de niet-doorgestroomde studenten te weinig praktijkgericht zijn.
Ik denk wel dat Nederlandse universiteiten een beperkt gezichtsveld hebben als ze menen dat ze alleen recht hebben op onderzoek. Ze kunnen niet als enige alle onderzoeksgelden claimen. Misschien moet er geen onderscheid zijn in het wel of niet mogen richten op onderzoek, maar alleen in het niveau van onderzoek. Onderzoek aan de hogeschool is namelijk zeker van lager niveau dan een MSc- of PhD-onderzoek aan de universiteit. Daarom denk ik dat het goed is dat hogeschool Larenstein straks naar Wageningen komt. Dan kan lager geschoold onderzoek bijvoorbeeld worden neergelegd bij de hogeschool.’

Daniel Liefhebber, student Bos- en natuurbeheer, doorgestroomd vanuit Van Hall Larenstein:
‘Voor mij is de universiteit echt een toevoeging. Het is geen goed plan als het hbo zich meer gaat richten op onderzoek. Ze hebben relatief weinig ervaring op onderzoeksgebied. Het verschil in diploma moet dan ook zeker blijven. Een bacheloropleiding op wetenschappelijk niveau heeft namelijk meer inhoud. Het hbo is breed gericht. Je leert er van alles wat. Op de universiteit ligt het niveau hoger en is de kennisoverdracht veel groter. Aan het eind van een periode heb ik het gevoel dat ik echt wat heb geleerd.
Maar ik heb wel het idee dat universiteit en hogeschool steeds dichter bij elkaar komen. De universiteit richt zich namelijk ook steeds meer op vaardigheden en groepsprocessen. Een goed punt, hoor. Vaardigheden zijn ook belangrijk voor academici. Maar ze moeten wel oppassen dat er niet teveel groepswerk is. Ik hoopte er juist van af te zijn na de hbo. Ik wil graag individuele cijfers, onafhankelijk van anderen. Dan weet je wat je waard bent.’

Harke Pera, bestuurslid studentenvakbond WSO:
‘Je kunt je vraagtekens zetten bij het wetenschappelijke gehalte binnen Wageningen UR. Het onderwijs en ook het onderzoek zijn steeds meer praktijkgericht. Ook de studenten komen steeds vaker na hun afstuderen terecht in het bedrijfsleven. Het verschil is dus al niet meer zo scherp. Van mij mag het onderscheid tussen hbo en universiteit dan ook worden afgeschaft. Studenten van de verschillende instellingen kunnen dan ook meer gebruik maken van elkaars onderwijs door onderling vakken te volgen. Het is raar om dan andere titels aan te houden. Het enige verschil dat er nog is, is de schoolsheid binnen hogescholen. Dit staat dan wel ter discussie. Ik zou willen voorstellen om deze schoolsheid uit het systeem te halen.’

Heinz Evers, teamleider van de hbo-opleiding Voedingsmiddelentechnologie aan Van Hall Larenstein:
‘Van Hall Larenstein heeft wel de neiging meer onderzoek te gaan doen, maar dit moet nog vorm krijgen. Het gaat hier echter wel om toegepast onderzoek naar bijvoorbeeld producten of bedrijven. Ik vind het raar dat de instelling waar je aan studeert bepalend is voor je titel. Wanneer een hbo-opleiding voldoet aan de criteria voor een BSc, dan zou je die titel mee moeten geven. Het moet gaan om de aard van een opleiding. Zo kan je je vraagtekens zetten bij het wetenschappelijke karakter van sommige universitaire opleidingen, zoals bedrijfskunde of tandheelkunde, die sterk praktijkgericht zijn. De titel moet iets zeggen over de opleiding, niet over de instelling.’

Wb: Q&A / Short Christmas holiday?

2005-11-24T13:29:00.000-08:00

December is nearly here, along with the festive season and holidays like Christmas and New Year. Wageningen University takes two weeks off. Student Pengpeng Li from China wonders why this holiday is so short in the Netherlands as it is a time for the whole family to get together.

Some may find two weeks short, but it is relatively a long holiday for Dutch people. Working people are lucky if they get just one week off. The Netherlands has seven public holidays each year, the lowest amount of all countries in the European Union. Public holidays and leave add up to an average of 33 days off per year, not a lot either compared with other European countries. Austria comes top of the list with 43 days off, while the Irish are at the bottom with an average of 29.

Students at Wageningen University are free for two weeks at Christmas. This is possible because the amount of time students are supposed to spend studying is based on European Credits. A student has to earn 60 points of European Credits each academic year. One European Credit is equal to 28 hours of work. Calculations are based on a 40-hour workweek, which leaves ten weeks over for leave. Most of these are taken during the summertime, when the University is also closed for about 8 weeks.

Besides public holidays there are a number of celebration days which are not official public holidays in the Netherlands. A good example is Sinterklaas (Saint Nicholas), probably the most popular Dutch family celebration. This Catholic feast commemorates a third-century saint, and the Dutch celebrate on 5 December, the day before he died. In the evening, families get together and give each other gifts, including handmade ‘surprises’ and accompanied by humorous poems with a message for the recipient.

Young children are told that this holy man still lives in Spain and are convinced of his existence. Each year he comes to the Netherlands, where he gives gifts to those who were good during the past year. It is said that those children who were naughty will be taken away to Spain in a sack. Of course this never happens: it’s all part of the tradition.

A walk through the Hoogstraat makes it clear that the tradition is alive and kicking. There are festive lights everywhere, Sinterklaas songs playing and special treats like pepernoten, marzipan, chocolate letters and other sweets shaped in Sinterklaas figures in shop windows. The whole country is captivated by the magic of the old man with his long white beard wearing a red cape and a mitre on his head, often accompanied by a group of black painted men in colourful clothes, called Zwarte Pieten.

Despite its popularity, Sinterklaas is not a public holiday due to Protestant cultural domination in the Netherlands. Five of the seven of the public holidays do stem from Christian roots: Good Friday, Easter Monday, Ascension Day, Whitsun and Christmas. New Year’s Day is also a public holiday, as is Queen’s day, 30 April.

Changes are on the horizon however. With an increasingly multi-ethnic society in the Netherlands, some argue that there should also be holidays for people of other religions than Christianity. The State Secretary of economic affairs is campaigning for the right of non-Christian employees to have two days off on days related to their religion or specific culture, such as a day off at the end of Ramadan or for the Chinese New Year.

Wb: Nieuw imago voor Integrand

2005-11-18T01:17:00.000-08:00

‘New&Improved!’, roept hun magazine in hoofdletters. Integrand is per november de weg van vernieuwing ingegaan. Een nieuw imago moet leiden tot een betere bekendheid. Want Integrand, wat is dat eigenlijk?

‘Integrand bemiddelt tussen bedrijven en studenten,’ vertelt Marlies van Zeeland. Zij is één van de zeven bestuursleden van Integrand Wageningen, onderdeel van de landelijke non-profitorganisatie. Doel is om studenten al tijdens hun studie kennis te laten maken met het bedrijfsleven door middel van stages, werkopdrachten en trainingen.
In Wageningen hebben zich ruim vijfhondervijftig studenten ingeschreven. Toch blijft het voor velen nog een vrij vage organisatie. ‘Onze grootste drempel was onbekendheid,’ beaamt bestuurslid Anneke Klugkist. ‘We willen nu een merk worden. Zoals je zonder erover na te denken precies weet wat Coca-Cola is als je het drinkt, zo moet iedereen straks weten wat Integrand doet als ze het logo zien.’
Zojuist zijn op het kantoor in LA13 dozen vol materiaal afgeleverd met dat nieuwe logo erop: Integrand in de kleuren rood en wit, gedrukt op een zwarte achtergrond. Op tafel liggen posters, stickers en magazines. Met deze nieuwe Integrandlijn hoopt het bestuur een belangrijke stap te zetten naar betere toegankelijkheid. ‘We willen tussen de studenten staan,’ zegt Van Zeeland. ‘Maar het is ook weer een stukje professionaliteit naar bedrijven toe,’ aldus bestuurslid Gerdien Visser.
De zeven bestuursleden glunderen in hun nieuwe Integrand-kleding. ‘We hebben hier echt naar toe geleefd,’ zegt Gerdien enthousiast. Het bestuur is een enorm gemotiveerd team. Volgens henzelf komt dit door de uitdaging van ‘een stukje professionaliteit’ naast hun studie. Het contact met studenten en de vele bezoeken aan bedrijven, maakt dat Integrand een belangrijke toevoeging is. ‘Het is een soort van eigen bedrijf,’ zegt Marlies. ‘Een projectgroep binnen je studie is nog een veilige omgeving. Dit niet.’
Met de introductie van het nieuwe logo is Integrand nog niet helemaal om. Op de posters staat: ‘Wordt vervolgd’. ‘We zitten in de overgangsperiode. Ons doel is voor de zomer Integrand écht op de kaart te zetten,’ zegt Marlies.

Wb: Thuis in Italië

2005-11-18T01:16:00.000-08:00

Moses Abukari uit Ghana volgt in Wageningen de MSc International Land and Watermanagement. Afgelopen zomer ging hij voor zijn stage naar Rome, waar hij drie maanden op het hoofdkantoor van ontwikkelingsorganisatie International Fund for Agricultural Development (IFAD) werkte.

‘Wereldwijd zijn er meer dan achthonderd miljoen mensen die honger lijden. Hiervan leeft zevenenvijftig procent in rurale gebieden. IFAD heeft als doel deze mensen te helpen. Mijn taak was het verzamelen en het categoriseren van alle watergerelateerde projecten in de database van IFAD. Ik maakte vervolgens een overzicht om te zien hoeveel geld er van IFAD naar waterprojecten ging. IFAD heeft ook projecten in Ghana. Goed natuurlijk, maar ik weet dat het niet gemakkelijk is iets te veranderen.

Italië zelf was een grote verrassing. De levensstijl is vergelijkbaar met die in Ghana. De manier waarop mensen leven en zich niet teveel zorgen maken. Zo kwamen er een paar vrienden uit Amerika op bezoek. ‘s Nachts zakten ze door het bed in het hotel waar ze sliepen. De receptie meldde hen echter dat ze zich geen zorgen moesten maken, dat het vaker gebeurde. Ze moesten maar op de grond slapen. Italianen doen het gewoon rustig aan. Het voelde een beetje zoals thuis in Ghana. Alleen de taal was echt anders. Binnen IFAD sprak iedereen wel Engels, maar op straat bijna niemand. Ik heb geprobeerd wat Italiaans te leren, maar dat is moeilijk.

In het begin verbleef ik in een hotel. Maar omdat dit erg duur was, ben ik op zoek gegaan naar een ander ruimte. Uiteindelijk vond ik een kamer. Die was ook erg duur, maar ik kon hem delen met een collega. Eten deed ik soms op mijn kamer, maar meestal ging ik uit eten. Vooral pasta en pizza. Ik heb ook geleerd geen nee te zeggen wanneer iemand van IFAD vroeg een cappuccino mee te gaan drinken. Ik werkte in IFAD van vijf tot acht, soms tot iets later. De cappuccinopauzes zijn het moment om elkaar beter te leren kennen buiten het werk om.

Ik heb veel gezien in Rome. Het was zomer, de tijd voor toeristen. Er was altijd wel ergens iets te doen. Maar vooral de oude gebouwen waren indrukwekkend. Ze zijn gigantisch. En dat ze er zelfs na zo’n lange tijd nog staan. Het moeten geweldige architecten zijn geweest.

Het Vaticaan heb ik ook bezocht. Ik heb zelfs de nieuwe Paus gezien. Vier keer. Dat was geweldig. Ik ben katholiek dus dit betekende veel voor me. De eerste keer dat ik hem zag kreeg ik een heel warm gevoel. Ik heb mijn vader gebeld in Ghana en hem over de Paus verteld. Hij zei dat ik echt iets had bereikt.

Ik vond het een uitdaging om te werken voor IFAD. Je bent bezig met wereldproblemen, maar er zijn geen oplossingen op wereldniveau. Armoede speelt zich af op lokaal niveau. Er zijn vele verschillende culturen wereldwijd. Je moet er hard voor werken om algemene oplossingen om te zetten naar de verschillende sociale contexten.’

Wb: ‘When I sing, I unwind’

2005-11-18T01:12:00.000-08:00

‘I’ve always been into music,’ tells Anja Schwenzfeier (23) from Germany, one of the international students in the Wageningen student choir and orchestra, WSKOV. She joined the choir last September, together with her friend and fellow student Agathe Leray (22) from France.

‘At home I sing in a choir too,’ tells Anja. Agathe doesn’t: ‘The first choir I joined was in America when I was there after my high school.’ Now, they both enjoy singing with the student choir in Wageningen.
Practice starts in an hour. Every Thursday evening the group of forty students, mostly Dutch, sings in the entrance hall of the Aula. ‘The acoustics could be better,’ says Anja. But that doesn’t diminish their enthusiasm: they joined the choir for the singing itself. ‘When I sing, I unwind. I concentrate on the piece and focus all my energy,’ explains Agathe. ‘The singing, the breathing, it is a way of controlling your body. You forget about problems, and sing all your stress away.’
Singing in a choir is more challenging than singing alone. Anja: ‘It is powerful. In Berlin, where the group was much bigger, I sometimes stepped outside to listen, because when you are inside you are concentrating on singing and you hear it differently.’
Anja and Agathe had to take an audition before joining WSKOV. They had to sing three chords to show their voice range. Anja thinks almost anyone can pass. ‘You have to a bit of self-confidence. Most people think they can’t sing, but they actually do have a good voice.’
Maybe it’s more important to have some kind of connection to music. ‘I’m always listening to music,’ Anja tells. ‘When I was six, I played the recorder. When I was fourteen I started singing.’
For Agathe the choir is also a way of meeting other people. ‘I am doing a European Master’s. This means I will spend a few months in several different countries. I think it is important to go and meet people and to have an activity besides school and sports. It makes you feel more at home.’
Meanwhile, other choir students start to come into the Aula. It is time for the rehearsal. Soon there are forty students standing in the entrance hall, singing with great concentration while keeping an eye on the choirmaster. The choir is rehearsing hard for the big Christmas concert in December.
For Anja and Agathe, it will be their first performance in front of a big audience. The choir will sing a wide variety of numbers, some of them accompanied by the orchestra. ‘It’s all fairly modern,’ says Anja. From classical and jazz to a fairytale called the Reluctant Dragon. ‘We even get to dress up for that one,’ says Anja excitedly. Agathe is not nervous yet, but adds, ‘I think I will be.’

Wb: Q&A / Guaranteed second-hand goods?

2005-11-18T01:10:00.000-08:00

It’s ‘buyer beware’ when it comes to buying
second-hand goods in the Netherlands.
There’s no formal guarantee.

If you want to buy a bicycle, it is not necessary to buy a brand new one. Adverts for second-hand bicycles regularly appear on bulletin boards or in local newspapers. But do you have any guarantee to fall back on when a bicycle turns out to have defects after you have bought it?

According to Dutch law, there is never a guarantee on second-hand products. It is all a matter of trust. However, in practice traders and bicycle shops selling second-hand bicycles often do give some guarantee. This puts the price up. It might be worth considering buying a bicycle without guarantee from a private individual as it is often much cheaper. If you decide to do this you need to know how to minimise the chances of making a bad buy.

Most important is to take a critical look at the bicycle before making the deal. The best way to do this is to take a test ride. Feel whether the pedals turn smoothly and whether the axle is firm. And is the wheel still perfectly round or does it have a ‘wobble’? Listen for strange sounds. They may come from the chain guard, or from the chain alone if it doesn’t have a guard (a bicycle with a chain guard is preferable). Does the chain rattle or run silently? B

esides doing a test ride, take a careful look at the overall condition of the bike. Is there any damage? Does the bike have rusty spots? They may not be serious, but you can use them to get the price down a bit. And look at whether the chain is all rusty or well taken care of by regular oiling. Also make sure that none of spokes in the wheel are loose. And how are the tyres? They should still have a good profile with no strings showing through the rubber.

Last but not least, check the lights both front and back. They both need to be working properly as it really is difficult for car drivers to see bicycles in the dark. The other reason for doing this is that there are regular police checks on lights and fines are heavy.

If you find defects you can discuss getting them fixed before you buy the bicycle. Or negotiate for a better price. If you manage to get the price down, but then have to deal with the defects, ask around for somebody who knows how to fix bikes. And stick around to see how that person repairs your bike, because bicycles do tend to need regular repairs: flat tyres and defective lights are the most common problems.

(Photo: Guy Ackermands)

Wb: Boerengroep op toernee

2005-11-18T01:05:00.000-08:00

‘Waar blijven ze nou?’ Anne tuurt ongeduldig over de parkeerplaats achter LA13. Zij is de coördinator van het inspringtheater van de Boerengroep. Niet een studentenvereniging voor rasechte boerenzonen op klompen, maar een theatergroep bestaande uit studenten die zich interesseren voor problemen met landbouw en de groene ruimte. ‘Door middel van inspringtheater verplaatst je je in de situatie van iemand anders. Zo kom je dichter bij de belevingswereld te staan van bijvoorbeeld de boeren,’ vertelt Anne, zelf afgestudeerd richting Bos-en Natuurbeheer.
Tien minuten later dan afgesproken fietsen Sietse en Katrien de parkeerplaats op. Nu kan de groep vertrekken. Vanmiddag presenteren in Lelystad een twintig biologische bedrijven hun gezamenlijke website met daarop alle mogelijke informatie over biologische landbouw. Ze hebben de Boerengroep gevraagd om de officiële ceremonie op een uitdagende manier aan te kleden.
Anne zit achterin de gehuurde Volkswagen bus, op het puntje van haar stoel. ‘Wat zeg jij straks? En wat doe jij dan?’ vraagt ze haar medeacteurs. De ramen beslaan. De scenes die ze straks gaan spelen, gaan over problemen die boeren, producenten en consumenten kunnen tegenkomen op het gebied van biologische landbouw. ‘Het is een halve parodie op hoe geweldig biologisch we wel niet zijn,’ vertelt Katrien. Blond, tenger, maar vol energie. ‘In de praktijk is het niet altijd even gemakkelijk.’ Zo zetten de spelers een consument neer die niet meer weet wat ze moet kiezen, pubers die het verschil niet weten tussen een komkommer en een courgette en een biologische boer die het al druk zat heeft zonder schoolkinderen over de vloer.
Naast Anne zit Sonja. In haar handen een inmiddels verkreukeld papiertje. Ze houdt de tekst angstvallig vast. Hoewel ze al jaren speelt voor het inspringtheater, is ook zij wat gespannen. Minister Veerman van landbouw komt. Dat maakt het toch wel erg officieel. Normaal treden ze op voor groepen als de Geldersche Plattelandsvrouwen.
‘Maar ik zeg straks gewoon meneer hoor, geen minister’. Het is Inge die dat zegt. In het dagelijkse leven staat ze voor een klas met pubers. Ze kan dus wat hebben. Zij is straks degene die het publiek moet uitnodigen voor een discussie. En het liefst hen ook overtuigen om mee te spelen. Standvastig kijkt ze de bus rond.
De snelweg bij Ede. ‘Heb jij eigenlijk de groentes bij je?’, vraagt Anne verschrikt aan Sonja. Het zijn essentiële attributen voor een van de scènes. Sonja knikt en kijkt weer op haar papiertje. Alleen Sietse zit rustig op zijn stoel. De enige man in het gezelschap concentreert zich kalm op zijn scène. Hij treedt voor het eerst op met het inspringtheater. ‘Je hebt een persoonlijkheid, een karakter én een rol’, legt Inge hem nog eens uit. Niet alleen moet Sietse straks als boer Piet de scène uit zijn hoofd kennen, hij moet ook als boer Piet kunnen reageren op iemand uit het publiek.
Afslag Lelystad. ‘Nog even doorspelen!’, roept Anne. ‘Wat heb je aan in die scène?’ De stress slaat toe. Druppels lopen langs de binnenkant van de ramen naar beneden.
Even later rijdt de bus het terrein op van het Centrum Biologische Landbouw. Met kratten vol attributen, inclusief de groenten, loopt de Boerengroep het gebouw binnen. Een gevarieerd publiek is op de opening afgekomen. Beleidsmakers strak in het pak, boeren die de mode net hebben gemist, en studenten van de Agrarische Hogeschool in Dronten, nog net niet op klompen. Ze blokkeren wel enigszins de weg naar de zaal. De Boerengroep worstelt zich er doorheen.
Wanneer ze het zaaltje bereikt hebben, schrikken ze even. Het podium is veel te klein. Een grote bos bloemen in een metershoge vaas staat ook nog eens in de weg. ‘Mogen we die ergens anders neerzetten?’, vraagt Anne met een strak gezicht aan de ijsberende coördinator van het evenement. ‘Nee!’, zegt deze verschrikt. Voor minister Veerman moet immers alles tot in de puntjes geregeld zijn. Ook de bloemen.
Dan maar voor het podium tussen de bloemen spelen. Voor de Wageningse studenten maakt het niks uit. Vol energie spelen ze sketch na sketch. De acteurs smijten met clichés en vooroordelen uit de praktijk. ‘Alles moet nu met de hand nu ik biologisch boer’, roept boer Piet, alias Sietse. Het levert gelach en herkenning op uit het publiek.
Dan rennen de aanwezige fotografen en filmploegen de zaal uit naar buiten. Een dikke, grijze BMW rijdt voor. Minister Veerman stapt uit. Met een biologisch drankje gaat hij aan een tafeltje staan. De camera’s flitsen. Naast het podium zit de Boerengroep ontspannen op een bankje. ‘Ik blijf gewoon Mien met de boodschappentas, ’zegt Sonja, nog in haar rol als consument.

Lava: werkveld Oranjewoud

2005-11-17T04:54:00.000-08:00

Gemiddeld vinden jaarlijks twee milieukunde studenten van Van Hall een stageplek binnen Oranjewoud, één van de grootste advies- en ingenieursbureau’s in Nederland. Met circa tweeduizend werknemers levert Oranjewoud haar diensten als overheids- en bedrijfsadviseur op een zeer breed terrein.

‘Van aanleg en onderhoud sportparken tot het ontwerpen en beheren van landelijke en stedelijke gebieden,’ vertelt medewerker Tanja Koegler. Ze is één van de circa twintig medewerkers binnen het team Milieumanagement. Dit team werkt aan gevarieerde opdrachten, zoals advies op het gebied van afvalverwerking, handhaving van de milieuwet, vergunningverlening of het opstellen van milieueffectrapportages.
De studenten Milieukunde lopen mee binnen dit milieumanagement team. Daar doen zij praktijkervaring op. De studenten leren hoe het er aan toe gaat binnen projecten en hoe zij om moeten gaan met opdrachtgevers. ‘Een stukje professionaliteit,’ zoals Koegler het noemt.
Vakinhoudelijk kennis is belangrjik binnen Oranjewoud, maar het kunnen plaatsen van een project binnen een groter geheel speelt ook een grote rol. ‘Ze moeten hun project inhoudelijk goed doen, maar dan ben je er nog niet’, aldus Koegler. Studenten moeten leren verder te kijken dan hun vakgebied. ‘Een vraag van een opdrachtgever komt nooit zomaar ergens vandaan, maar is vaak onderdeel van een grotere vraag. De kunst is de vraag achter de vraag te achterhalen.’
Onlangs heeft Oranjewoud twee Van Hall afgestudeerden aangenomen. Beide hebben tijdens hun studie stage gelopen binnen Oranjewoud. Dit is echter geen voorwaarde. Wel belangrijk is het of zij binnen het team passen én of zij het in zich hebben breder te kunnen kijken: ‘Zijn ze nieuwsgierig? Willen ze graag leren? Durven ze zich kwetsbaar op te stellen?’, somt Koegler op.Tijdens de stage ziet Koegler meestal al of iemand ‘een blijvertje is of niet?’ en hoe studenten zich ontwikkelen. ‘Vaak lopen ze na drie maanden fulltime stage heel anders de deur uit dan ze zijn binnengekomen.’

Wb: Twee gaatjes en een bloedspoor

2005-11-03T11:00:00.000-08:00

Een vleermuis vliegt in mijn gezicht wanneer ik de deur van flatkroeg Annie’s openduw. Vanaf de bar kijken vampiers, geesten en boze heksen me indringend aan.

Het is 31 oktober, Halloween, de nacht van de geesten. De donkerste tijd van het jaar begint en de zielen van de doden keren terug. Gothic muziek klinkt.
Griezelig uitgedoste studenten genieten van green ghost, demon, dark empire en andere duistere drankjes. Op de hoek van de bar staat een uitgeholde pompoen met een lichtje erin. Achterin is een sinistere begraafplaats uit de grond opgerezen.
Aan een tafeltje staan drie vampiers te praten met de dood. Ze sissen en grommen naar me als ik in de buurt kom. Ik keer hen mijn rug toe en wil weg. Ze springen in mijn nek. Ik vlucht. ‘Wacht maar tot morgen’, hijgt eentje me na. De deur van Annie’s slaat achter me dicht. Ik voel iets in mijn nek. Twee gaatjes en een bloedspoor. Het skelet op de deur zwaait me na wanneer ik naar buiten loop.

Wb:Cubaanse IAC-cursist verdwenen

2005-11-03T10:58:00.000-08:00

Een Cubaanse cursist van het International Agricultural Centre (IAC) is twee weken geleden, ongeveer een maand voor het einde van zijn cursus, spoorloos verdwenen. ‘Hij is plotseling niet meer op komen dagen,’ zegt Rio Pals van het IAC. Vermoed wordt dat hij is gevlucht.

Jaarlijks komen er tussen de vier- en vijfhonderd cursisten uit het buitenland naar Nederland om een cursus van het IAC te volgen. Ze komen Nederland binnen met een zogenaamd Visum Kort Verblijf, en als dat is verlopen moeten ze terugkeren naar hun land van herkomst. Dat gebeurt ook vrijwel altijd. Slechts één keer eerder is het voorgekomen dat een cursist een cursus heeft gebruikt om te vluchten uit zijn land, zegt Pals. Dat was vier jaar geleden.
Het IAC hoeft niet garant te staan voor de tijdige terugkeer van cursisten, en is ook niet verantwoordelijk voor de screening van kandidaten. De Nederlandse ambassade in het land van de cursist bepaalt of een kandidaat in aanmerking komt voor een tijdelijk visum. ‘Wij kijken alleen inhoudelijk of iemand in aanmerking komt voor een cursusplaats. Dat staat los van de politieke situatie in een land,’ zegt Pals. Het incident heeft daarom geen directe gevolgen voor de werkwijze van het IAC.
Een mening over het voorval geeft het IAC niet. Pals: ‘Als iemand politiek gezien problemen heeft, dan laten wij ons daar als IAC niet over uit. Dat is van een heel andere orde dan een cursus.’ De Cubaanse ambassade in Nederland is geïnformeerd over de verdwenen cursist.

Wb: Waterpijp roken in Iran

2005-11-03T10:56:00.000-08:00

Jaime Hoogesteger, pas klaar met zijn studie Tropisch landgebruik, deed zijn afstudeervak in Iran. In opdracht van het International Water Management Institute onderzocht hij in een woestijngebied in het midden van Iran de mogelijkheden van efficiënt watergebruik door boeren.

‘Ik wou de eerste dag alweer terug naar Nederland. Mijn tolk bleek geen Engels te kunnen en er was geen kamer geregeld zoals afgesproken. Bovendien moest ik mijn lokale begeleidster vertellen wat ik ging doen. Zij bleek helemaal niet in het onderwerp te zitten. Ik besloot er uiteindelijk maar het beste van te maken.
Via mijn begeleidster vond ik alsnog goedkope woonruimte. Het was een verdieping boven het woonhuis van haar buren, met een eigen ingang. De twee zonen van het gezin gebruikten de ruimte om te studeren. Omdat één van die twee jongens nog niet toegelaten was tot een universiteit, maar wel Engels sprak, werd hij mijn tolk. Zijn vader deed eerst nog wat moeilijk. Hij wist niet zeker of de invloed van een westerling wel goed voor zijn zoon was. Uiteindelijk keurde hij het goed.
Vanuit de stad Isfahan vertrok ik dagelijks naar de irrigatiegebieden. Na een paar extreem droge jaren moest ik uitzoeken hoe de boeren het beschikbare water zo goed mogelijk konden gebruiken voor het irrigeren van hun akkers. De eerste twee dagen nam ik nog een taxi naar de velden, maar de stadchauffeurs begrepen er helemaal niks van. ‘Wil je hier stoppen? Midden in een rijstveld?’ Bovendien banjerden we geregeld door irrigatiekanalen en dan kwamen we met modderschoenen de taxi weer in. Dat vonden ze ook niet zo leuk. Dus ik had een auto nodig. Een vriend van mijn tolk had er een. Een hele oude auto. Helaas zonder airco, maar de chauffeur was erg aardig. Hij ging ook altijd mee het veld in als ik ging interviewen.
In de stad ging ik vaak naar het theehuis, waterpijp roken. De eerste keer dat ik naar een theehuis ging met vrienden, ging ik gewoon ergens zitten. Maar daar bleken we niet te mogen zitten. Het was een gemengde sectie. Wij moesten naar de mannensectie.
In Iran speelt de man-vrouw relatie een grote rol. Op straat dragen alle vrouwen een sluier. Dat is door de wet verplicht. Maar ook de moeder van het gezin waar ik mijn woonruimte van huurde, moest zich altijd speciaal aankleden als ik kwam. Hierdoor ben ik niet vaak bij hen geweest. Het was wel een lief mens. De eerste twee weken kookte ik voor mezelf. Op een gegeven moment kwam één van die zoons een bordje eten brengen. Vanaf dat moment werd er elke dag een bordje met heerlijk eten gebracht. Terwijl het gezin beneden samen at, at ik dan boven van hetzelfde eten.
Aan het eind van mijn onderzoek was het Ramadan. Dan ligt het leven daar toch een beetje plat. Ik ben toen maar met mijn onderzoek gestopt. Inmiddels wist ik dat boeren boeren zijn en geen waterbeheerders. Een boer moet overleven, en als dat betekent dat ze de hele dag moeten irrigeren dan is dat gewoon zo.’

Wb: Q&A/ Wageningen University souvenirs?

2005-11-03T10:54:00.000-08:00

Wageningen University has had a lot of good press recently, especially since it was voted most popular university in the Guide to Higher Education. Rector Martin Kropff thinks students should be proud of this, and will be giving away T-shirts with ‘Wageningen No 1 University’ printed on them to all students in December. But there are more university souvenirs to take home.

Coffee or tea in the canteen used to be served in mugs with the university logo on them. But, as these proved to be too great a temptation for students and employees they disappeared, and mugs are now plain. Nowadays you can buy a mug with a logo at the reception desk at the university head office. Other souvenirs can also be bought here, ranging from linen bags with the university logo on it, umbrellas, writing pads, pens to a wine set and a weather station. You can even buy a university flag, although at 35 euros it’s not cheap. It might also be a little bulky in your luggage when you return home. Fortunately there’s an alternative – small cocktail sticks with the university flag on them.

A word of warning though: don’t be surprised when you ask at the desk and find that the souvenir you want is not available. First of all, stocks are low. Secondly the more expensive items like the weather station are only available through the communication department. Thirdly, employees are not always sure of what the arrangements are for selling souvenirs. Be firm though, and if necessary ask them to order the souvenir you want.

If you need a souvenir fast and the university is not forthcoming, you can always go to ‘Het Masker’, a shop in the Kapelstraat that sells all kinds of party accessories and joke items. They stock T-shirts with Wageningen University on them, but no logo. Beware of the ceramic tiles with a print of the head office on them. They are out of date, with the words ‘Landbouw Universiteit’ on them, the old name for Wageningen UR.

Het Masker stocks all sorts of general souvenirs as well, like key-rings with typically Dutch clogs: ideal as a gift for family and friends back home, as they are small and not too expensive. Another source of souvenirs, including the famous Delft Blue pottery, is the Tourist Information Office, VVV, on the Stadsbrink near the bus station.

Wb: Ramadan with the help of internet

2005-10-27T09:49:00.000-07:00

Free software from internet that tells the exact time to pray, a weblog used as a cooking schedule and a media player transmitting an Arab broadcasting station with prayers from Mecca: internet is helping a small group of international Muslim students through their month of fasting far away from home. Every day after sunset they come together to pray and eat in one of their small rooms at the Bornsesteeg.

In the Netherlands there is no mosque with a loudspeaker announcing prayer time from the minaret. Here it is internet that tells the students in the Bornsesteeg room when the sun has set in Wageningen. At 18.27 exactly, Arabic lines from a laptop announce the end of fasting today. Students Shady and Abdelhalim step behind a prayer rug, spread out on the floor. They stand facing towards Mecca, Shady in socks, and Abdelhalim with bare feet. They bow and kneel down to pray. Abdelhalim’s mobile rings, but is ignored till after prayer.

Just as the prayer rug has been put away, three other students walk in: Nour, Haidi and Sahar. The five of them eat together every day during the Ramadan. They have started a weblog to keep track of who is making what for dinner. Today, dinner starts off with soup and is followed by a rice dish. Despite the day of fasting, nobody jumps at it as though they are starving. ‘The first days of fasting are hard, but after a while your body adapts,’ explains Nour.

In the background, an Arabic soap series is playing on the laptop, but this is soon followed by praying broadcast from Mecca. It makes them feel a little bit more at home. ‘In my home country Egypt, everybody is fasting and you are with your family,’ says Haidi with some sadness. ‘It is the special atmosphere that is missing here.’ Yet, the lack of family is partly replaced by the daily gatherings with friends. ‘They become your family,’ says Nour.

Sometimes, there are temptations during fasting. ‘The Dutch chips! I don’t even like them normally, but now during Ramadan, the smell makes me hungry,’ says Shady. Yet, they are easy to resist, because the core of Ramadan is that it is an act of worship. ‘It’s not just no food and no drinking. It is about values,’ says Abdelhalim. Shady adds that during this time you come closer to Allah. ‘You look back and evaluate the whole year. It is a kind of judgement. After Ramadan you can start with a clean slate.’

More difficult than fasting is finding a place to pray during the day. Courses and work on theses continue, but there is no special room where they can pray in the University buildings. The students have asked caretakers if they can use a spare room.

That the Netherlands is not an Islamic state becomes even clearer at the end of Ramadan, 2 November, when it is time for the feast of breaking the fasting (Eid-al-fitr). Back home Muslims get three days off; here nobody does. They can only celebrate from 7.30 till 8.30 in the morning, and after that life goes on as normal, just like tonight. ‘I have an exam to revise for,’ says Abdelhalim getting up to go. Everybody else leaves shortly after him. Tomorrow, they will get up early for breakfast, before the laptop announces that the sun has risen again and a new day of fasting begins.

Wb: Q&A / Dutch dairy products: what is vla?

2005-10-27T09:41:00.000-07:00

There’s no shortage of choice when it comes to dairy products in Dutch supermarkets.

Go to any supermarket and you will find a shelf of dairy products that stretches almost into infinity. No matter how small the shop is, dairy products always make up a substantial part of the stock. There is huge variety in products and any one product comes in many ways: from plain milk and yoghurt to Milk&Fruit and sweetened yoghurt with chocolate.

However, a product that remains just that what it is, is karnemelk. If you don’t know that you are drinking karnemelk, you are likely to think that the milk has gone bad. It is the waste product that is left over after making butter from milk. In earlier times people were reluctant to waste agricultural produce, and the sour liquid had quite a pleasant taste. Nowadays karnemelk is made by adding special bacteria cultures to pasteurised milk.

But the most famous Dutch dairy product is vla, something still found nowhere outside the Netherlands. According to a historian, vla originated in 1950 as a sweet and luxurious alternative to porridge, made from milk, sugar and eggs. Now Dutch people eat more than ten kilograms of vla each year as a dessert. Some have compared vla to English custard, but that is served warm and often used as a topping for apple pie. Real Dutch vla should be eaten cold.

Somewhere in the sixties, a creative dish was born using vla, the famous vla-flip. This is a combination of vla, yoghurt and a little lemonade cordial. You used to have to mix it yourself, but now it is sold readymade in cartons and different flavours. Nevertheless there is nothing better than homemade vla-flip.

So, it’s clear that there is a wide enough choice of desserts. Just trying all the different flavours of vla and related dairy products should keep you treating yourself for most of your stay in the Netherlands. For a really Dutch dairy experience, try the bitterkoekjesvla. Bitterkoekjes are cookies made out of bitter almonds.

(photo Guy Ackermans)

Lava: Werkveld 'Hippische Sportbond'

2005-10-13T07:19:00.000-07:00

De Koninklijke Nederlandse Hippische Sportbond (KNHS) is een grote sportfederatie die de paardensport ondersteunt. Binnen de werkorganisatie werken circa tachtig werknemers. Daarnaast lopen er standaard drie stagiaires rond op de werkvloer. Deze stagiaires komen van verschillende opleidingen, waaronder van Van Hall Larenstein.

„We hebben nu één stagiaire van de opleiding diermanagement,” vertelt Lonneke Braun van de afdeling recreatie. De KNHS is erg blij met stagiaires, vooral op het gebied van de sterk groeiende sector recreatie. „De recreatiesport is nog niet goed vastgelegd. Inventarisatie is daarom erg belangrijk,” vertelt Lonneke Braun. „Stagiaires verzamelen data en maken een analyse van de recreanten. Hoeveel sporters zijn er? Wat zijn hun behoeftes? Hoe gebruiken ze de groene ruimte? Deze onderzoeksgegevens zijn belangrijk om inzicht de krijgen in de belangen van recreanten.”
Stagiaires moeten naast enthousiast vooral ook extern gericht zijn aldus raun. „We zijn een diensverlenende sector. Studenten moeten zelfstandig kunnen werken en initiatief tonen. Ook moeten ze makkelijk de telefoon op kunnen pakken. Mijn ervaring is dat dit voor studenten vaak erg moeilijk is,” zegt Braun.
Volgens haar komt dit door een gebrek aan ervaring in deze specifieke vaardigheden. „Ze werken tijdens hun opleiding wel in projectgroepjes, maar daar heeft ieder een eigen rol. Sommigen leren dan wel naar buiten te treden, maar anderen richten zich juist op bijvoorbeeld het uitwerken van data. De rollen worden vaak niet gewisseld,” aldus Braun.
„Verder is het van belang dat je de besturen goed kunt benaderen. Daarvoor moet je correct op schrift zijn.” Iets wat je volgens Braun leert als je beleidsplannen maakt.
Ondanks de sterke groei van recreatie binnen de paardensport, worden er nauwelijks meer mensen bij KNHS aangenomen. „We hadden in 2002 een fusie waarbij veel mensen hun baan verloren. Functies die vrijkomen worden nu meestal intern ingevuld.”
Maar stagiaires blijven welkom. Opvallend is wel dat er van de opleiding paardenhouderij nog nooit iemand heeft gesolliciteerd. „Geen idee waarom,” vertelt Lonneke Braun van de afdeling recreatie. “We hebben nog twee plekken vrij," zegt ze uitnodigend.

Wb: 'Wel een goeie actie, die bekladdingen'

2005-10-13T07:03:00.000-07:00

Bewoners van Cereshuis Wanton drinken koffie aan hun ‘bolpoottafel’. / foto Guy Ackermans

‘Ceresdames bekladden mannenhuis,’ kopte deze krant twee weken geleden. In het artikel stond dat vrouwelijke en mannelijke leden van de studentenvereniging een komische vete uitvochten door leuzen op elkaars huizen te kwasten. De gemeente kon de grap niet waarderen, maar onze nieuwsgierigheid was geprikkeld. Hoe ziet het leven in een Cereshuis eruit? De bewoners van Wanton - het ‘oude-zakkeninstituut’ – gunden ons een kijkje in de keuken.

‘We houden ons er niet zo mee bezig,’ zegt bewoner Tim over de reeks bekladdingen. ‘We lazen het in het Wb, maar verder hebben we er weinig mee te maken.’ Wanton is een Cereshuis waar het ruige studentenleven op een iets lager pitje staat. ‘We zijn een ouderejaarshuis. Iedereen heeft al in een ander Cereshuis gewoond,’ vertelt Ruud terwijl hij een kabeljauw in stukjes snijdt. ‘Actief op de vereniging zijn we niet meer. Ja, af en toe een biertje drinken.’
De heren zijn de voorbereidingen aan het treffen voor een pasta fruits de mer. ‘We houden van lekker koken. Het maakt niet uit als het wat duurder is, als het maar lekker is,’ zegt Ruud. Hij zit aan de ‘authentieke bolpoottafel’ in de keuken. Tim heeft de afwas net gedaan. Bewoner Corstiaan roert in de pan met pasta. Het roestvrijstalen fornuis waar hij achter staat, lijkt splinternieuw en zou niet misstaan in een kapitale villa. ‘Voor driehonderd euro op marktplaats gekocht,’ zegt Ruud. ‘Eten moet goed zijn,’ zegt Tim. ‘De studiecapaciteiten moeten immers ergens vandaan komen.’
Die studiecapaciteiten zijn belangrijk, want na een actief studentenleven draait het in Wanton niet meer zozeer om de leuke feestjes tot diep in de nacht. ‘Onze prioriteit is nu het afmaken van onze studie,’ zegt achtstejaars Ruud.
Toch heeft bewoner Corstiaan gisteravond nog flink doorgehaald. Hij ziet er wat brak uit, maar tijdens de rondleiding door het huis leeft hij even op. Hij en zijn vier huisgenoten – Constant en Michiel zijn er niet - bewonen de eerste verdieping van het bijna 110-jaar oude huis. De naam Wanton is afgeleid van de straatnaam Wilheminaweg en de oude functie van het huis als Kantongerecht.
Op de tweede verdieping mag niemand meer wonen omdat er geen goede vluchtwegen zijn. Alleen de douche op die verdieping mag nog worden gebruikt. ‘Eigenlijk moet er van de brandweer wel altijd iemand beneden zijn, als iemand een douche neemt,’ zegt Corstiaan wanneer hij de douchedeur openhoudt. Een muffe geur ontsnapt. Via een zoldertrap kunnen de bewoners op het dak van het huis komen. Het geweldige uitzicht over de uiterwaarden maakt hun stek uniek.
Weer terug in de keuken is de pasta inmiddels klaar. De mannen nemen plaats rond de bolpoottafel, het centrale punt van het huis. ‘Je hebt hier discussies op niveau. Het gaat niet meer over de dinsdagavond in de Bunker. Het zijn nu het nieuws en de actualiteiten die we bespreken’, zegt Tim. Hij schenkt een fles witte wijn uit. Na de eerste slok vertrekken de gezichten. ‘Niet te plompen,’ zegt Tim.
Niet veel later is de fles toch leeg. De eveneens lege borden verhuizen naar het aanrecht. Tim zorgt voor de koffie. Corstiaan zakt onderuit. ‘Toch is het wel een goeie actie,’ zegt Ruud over het bekladden van de huizen. Hij steekt een sigaret op. ‘Het houdt Wageningen ook een beetje in leven.’

Wb: Q&A / How can I get a driving licence?

2005-10-13T06:59:00.000-07:00

Shady Attia, an MSc student from Egypt, passed his Dutch driving test./ photo Guy Ackermans

Do you want to drive a car in the Netherlands? To do so, you need a legal driving licence.

If you are from an EU country it’s not such a hassle. You can just register your licence in the Netherlands or exchange it for a Dutch one at the municipal office. The same goes for Liechtenstein, Norway or Iceland. However, if you are from outside the EU or the three countries mentioned, the rules are different. You may use an international driving licence for six months, but after that you must pass the theory and practical exam held by a central agency for driving skills, the CBR (go to their website: www.rijbewijs.cbr.nl).
To pass these compulsory exams, you have to take lessons. Finding a driving school is not hard: most schools have their name and number on top of the car. MSc student Shady Attia from Egypt just phoned a few. He obtained his licence recently, but it took him quite some effort and money.

Language
The first thing Attia encountered was the language barrier. Even though he told the driving school he needed lessons in English, Attia still got a teacher who did not speak English well. So it all went in Dutch and mistakes were made because of misunderstandings. ‘She shouted and yelled at me when I made mistakes. Each time I came back from the lessons disappointed. At night I even dreamed about the ‘inside mirror - outside mirror - dead angle’ sequence in Dutch.’ Although Attia has his driving licence now, he can’t afford a car because he is still recovering financially. ‘It’s expensive the whole way, from phone calls to the CBR to the lessons themselves. Sometimes I thought about quitting, especially as I was paying so much. In total it cost me around 900 euros.’

Dutch driving
Besides the language and money aspects, there is the practical challenge of driving in the Netherlands. ‘I am not used to all the bicycles. What’s more, here there are strict rules and traffic lights. It is like playing a computer game. In Cairo there are no rules at all so we drive with much more caution. We communicate more with hands and eyes. Also we use the horn a lot. Here in the Netherlands I had to learn to trust that when I have right of way I will get it. In Egypt that rarely happens so you always have to be on the lookout.’
Despite the difficulties, Attia continued and went for his theory exam. The first time he failed. Not having his theory, he was not allowed to take his practical test which was coming up within two weeks. ‘I asked to shift the practical test, but that was not possible.’ As the next English theory exam was only in November, Attia decided to take the exam in Dutch. Somehow he succeeded. ‘Probably because I learned the theory from Dutch books, as there was only one book in English.’

Pass
Having passed his theory test, Attia was allowed to continue for the practical. Although he made a few minor mistakes, his driving in general was fine and he passed. Yet, because of the effort and money he wouldn’t encourage people who are here for only two years to get a driving licence. His advice: drive on your international licence while it is still valid or use public transport.

Wb: Stilte in de bieb

2005-10-13T06:55:00.000-07:00

Bouwvakkers slepen met hekken. Een heftruck passeert. De werkzaamheden voor de Leeuwenborch zijn nog volop in gang. Snel naar binnen. Linksaf, voorbij de liften, de bibliotheek in. De deur valt dicht. Een oase van rust.
Het is rustig in de bibliotheek. Witte muren, een warm gekleurd tapijt, een gevoel van ruimte. De geur van nieuwigheid is al wat verdwenen. In eerste instantie lijkt er niemand te zitten. Maar een kuchje verraadt iemand rechtsachterin. Een docent loopt door het gangpad, op jacht naar een boek.
Dichterbij gekomen overstemmen typgeluiden en gefluister de stilte. Achter de boekenkasten zit een studente verwoed op een toetsenbord te tikken. Het beeldscherm voor haar toont een mailprogramma.
Ze kijkt even op, door de grote ramen naar buiten. De zon schijnt, maar het ziet er wat herfstig uit. Het waait zachtjes. Je hoort het niet, maar de bladeren zie je bewegen. Ook daar tussen het groen hangt een sfeer van rust. Zelfs de voorbij rijdende auto’s over de Kortenoord Allee lijken hun best te doen stil te zijn. Alleen een tractor met een volle aanhanger bromt erboven uit.
De studente drukt op ‘verzend’ en sluit met een zucht af. Ze staat op en loopt naar een tafel bij het raam. Over een paars gekleurde stoel hangt haar gele jas. Een tas ligt op de tafel al op haar te wachten. Ze neemt plaats. De stoel wordt versteld en een dictaat belandt op tafel. ‘Economics of Agribussines’ staat erop. Bovenaan staat de naam van de studente: Corine. ‘Ik heb zo een tussentoets,’ vertelt ze.
Corine slaat het dictaat open en snuit nog even haar neus in een zakdoek. Dan kijkt ze weer naar buiten. Daar vliegt net een Vlaamse gaai van boom naar boom. Hij heeft een eikel in zijn mond. Hij kijkt even rond en gaat dan naar de voet van de boom, waar hij de eikel in de grond verstopt. Even kijkt hij naar binnen, alsof hij zegt, ‘sst!’.
Corine buigt zich voorover, met haar neus in de boeken. Nog geen twee seconden later, kijkt ze weer op. Ze rommelt wat in haar tas. Een schrijfblok en een etui komen op tafel. Nu begint ze echt. ‘Hier kan ik tenminste ook niet iets anders gaan doen,’ zucht ze.
Daar waar Corine net achter de PC zat, is inmiddels een andere studente gaan zitten. De limoenkleurige stoel is ingenomen door Claire. ‘Ik moet een essay schrijven. Thuis kan ik geen werkplek creeren. Daarom studeer ik meestal hier,’ vertelt Claire fluisterend.
Een ouderejaars student loopt door de bibliotheek. Hij is op zoek naar de trappen. Op de grote muur in het midden staat een hele grote pijl naar beneden. Het woord trap staat er in zeven talen op. ‘Soms vergissen mensen zich nog steeds,’ verzucht de bibliothecaris die hem de trap wijst.
Claire is inmiddels ook klaar met de computer. Ze kruipt achter de computer vandaan. ‘Het is verboden te chatten, spelletjes te spelen of te ICQ-en op deze werkplek,’ verschijnt als melding op het verlaten beeldscherm. Alleen het serieuze werk mag. Claire is naar een tafel verder achterin verhuisd om wat te lezen.
Aan de voorkant van de bieb zit een internationale student, Takele, aan een grote tafel. Voor hem liggen aantekeningen van het vak onderzoeksmethoden. ‘Het is hier comfortabel. En er hangt hier de juiste sfeer om te gaan studeren,’ verklaart hij zijn aanwezigheid. Het werkverkeer buiten hoor je aan deze kant van de bieb oppervlakkig boven de stilte uitkomen. ‘Het stoort me af en toe, maar niet heel erg,’ zegt Takele. Hij gaat verder met het maken van aantekeningen.
De deur van de bibliotheek gaat voorzichtig open. Geroezemoes vanuit de kantine komt even binnen vliegen. De deur klapt weer dicht. Een studente loopt naar een plekje bij het raam aan de achterkant van de Leeuwenborch. Ze stopt haar de oplader van haar telefoon in het stopcontact voor haar. Ze kijkt of ze nog berichtjes heeft ontvangen. Nee. Ze gaat zitten. De inktvlek op de nieuwe tafel waar ze achter zit, ziet ze niet. Ook zij pakt met een zucht haar boeken. Zacht getik op het toetsenbord is nu nog het enige wat te horen is. Zelfs het vrolijk gekleurde interieur doet stil aan. De hoeveelheid studenten zijn op één hand te tellen. De stilte voor de storm. Volgende week is het zelfstudieweek. De afwisselend limoen- en fuchsiakleurige stoelen wachten rustig de toestroom van studenten af. Weg is dan de rust. Tegen die tijd is het buiten misschien wel stiller dan binnen.

Wb: Fijiaanse tradities

2005-10-06T06:53:00.000-07:00

Achtstejaars Arne Lanting ging voor zijn studie Ontwikkelingssociologie naar Fiji. Hij bekeek de lokale bevolking en haar tradities door de lens van een camera.

‘Ik werkte als cameraman voor een project dat zich richtte op het verbeteren van de kwaliteit van koraalriffen in het visgebied van de Fijianen. De mensen hebben nauwelijk bootjes. Ze vissen tot hun oksels wadend in het water. Daardoor vertrappen ze het koraal. Maar je kunt niet simpelweg zeggen dat ze niet meer mogen vissen. Vis is hun hoofdvoedsel.
Door middel van workshops raakten de mensen steeds beter doordrongen van hun eigen handelen. Ik vond het frappant om te zien hoe gebruiken een rol kunnen spelen bij het beheren van de koraalriffen. Zo had de chief van een dorp een taboe gelegd op een visgebiedje recht voor het dorp. Het ging nu al veel beter met dat koraal.
Om de zes weken ging ik voor circa tien dagen naar het eilandje Gau, honderdtwintig kilometer van het hoofdeiland. In het begin ging ik nog met een speedboot op de open zee, maar daar werd ik echt kotsmisselijk van. De laatste paar keer ben ik met het vliegtuig gegaan. Deze werd ook wel de ‘flying coffin’ genoemd. Je zit er met z’n achten in, maar het is zo breed als een suzuki alto. Schouder aan schouder. Je moet er niet teveel bij na denken. De vliegreis duurde ook maar een half uurtje en het was altijd nog beter dan drieeneenhalf uur misselijk in het bootje te moeten zitten.
Op het eilandje bezochten we zes verschillende dorpjes. Het rondlopen met een camera vond ik een supermooie manier om het land te leren kennen. Je hebt tijd voor het kijken naar mensen en hun gewoontes. De cultuur is ook zeer traditioneel. Zo kennen de Fijianen een gebruik dat draait om het geven en krijgen van cadeautjes. Traditioneel is dit de gestampte wortel van peperplanten. Hier maken de lokale mensen een licht narcotiserend drankje van, kava. Je drinkt het met zijn allen uit een kokosnoot. Het smaakt naar modderwater. Als je hier heel veel van drinkt, word je wat slaperig en krijg je knikkende knietjes, maar verder niets. Alleen je mond raakt wat verdoofd. De Fijiaanse tradities staan en vallen bij het drinken van dit spul. Je drinkt tot je niet meer kan. Ik had het op een gegegeven moment aardig onder de knie. Ik kon toen net zoveel drinken als de rest en kreeg ook de smeuige verhalen los.
De uiteindelijke film gaat naar donoren en dient als voorlichtingsmateriaal voor scholieren. Ook is een aantal dvd’s in de betrokken dorpen verspreid. Bijna iedereen heeft daar inmiddels een tv. De ontvangst is wel heel slecht. Eén dorpsbewoner kon met behulp van een versterker als enige één zender ontvangen. De rest heeft gespaard voor een dvd-speler. Als herinnering kunnen de lokale mensen nu de dvd van het project bekijken.’

Wb: ‘We share the sadness and the shock’

2005-10-06T06:49:00.000-07:00

‘There is nobody in my country who was not affected by tsunami. Everybody lost someone they knew,’ tells irrigation engineer Inoka Samarasuriya from Sri Lanka. She is one of the ten participants from the tsunami-hit countries taking the 44th International Course on Land Drainage at Alterra-Ilri, paid for by Wageningen UR.

Inoka Samarasuriya finished her MSc in Geotechnical Engineering in England at the end of 2004. She returned to Sri Lanka on 14 December. Twelve days later, on 26 December, the tsunami hit Sri Lanka.
‘I live in Matara, a town on the southern coast. That day everybody was at the market which is close to the sea. My aunt went as well. She lost her life; it took us five days to find her body,’ tells Inoka.
Inoka herself had a visitor that day. ‘That’s why I didn’t go to the market.’ Her husband, 14-year old son, her mother and her two brothers survived too. The tsunami did not reach their homes as they are located further inland on slightly higher ground. But Inoka could see everything as it happened, and above all she saw the panic. ‘People did not know what had hit them. There was a big noise and people were shouting. Lights went on and off. People were running along the roads, shouting to everyone to run for their lives.’
The impact was tremendous. Inoka wanted to get an impression of the extent of the damage, so she walked into the city that evening. ‘I was shocked. I don’t ever want to see that again. Never. There were cars were everywhere, stacked on top of each other on the roofs of buildings. Lorries were up in the trees. And so many bodies, all lying like animals on the ground.’
Everything was destroyed: temples, public buildings, roads, bridges and many houses. People who had lost everything found shelter in camps. Those who survived and still had a home helped wherever they could. ‘The tsunami was a national disaster. Socially it brought people together; religious differences no longer mattered.’
As the waters subsided, the Sri Lankan people were faced with the problem of salt water. ‘Before the tsunami we had special drainage canals to prevent salt water coming into agricultural lands. These were all destroyed. Now we have to reclaim the land somehow as we are dependent on it for our livelihood.’
Since the tsunami, Inoka has been working for rehabilitation projects in the tsunami-affected agricultural lands. Each week she makes a journey along the coastline for her work. ‘The tsunami has changed the whole country, the coastline, the landscape. I see the bare land and foundations. I also see people who have come back to where they lived. They sit there looking at what is left, mostly nothing more than a floor,’ she tells.
Inoka heard about the Ilri course on land drainage through a friend. ‘The course is just great!’ she says, smiling for the first time. ‘I see it as the ideal place to learn and experience how to manage the drainage system. I have come across new drainage technologies and have learned how to use them.’ Inoka plans to share the knowledge and skills she is learning with her colleagues when she returns Sri Lanka.
Inoka thinks the course is a great experience. She has met wonderful people, who have been through the same. ‘No matter what religion, age or race, we have all experienced the tsunami. We share the sadness and the shock. Nobody will ever forget it.’

(photo Guy Ackermans)

Wb: ‘Als er vuur is ben ik tevreden.’

2005-09-30T06:45:00.000-07:00

De studentenscouts van Yggdrasil hielden op 21 september een survival om nieuwe leden te werven. / foto Guy Ackermans

Het zijn niet alleen kleine welpen en kabouters die houden van boompje klimmen en vuurtje stoken. Ook studenten blijken zich daarmee nog prima te kunnen vermaken. De studentenstam van Scouting Wageningen, Yggdrasil, verzorgde op woensdag 21 september een kleine survival bij het clubhuis in het bos, bedoeld om nieuwe leden te werven.

‘In het centrum van de wereld staat een grote boom, een enorme es die Yggdrasil wordt genoemd.’ Zo begint de Scandivische mythe van Yggdrasil, waarnaar de studentenafdeling van de Wageningse scouts is vernoemd. De stam bestaat al meer dan twintig jaar, maar zo groot als die ‘enorme es’ in de mythe is, zo klein was de studentenstam het afgelopen jaar. Door een golf aan afstudeerders moesten zes overgebleven leden de afdeling in stand houden.
Zij proberen nu nieuwe leden aan te trekken, en met succes. Zeven nieuwkomers zijn vanavond op de survival afgekomen. ‘Ik miste de scouting,’ zegt Janneke. Ze wordt aangevuld door Wietze, een andere nieuwkomer: ‘Scouting is een gevoel. Je komt er van jongsaf aan bij. Je groeit mee en het wordt een onderdeel van je leven.’
De meeste Yggdrasilleden zijn ook lid van de padvinderij in de plaats waar ze opgroeiden. Maar terwijl de stamleden daar vooral leidinggeven, kunnen ze bij Yggdrasil juist ‘zelf ouwehoeren,’ legt stamlid Margarethe uit. ‘Even geen gevoel van verantwoordelijkheid, maar een leuke afleiding naast de studie.’
Het ontbreken van traditionele uniformen tekent de ongedwongenheid binnenYggdrasil. Alleen een grijze sweater is standaarduitrusting bij de tweewekelijkse bijeenkomsten.Slechts één nieuwkomer heeft geen ervaring met scouting. ‘Maar hij heeft wel de spirit,’ zegt Margrethe.
En of het nu aan deze spirit ligt of aan het scoutgevoel in het algemeen, de nieuwkomers lijken zich al helemaal thuis te voelen. Een hoge boom is snel beklommen en ondanks een paar fouten met het kompas - één groepje loopt totaal de verkeerde kant op en een tweede loopt tegen het clubhuis aan terwijl ze nog dertig stappen moeten zetten – slagen allen erin zich te verzamelen rondom de vuurplaats voor het laatste onderdeel: vuur maken. Dat is veruit de favoriete activiteit van iedereen. ‘Het is het kampvuurgevoel,’ zegt stamlid Lia. ‘Als er vuur is ben ik tevreden.’
Met beperkte middelen – konijnenbont en tien lucifers – moeten de studenten een vuurtje maken waarna een touw dat boven het vuurtje hangt, doorbrandt. Verbeten trachten de groepjes hun vuurtje aan te krijgen. Wanneer de lucifers op dreigen te raken, geeft de organisatie toe. Er mag een papiertje bij te pas komen. Nu laait het vuurtje van groep één snel op en brandt het touw door. Als beloning krijgen ze een sleutel waarmee ze de weg vinden naar het einddoel van de wedstrijd. De vlag van Yggdrasil. Terwijl de winnaars deze aan de vlaggenstok hijsen, zit de rest al rondom het nu grote vuur te genieten van het kampvuurgevoel.

Wb: International flavours

2005-09-30T06:44:00.000-07:00

It has become almost a tradition at the beginning of a new academic year, the Global Meal organised by Crossroads, a project of the Student Chaplaincy Wageningen. Cassava leaves from Sierra Leone, Fijian seafood, Dutch sauerkraut, Mexican tacos and many other dishes from different home countries had been prepared by the students who joined the occasion on Thursday 22 September.

‘Today I want to show some Fijian food,’ tells Maria Elder from Fiji. She has prepared cooked mussels. ‘Typically Fijian, but I only managed to half do it as I could not find any coconut cream.’ Maria is one of the almost thirty students who have come this evening to the Chaplaincy at Duivendaal where the Global Meal is held.
In the middle of the room three tables have been put together. Clean glasses and plates are awaiting all the different dishes that will be served this evening. The students present their dish to the others, telling something about the ingredients and traditions like when to eat it and how. ‘In my country you don’t buy your fish. You just go to the sea and go fishing,’ Maria explains as she presents her seafood dish.

Besides getting to know more about each other’s food and traditions, students have come to get to know other students, both international and Dutch. ‘I want to meet new people from all over the world,’ tells Dutch student Narda van de Krogt. Because she is doing a BSc she has not met many students from abroad. So she came tonight together with some friends and they have brought along a Dutch cake as their contribution.

Halfway through the evening, and many different dishes have passed by. Sulaiman Bangura from Sierra Leona is sitting and looking relaxed as he empties his plate. ‘I like it!’ he says laughing. ‘I am here to taste different food and enjoy.’ Reverend Josine van der Horst of the Chaplaincy is also looking around satisfied. ‘It’s just so much fun. You get a look in each other’s kitchen and sharing food brings people together,’ she says.

Wb: Q&A / Where can I go for a cheap haircut?

2005-09-30T06:40:00.000-07:00

Sooner or later you’ll probably need to visit a hairdresser during your stay in Wageningen. / photo Guy Ackermans

It’s perhaps not the first thing you think about when arriving here, but after a month or two a look in the mirror might remind you, you need a haircut badly. But where should you go to get your hair cut? Cutting Asian, South American or African hair is different and most hairdressers in Wageningen seem so Dutch. Don’t despair, there are some places you can go to in Wageningen.

It’s especially worth trying those where the owners come from abroad themselves, like Barzan. He is from northern Iraq and owns two hairdresser salons in the neighbourhood called Nude. The salons on the two corners of the row of shops there. Newroz is the one for men and No-Nonsense the one for women. Prices there are relatively very low. Male students pay nine euros for a haircut, women eleven. In most other salons expect to pay at least five euros more, in some cases as much as fifteen euros.

Both salons have experience in cutting non-European hair, as they have many international customers. Curly African hair is a special matter, and besides No-Nonsense there are a couple of other hairdressers (e.g. M&L and Joelle located in the Centre) that also have the right skills, although they advise customers to go to a professional Afro-hairdresser if they want more than just cutting or drying it sleek. Straightening or weaving especially take a lot of time and as hairdressers charge for time, it can get extremely expensive. It’s better to go to Afro-hairdressers in a bigger town like Arnhem or Utrecht, where they have more experience and therefore can do it quicker.

Another option of course is to do it yourself together with friends. Toko Indrani in the Salverdaplein has a good range of hair products. Besides many special waxes and shampoos, they also sell wigs, hair extensions and typical non-European hair products. Some of these can also be bought in the shop ‘African Delight’, located in the Bergstraat, next to Joelle hairdressers.

And if you can manage to wait another month, you will be able to go to an Afro-hairdresser at African Delight. An African woman, Elizabeth, took the shop over just two months ago. She sells cosmetics, but so many African people have come by and asked for special hair treatments that she is planning on starting a hairdressing salon next month with her sister and two friends.

These are just some tips for getting your hair done; there are lots of hairdressers in Wageningen with good skills. Just keep asking around. And be sure to ask the price before you take a seat, as they vary a lot from cheap to extremely expensive.

Wb: Wageningse voedingssite nóg populairder

2005-09-22T06:39:00.000-07:00

Bezoekers uit de hele wereld weten de populaire voedingsinformatiesite www.food-info.net van het departement Levensmiddelentechnologie sinds september nóg beter te vinden. De site is van de zomer door studenten in zeventien talen vertaald. Geld heeft de site echter niet, dát komt uit het opleidingsbudget van Levensmiddelentechnologie.

De site, die informatie geeft over voeding en voedselveiligheid, bereikte deze maand een recordaantal bezochte pagina’s. Op woensdag 14 september werd de magische grens van tienduizend pageviews per dag overschreden. Het aantal bezoekers lag die dag op 3783, waarvan bijna 90 procent de site nog niet eerder had bezocht.
Hoewel de site al tien jaar bestaat, heeft er zich de afgelopen maand een flinke stijging in bezoekersaantallen afgetekend. Volgens dr. Ralf Hartemink van de leerstoelgroep Levensmiddelenmicrobiologie komt dit doordat de informatie op de site sinds kort in zeventien verschillende talen beschikbaar is. ‘Afgelopen zomer heeft een internationaal team van Erasmus- en MSc-studenten hard gewerkt om de informatie te vertalen. Ruim 75 procent van onze bezoekers komt nu uit het buitenland.’ Een andere oorzaak is dat de site steeds beter te vinden is via zoekmachines. ‘Daar was tijd voor nodig,’ aldus Hartemink.
De kracht van de website ligt volgens Hartemink in de manier waarop de informatie wordt aangeboden: ‘Het is voor de consument geschreven, maar zonder de belerende toon die bijvoorbeeld het Voedingscentrum bijvoorbeeld wel heeft. Wij geven geen advies.’ Wel heeft de site een vraag-en-antwoordservice waarvan veel gebruikgemaakt wordt. ‘Te veel eigenlijk,’ zegt Hartemink. ‘We willen hier studenten op gaan zetten, want geld om iemand in dienst te nemen hebben we niet.’ De site moet het doen zonder financiële steun van Wageningen UR. ‘Ik betaal het nu vanuit het opleidingsbudget van Levensmiddelentechnologie,’ aldus Hartemink.

Wb: Het zwarte gat

2005-09-22T06:35:00.000-07:00

Stralend zit je op het podium. De Aula is gevuld met familie en vrienden. Na jaren ploeteren zet je vol trots je handtekening onder hét papiertje; je diploma. Je bent klaar om de wereld te veroveren. En dan komt de kater. Want wat kán je eigenlijk? Wat wíl je? Wie zit er op je te wachten? Vier starters vertellen over het zwarte gat na het afstuderen.

‘Ik studeerde af met het idee van gouden bergen die op me stonden te wachten’, vertelt Sanne Lohof. Ze deed een vrije doctoraal in de richting communicatie en organisatie en haalde in juni haar bul. ‘Al snel merkte ik dat ik wat realistischer moest worden. Er stonden gewoon niet al vijf mensen om mij te springen.’ Het onvermijdelijke was daar: solliciteren, solliciteren en nog eens solliciteren.
Sanne ging actief van start, maar moest snel toegeven dat het nog niet zo eenvoudig is. ‘Ik vind het een ondoorgrondelijk woud. Waar moet je beginnen met zoeken? De kranten en websites, er is zoveel. Daar heb je een dagtaak aan om het volgen. Het is oneindig.’ En als ze een vacature had gevonden die bij haar paste, liep ze aan tegen een gebrek aan ervaring.
De zoektocht werd nog bemoeilijk doordat Sanne toegepast werk zocht. ‘Ik ben opgeleid tot onderzoeker en als je dan praktisch aan de slag wilt, is het moeilijk,’ zegt Sanne. De concurrentie met hbo’ers neemt dan toe. ‘Vergeleken met hen heb ik een gebrek aan ervaring op toegepast gebied.’

Uitzendwerk
Sanne had echter één groot voordeel: ze weet wat ze wil. Veel lastiger solliciteren is het als je dat niet precies weet, zoals dierbiologe Margot Sprenger. Ze is in maart afgestudeerd en heeft nog nauwelijks een brief verstuurd. ‘Ik kijk wel rond, maar ik weet eigenlijk slecht wat ik wil doen. Onderzoek? Me verdere ontwikkelen in biologische landbouw? Het onderwijs in? Ik sta een beetje stil en heb ook af en toe het gevoel dat ik niets structureels doe.’
Om wel de huur en boodschappen te kunnen betalen, doet Margot ondertussen uitzendwerk. Ze ziet het zeker niet als een domper dat ze na zoveel jaar studeren nu ‘een mindere baan’ heeft. ‘Ik weet dat ik tenminste iets anders kán gaan doen.’
Landschapsarchitecte Pauline de Koning is minder positief. Ze bracht na haar afstuderen meteen een bezoek aan het Centrum voor Werk en Inkomen (CWI). ‘Ik had al veel verhalen gehoord over het CWI en vooral dat mensen soms jaren aan het zoeken zijn naar een baan. Geld is dan wel handig, dus ik besloot me gelijk in te schrijven.’ Het CWI wilde haar echter niet helpen voordat ze zich bij uitzendbureaus had ingeschreven. ‘Dat moest ik eerst maar doen en dan kon ik morgen terugkomen.’
De uitzendbureaus waren voor Pauline een domper. ‘Ze zeiden gelijk al dat ze niks hadden in mijn studierichting. En dat ze ook serieuze langere klussen moeilijk aan konden bieden, omdat ik ondertussen aan het solliciteren ben. Ze willen het risico niet nemen dat ik zo weer weg ben. Maar ik wil best een poos een project doen hoor. Nu ben ik gedoemd tot flexwerk in de thuiszorg,’ vertelt Pauline, lichtelijk gefrustreerd.

Vertrouwen
Thuiszorg, administratieve werkzaamheden, telefonisch enquêtes afnemen, horeca. Blij worden de starters niet van deze baantjes, die relatief weinig geld opleveren. Ze moeten veel uren per week aan de slag om toch een inkomen te hebben. Daarnaast moeten ze nog energie vinden om te solliciteren op banen binnen hun eigen vakgebied.
‘Het is eigenlijk meer een bult dan een zwart gat,’ zegt Pauline. ‘Tijdens m’n studie had ik constant stress, maar nu is dat nog veel erger. Brieven schrijven, voorbereiden op bedrijven, gesprekken voeren. Man, wat gaat daar veel energie in zitten!’ Landschapsarchitecte Barbara Ruysenaars, afgestudeerd in 2003, kan er over meepraten. Haar uitzendbaan kostte ontzettend veel energie. Ze vond het verschrikkelijk. ‘Zeven dagen per week hollen, maar ik hield geen cent over.’
Er zit weinig anders op dan ‘gewoon doorgaan’ en vertrouwen houden, menen de starters. Pauline: ‘Ik maak me nog geen zorgen. Wanneer ik na een gesprek weer word afgewezen, dan bedenk ik me dat ik daar dan ook gewoon niet pas. Je moet ook overtuigd zijn dat het wel goed komt. Ik vraag me wel eens af hoe, maar daar weiger ik aan toe te geven. Misschien dat ik daarom zo druk bezig ben. Dan heb ik tenminste geen tijd meer om er verder over na te denken.’
Ook Sanne heeft het volste vertrouwen in het vinden van een leuke baan. ‘Ik heb genoeg lichtende voorbeelden om me heen. Ik zie vooral dat mensen om me heen vaak niet via standaard wegen toch op hun plek komen. Het heeft gewoon tijd nodig en je moet vooral bezig blijven.’
En hoewel Margot gek kan worden van mensen in haar omgeving die constant vragen of ze al een baan heeft - ‘daar word ik een beetje zenuwachtig van’ - denkt ze dat het allemaal wel los zal lopen. ‘Je moet een beetje relaxen. Het komt echt allemaal wel goed.’ Toch wordt ze wat onrustig nu de bladeren gaan vallen. ‘Ik heb het idee dat nu het september is, de dip echt begint. Iedereen is hard bezig en dan zit ik hier niks te doen.’

Visitekaartje
Barbara had dat punt op zeker moment ook bereikt, en besloot dat het anders moest. ‘Ik was het schrijven van brieven spuugzat en het vervullen van stomme baantjes leidde af van het zoeken naar de baan die ik echt wil. Hier wilde ik niet in blijven hangen. Ik ging het anders aanpakken. De deur uit en mensen binnen mijn eigen vakgebied opzoeken.’
Volgens Barbara is dat dé manier om het tij te keren. Door het bezoeken van congressen, symposia en conferenties bleef Barbara actief en betrokken in haar vakgebied. ‘Je moet wel echt je best doen. Je bent geen student meer en valt overal buiten. Je mag eigenlijk nergens meer aan meedoen. Ik ben toen rond gaan bellen, heb de situatie uitgelegd en gevraagd of ik toch gratis mocht deelnemen aan congressen en dergelijke. Met het aanbod om te helpen bijvoorbeeld.’
Verder maakte Barbara visitekaartjes en was het een kwestie van netwerken. Na een lang jaar van proberen heeft ze uiteindelijk een leuke baan gevonden. ‘Niet door het schrijven van een brief, maar door op de juiste persoon af te stappen. Ik nam veel initiatief, en dan blijken er toch veel mogelijkheden te zijn.’
Achteraf ziet Barbara het ‘zwarte gat’ niet als een zwarte periode. Juist vanwege de moeilijke tijden kijkt ze er zelfs zeer positief op terug. ‘Je leert er veel van, ook omdat je jezelf steeds moet oppeppen. Je wordt gedwongen alles op een rijtje te zetten en na te denken over wat je nu echt wilt.’ Het gaf ook een goed gevoel te ontdekken dat ze eigenlijk heel veel kon. ‘Ik kreeg een enorm gevoel van vrijheid en zelfstandigheid.’ Een gevoel vergelijkbaar met de euforie op de dag van de buluitreiking. Ook nu was het een handtekening die een periode afsloot; een handtekening onder een arbeidscontract. Het veroveren van de wereld kan echt beginnen.

(tekening Henk van Ruitenbeek)

Wb: Q&A / The bicycle bag

2005-09-22T06:32:00.000-07:00

Even before you came to the Netherlands you probably knew that the Dutch are famous for their bicycles. Amazingly, there are more bicycles (about 18 million) than there are people in the Netherlands (a little over 16 million). It’s hardly surprising then that the Netherlands is the country with the highest bicycle density in the world.

Driving a car is impractical for most foreign students due to regulations and the expense, and taking the bus is not much use in Wageningen. So, you have probably already noticed how useful a bicycle can be, as the only other alternative within town is to go everywhere on foot.

So, the chances are you have already bought a bike. But have you ever wondered about how to get all your belongings on it as well when riding it? Groceries for example: maybe you have tried cycling with a plastic bag in your hand or hanging over the handlebars. If you haven’t learned how dangerous this is, you will do soon as your bag hits the wheel. If you are lucky only your groceries will have got mangled in the spokes, if not, you might hit the ground too.

To avoid this, you can of course use a backpack, but this is not very comfortable, especially when you have a long ride home and lots of groceries. There is a solution though: the bicycle bag! This consists of one bag on each side of the rear carrier of your bike. You may have seen them around, stuffed with groceries or being used by people delivering mail and newspapers by bike, but they are just as useful for children to put their feet in when they are sitting on the back. The bicycle bag is a real multipurpose article here in Holland.

Once you have become convinced of its usefulness, you can buy a bicycle bag in all bicycle shops, but the Hema also sells them for a reasonable price. Also, check out the bicycle equipment stall at the market on Wednesdays. You can get a good one for about fifteen euros. Once you’ve put it on your bike, don’t forget to close it when your bike is outside. Besides people using it at a trashcan, the rain has a habit of forming puddles at the bottom of the bags.

Wb: Bus 86

2005-09-22T06:31:00.000-07:00

Tien voor vijf, vrijdagmiddag. Een stuk of tien studenten staan bij de bushalte aan de Haagsteeg te wachten op de bus. Ongeduldig zijn alle blikken gericht op de Lawickse Allee. De bus is te laat.
Het begint te waaien. Bladeren dwarrelen door de lucht. Motregen komt uit de hemel vallen. Een lange, brede jongen doet de rits van zijn roodwitte jas nog maar wat verder dicht.
Tussen de eikenbomen achter de bushalte loopt een studente met een grote witte hond. Nadat deze een plasje heeft gedaan tegen een boom, voegen hond en bazin zich bij de wachtende meute. Naast het meisje staat een jongen met een driekwart broek en een grote rugzak gelaten voor zich uit te kijken.
Een blond meisje met krullen steekt de weg over riching de bushalte. Ze trekt een trolleykoffer voort. Eenmaal bij de halte haalt ze haar OV-kaart uit haar handtas en kijkt op het bord met de bustijden. Een blik op haar horloge vertelt dat zelfs de volgende bus te laat is.
Dan komt bus 86 eindelijk de hoek om. Binnen is het proppen. ‘We hebben geprobeerd hem voor je vrij te houden,’ roept een blonde jongen tegen een zojuist ingestapte vriend. Hij wijst op de stoel schuin tegenover hem, waar nu de studente met de witte hond zit. Ietwat schuldig kijkt ze om. ‘Ach, het is druk,’ zegt de vriend om aan te geven dat hij het niet erg vindt. Hij blijft staan.
‘Chippie?’ vraagt de blonde jongen hem. Hij reikt een grote zak aan. Maar dan klinkt de stem van de buschauffeur door de intercom. ‘Kunnen we doorlopen?’. De vriend stapt over de hond en loopt door naar achteren, weg van de chips.
De deuren sluiten en de bus vervolgt zijn weg langs de studentenflats. De lamp voorin springt op rood. Er moet iemand uit bij de Ooststeeg. Gezucht en gesteun. Een wat oudere mevrouw worstelt zich door de massa studenten naar buiten.
De bus trekt weer op. Bij de volgende halte lukt het nog zeker tien mensen om in te stappen. De jongen met de driekwart broek zit bij het raam. Hij heeft zijn grote rugzak op zijn schoot getrokken en staart naar buiten. Voor hem zit een jongen in een blauw jack met in zijn ene oor een oordopje van een discman. Op zijn schoot ligt een boek met een egaal blauwe kaft, dichtgeslagen.
Gelukkig, de halte bij Dijkgraaf is leeg. Geen nieuwe drommen die naar binnen moeten. Terwijl de bus doorrijdt, licht de rode lamp weer op. Twee Aziatische jongens stappen bij de Bornsesteeg uit. Een nieuwe lading studenten vult de ruimte die ze achter laten ruimschoots op.
De chauffeur vindt het nu genoeg. Met een afgeladen bus rijdt hij de Droevendaalsesteeg voorbij. De daar nog wachtende studenten kijken de bus verbouwereerd na. De mensen ín de bus halen opgelucht adem. Vanaf nu is het relatief rustig. Niemand eruit, niemand erin. Zelfs de mensen die dicht op elkaar staan, komen even tot rust en staren zwijgend voor zich uit naar het landschap dat passeert. De jongen met blauwe jas slaat zijn boek open en laat de omgeving voor wat het is.
Een stelletje dat bij het raam staat, maakt gebruik van de rust. Het meisje laat zich ontspannen tegen haar vriend vallen. Genesteld in zijn armen en met haar hoofd op zijn schouder kijkt ze naar buiten. Hij blikt tevreden de bus rond.
Een mobiel gaat over. Hard en storend. Geïrriteerd kijken passagiers om. De eigenaar van de mobiel neemt hem snel aan en begint te fluisteren. Als op commando gaan er nog twee af.
Het wordt nu steeds warmer in de bus. De jongen van het stel trekt zijn jas maar uit. ‘Nee, het schiet voor geen meter op,’ zegt een bellende jongen staand in het gangpad. Ongemak neemt nu de overhand. Een wesp kruipt zoekend over het raam. Die wil ook naar buiten.
Station Ede-Wageningen. Mensen halen opgelucht adem. Mobieltjes worden opgeborgen en jassen gaan weer aan. De deuren gaan open. Studenten vloeien naar buiten. Grimassen verdwijnen. Het ergste deel van de reis zit er op. De studenten lopen richting de treinen. ‘Prettig weekend!’ roept een studente naar een vriendin die een andere kant op moet. Met een halflege chipszak wacht de blonde jongen op zijn vriend die nog van achteren uit de bus moet komen. ‘Beetje druk hè?’ zegt hij wanneer ook zijn vriend eenmaal buiten is. De busdeuren sluiten achter hen.

Nieuwsbrief: Het onderwijs op Larenstein is competentie gericht

2005-09-19T02:58:00.000-07:00

Project Match

Onder de noemer Match gaat Larenstein dit jaar een nieuw onderwijssysteem gaat introduceren: competentiegericht onderwijs. Door deze onderwijsvernieuwing sluiten de opleidingen nog beter aan op de praktijk, zodat jij straks optimaal bent voorbereid op de arbeidsmarkt. Maar hoe ziet het onderwijs er nu precies uit? En wat betekent dit voor jou als student?

Competentiegericht onderwijs
Met alleen kennis kom je niet ver in de praktijk. Uiteindelijk moet je in staat zijn je kennis toe te passen. Dat is precies datgene waar Match op inspeelt. Studenten leren tijdens hun studie deskundig handelen. Aan het eind van je studie hoor je in staat te zijn om opgedane kennis professioneel toe te passen. Tijdens de studie ligt de nadruk daarom op het ontwikkelen van kennis, vaardigheden en houding, waarbij we de beroepspraktijk zo goed mogelijk proberen na te bootsen. Na de afronding van je studie ben je getraind in deskundig handelen. Hierdoor weet je zelfs in de meest moeilijke beroepssituaties wat je moet doen.

De opleiding
Centraal binnen de opleiding staat een aantal assessments. Hoeveel dit er precies zijn, verschilt per opleiding. Elk assessment is een afsluitend examen van een onderwijsfase. Tijdens het assessment moet je aantonen dat je gevraagde competenties, die de opleiding aan het begin van een onderwijsperiode meedeelt, onder de knie hebt. Een digitale portfolio en diagnostische toetsen ondersteunen je hierbij.

Assessment
Tijdens een assessment moet jij aan twee zogenaamde ‘assessoren’ laten zien dat je deskundig kunt handelen. Deze assessoren zijn docenten die verder niet betrokken zijn geweest bij je studiebegeleiding.
Het aantonen van je vaardigheden doe je aan de hand van een opdracht. Deze opdracht kan bestaan uit verschillende vormen. Voorbeelden zijn het houden van een presentatie, het schrijven van een essay, het opstellen van een beheersplan, maar ook een individueel gesprek bestaat tot de mogelijkheden. Voorop staat dat de assessors beoordelen of je handelingsbekwaam bent. Het is een soort rijexamen: je hebt kennis en vaardigheden nodig om de test te doorstaan. De beoordeling van de assessment staat los van je persoonlijke leerweg.

Portfolio
Ter ondersteuning van je leerproces hou je tijdens je studie een digitale portfolio bij. Dit is een persoonlijke database op internet waarin je je studiedoelen, studievoortgang en studieproducten bijhoudt. Aan de hand van je portfolio krijg je zicht op je eigen ontwikkeling en kan ook je studieloopbaanbegeleider je leerproces volgen.

Het portfolio speelt verder niet mee in de beoordeling. Je krijgt er geen cijfer voor. Wel kun je bepaalde onderdelen gebruikten tijdens een assessment om aan te tonen dat je specifieke vaardigheden hebt ontwikkeld.

Het portfolio hou je gedurende je hele opleiding zelf bij en bevat in ieder geval de volgende onderdelen:

* Curriculum Vitae (CV)
Hierin beschrijf je het doel van je studie door verschillende vragen te beantwoorden, zoals:
- Wat heb je voorafgaand aan deze opleiding gedaan?
- Waarom heb je voor deze opleiding gekozen?
- Wat wil je de komende jaren leren?

* Studieplanning
Je werkt een planning uit voor het komende jaar en je omschrijft je persoonlijke ontwikkelingsplan (POP):
- Welke modules ga je volgen?
- Welke kennis en vaardigheden wil je leren?

* Producten
Tijdens een module werk je aan opdrachten die uiteindelijk tot een product moeten leiden. In je portfolio hou je de ontwikkeling van dit product bij door deelproducten en verslagen op de site te plaatsen.

* Reflectie
Tijdens een module moet je regelmatig controleren of je aan het leren bent wat je hebt aangegeven te willen leren. Dit doe je door je docenten en je medestudenten toegang te geven tot de producten in je portfolio. Die geven commentaar op de kwaliteit van je producten en op je leerproces. Dit commentaar en je eigen reactie hierop zet je vervolgens in je portfolio.

Voorafgaand aan een assessment bespreek je met je studieloopbaanbegeleider je portfolio. Je overlegt met hem of je niveau goed genoeg is om het assessment positief af te leggen. De studieloopbaanbegeleider geeft je hierin advies. Het opvolgen van dit advies is niet verplicht.

Diagnostische toets
Naast de assessments hanteert Larenstein nog een type toets, namelijk de diagnostische toets. Deze toets levert geen punten op, maar dient als feedback. Door deze toets tussentijds te maken, kun je zelf nagaan of je kennisniveau voldoende is. De resultaten van deze toets zet je wel in je portfolio en kan dus een rol spelen in het beoordelen van je leerproces tijdens de assessment.

Wat wordt er van jou verwacht?
Als student ben je zelf verantwoordelijk voor je leerontwikkeling. Elk jaar jaar stel je je persoonlijke leerdoelen op die aansluiten bij de opleidingseisen. In principe is het verder je eigen verantwoordelijkheid om te zorgen dat je de benodigde kennis eigen maakt en je de vereiste vaardigheden ontwikkelt tijdens de module. Of je het nu uit een dictaat haalt, van internet, tijdens colleges of uit de praktijk, je mag zelf kiezen hoe je studeert en hoe je aan je kennis komt. Het portfolio en de diagnostische toetsen zijn er om je ontwikkeling te ondersteunen, maar alleen jij kan je portfolio bijhouden en het is aan jou of je wel of niet gebruik maakt van deze diagnostische toetsen. Je wordt pas daadwerkelijk beoordeeld tijdens het assessment.

Wat mag je van je docenten verwachten?
Dat je zelf verantwoordelijk bent voor je ontwikkeling, betekent niet dat je het alleen moet doen. Zo wordt er aan het begin van je studie veel aandacht geschonken aan het opzetten van je portfolio. Je hoeft niet zelf een website te maken. Deze is al vormgegeven. Je hoeft hem alleen nog maar te vullen. Dit gebeurt met het programma Sharepoint. Verder krijg je een uitgebreide handleiding en wordt je in het eerste en het tweede jaar begeleidt tijdens het vullen van je portfolio. Je leert dan ook hoe je teksten, foto’s en digitale schetsen kunt gebruiken voor het portfolio.

Verder is het belangrijk dat je goed je studie kunt plannen en dat je daar ook kritisch op kunt reflecteren. Larenstein heeft hier een speciale training voor opgezet. Bovendien begeleiden de docenten je tijdens het onderwijsproces. Ook zijn er docenten die jou helpen op het gebied van specifieke kennis en vaardigheden. Daarnaast is er een studieloopbaanbegeleider die zicht heeft over de totale opleiding en je kan helpen bij specifieke keuzemomenten.

De coach
De coach is de docent die jou tijdens een module direct begeleidt. Vaak is hij ook degene die de kennis bezit die bij een specifieke module hoort, de expert. Hij ondersteunt je dan ook in het verwerven van deze kennis en de specifieke vaardigheden die je tijdens een module dient te ontwikkelen. Kortom: de coach/expert is degene die binnen een module de inhoudelijk input levert én feedback geeft.

De studieloopbaanbegeleider
Met de studieloopbaanbegeleider overleg je over je studieplan en studievoortgang. Hij kan je ook helpen bij het maken van belangrijke keuzes tijdens je studie. Bovendien is hij degene die je ondersteunt bij het opbouwen van je portfolio.

Assessors
Assessors zijn de docenten die je tijdens je assessment beoordelen. Aan de hand van een opdracht of gesprek gaan ze na of je voldoende kennis en vaardigheden bezit. De assessors vervullen nooit tegelijkertijd de functie als studieloopbaanbegeleider en/of coach.

Studieresultaten
Tijdens je opleiding moet je 240 studiepunten of European Credits (ECs) halen. Dus vier keer zestig punten per studiejaar. Je krijgt alleen studiepunten voor een positief beoordeeld assessments. Per opleiding is bepaald hoeveel assessmetns per studiekaar plaatsvinden. Sommige hebben twee examens per jaar, andere drie of vier. Maar alle opleidingen houden een assessment op enkele cruciale momenten in je studie:
- In de loop van het eerste jaar, om na te gaan of je geschikt bent voor de
studie.
- Aan het eind van je eerste jaar, om te beoordelen of je competenties voldoen aan het basisniveau. Als de beoordeling voldoende is, krijg je je propedeuse toegekend.
- Na je tweede jaar, om te bepalen of je competentieniveau voldoet aan de criteria voor gevorderden en je dus mag beginnen met je major.
- Aan het eind van je vierde jaar, om te beoordelen of je voldoet aan het professionele niveau. Bij een positieve beoordeling ben je geslaagd voor je opleiding.

Je krijgt twee keer per jaar de gelegenheid om aan een assessment deel te nemen. Je moet je altijd inschrijven voor een assessment. Dit doe je na overleg met je studieloopbaanbegeleider. Inschrijven kan tot uiterlijk in week zes van deperiode voorafgaand aan het assessment. Als je zakt, zijn er beperkte mogelijkheden voor een herexamen/herkansing.

Meer informatie hierover vind je in de agenda van Larenstein, en op het intranet onder het kopje ‘onderwijs & examenreglement’. Of informeer bij je studieloopbaanbegeleider.

Tot slot
Je weet nu wat het onderwijssysteem in grote lijnen inhoudt. De invoering van een nieuw onderwijssysteem loopt echter vrijwel nooit zonder problemen. Via evaluaties aan het eind van ieder onderwijsonderdeel vragen we jullie mening over de afgelopen periode. Jullie reacties gebruiken we dan om het onderwijsprogramma verder te verbeteren. Bij onduidelijkheden, vragen en/of problemen kun je terecht bij je studieloopbaanbegeleider.

Wb: Q&A / Working in the Netherlands

2005-09-15T06:25:00.000-07:00

Many students look for a job to make some extra money while they are studying. Unfortunately, a round of several employment agencies in Wageningen made it clear that it is not easy to get a part-time job if you are a student from abroad.

‘The fact that they don’t speak Dutch doesn’t help,’ explains Fenneke Deinema from the employment agency TempoTeam. But it is the legislation in particular that makes it difficult for foreign students to find a job. Students from outside the EU need a work permit and this takes a long time to obtain. ‘By that time, most vacancies have already been filled by others,’ says Deinema. Even for students from inside the EU, who don’t need a work permit, it is difficult. Most companies are just not keen on offering international students a job, as it is much easier for them to hire Dutch people.

So is it not even worth trying? Well, Indian student Sharadkumar Donga (doing an MSc in Management, Economics and Consumer Behaviour) proved that it is not impossible to find a job. ‘But you have to be really determined,’ he says. He got a job at a supermarket purely through his own persistence. ‘I looked for ages. Whenever I went to buy groceries I asked if I could work there, and finally the manager said yes.’

Although he sees advantages to working – he has learned more about Dutch culture and speaks a bit of the language – he would discourage others from doing the same. ‘It takes at least five to six months to get all the paperwork sorted out. First you need to have your residence permit, then you have to get a tax number and a work permit. And then a few months later your residence permit expires and you have to start the procedure all over again,’ Donga explains.

Students from outside the EU are not allowed to work for more than ten hours a week. According to Donga the amount of money you can earn in this time is not worth the effort, but more importantly he says you should not forget that it can affect your study. First, looking for a job takes a lot of time, but once you have got a job your whole time is taken up with just studying and working. That doesn’t leave much time for other activities. ‘I think it’s better to finish your study as early as possible and then try to work for the remaining time you have in the Netherlands,’ suggests Donga, who is now facing delays in his study as a result of his job.

But, if you are really set on finding a job, take a look at www.wau.nl/msc/jobs/index.html. Here you can find practical tips as well as the official rules set out by the Dutch government for international students wanting to work in the Netherlands. Next, despite only slim chances, go and pay a visit to the employment agencies. You never know. On the other hand you stand the best chance of finding a job by searching yourself. Contact companies in person, and get to know Dutch people. ‘It helped a lot that I lived on a corridor with Dutch people. You get connections, which may turn out to be useful in your search and it’s a good way to learn some basic Dutch. That at least helps you to decipher notes in shop windows which are advertising a vacancy for an employee (medewerker),’ says Donga. ‘Most important is don’t give up. Keep looking and you will succeed.’ (Photo Guy Ackermans)

Wb: Tegenvaller in Zuid-Afrika

2005-09-15T06:22:00.000-07:00

Zesdejaars biologie Emilie de Bruijckere kwam begin dit jaar terug van een afstudeervak in Zuid-Afrika. Het ecologisch onderzoek naar de verspreiding van de bosbok bleek in de praktijk minder leuk dan ze van tevoren had gedacht.

‘Voor mijn vertrek kreeg ik veel positieve reacties op mijn onderzoeksvoorstel. Door voedsel van hoge kwaliteit in verschillende plots neer te leggen, wilde ik de verspreidingspatroon van de bosbok manipuleren. Ik vertrok met hoge verwachtingen naar het natuurpark Lajuma om mijn theoriën te testen. In gedachten zag ik de AIO-baan al voor me. Maar het werd een diepe val.
In de praktijk bleken mijn methodes totaal niet te werken. Ik had veel tijd gestopt in een uitgebreid literatuuronderzoek, alleen bleken er teveel oncontroleerbare factoren te zijn. Heel frustrerend. Ik heb dan ook geleerd dat je ontzettend flexibel moet zijn in methode en plannen. In de praktijk komen er zo veel dingen bij kijken. Het is belangrijk dat je niet met oogkleppen op je onderzoek doet.
Het was wel heel interessant om de dieren in hun natuurlijke omgeving te bestuderen. De natuur is zo dichtbij en het is super om de wilde dieren rond te zien lopen. Maar je moet wel veel geduld hebben. Een bosbok bijvoorbeeld vlucht direct weg als hij je hoort. Soms zat ik lange tijd in elkaar gedoken en hadden ze me niet door. Dan kon ik ze een hele tijd bestuderen.
Ik vond het ook heerlijk om de hele tijd buiten te zijn. Het park ligt in de bergen en elke ochtend moest ik voor mijn onderzoek aardig wat klimmen. In het begin kwam ik hijgend boven, maar op een gegeven moment merkte ik dat mijn conditie beter werd en dat ik boven zelfs nog kon huppelen.Zuid-Afrika zelf was een bijzondere ervaring. Ik kon me niet echt in het land thuis voelen. Er heerste een gespannen sfeer, een soort strijd. Een strijd die ik niet begreep. Overal is een duidelijke scheiding tussen donkere en blanke mensen. Mijn vriendje uit Wageningen kwam op bezoek en die is donker. Wanneer we samen over straat liepen, keken mensen echt op. Sommigen maakten zelfs foto’s van ons. Toch heb ik me nooit onveilig gevoeld. Het voelde ook alsof ik iets positiefs uit kon zenden. Maar het was wel lastig. Vooral omdat je de geschiedenis van Zuid-Afrika zelf niet hebt meegemaakt, is het moeilijk te beoordelen.
Mijn onderzoek in Zuid-Afrika was een goede ervaring voor me. Ik heb ervan geleerd dat dit soort fundamenteel onderzoek niets voor mij is. Misschien dat het een klein puzzelstukje is voor andere onderzoekers, maar voor mij is het niet bevredigend. Ik kan mijn idealistische inslag er niet genoeg in kwijt en kreeg zelfs het gevoel dat ik de dieren gebruikte. Ik vraag me af wat het nut van mijn onderzoek nu is geweest voor de dieren die ik heb geobserveerd. Voor een toekomstige baan weet ik nu dat ik naar meer toepasbaar onderzoek op zoek moet gaan.’

Wb: Binnenhaven

2005-09-15T06:20:00.000-07:00

Hangend op naar buiten gesleepte banken maakten bewoners van de Binnenhaven vorige week dankbaar gebruik van de mooie nazomer. Sinds de opening in mei 2004 kende het studentencomplex vooral veel leegstand. Nu met ingang van het nieuwe studiejaar de meeste kamers gevuld zijn, komt er eindelijk leven op de galerijen. Onder het genot van pannenkoeken met ijs en chocoladesaus, leren de nieuwe bewoners elkaar wat beter kennen en worden eerste ervaringen van Wageningen uitgewisseld. ‘Ik hou hier wel van, een beetje socializen,’ zegt eerstejaarsstudent Robbert Wijbelt tevreden.
(foto Guy Ackermans)

Wageningen Update: Drainagecursus

2005-09-15T02:21:00.000-07:00

Acht mensen uit de door de tsunami getroffen landen begonnen op 5 september in Wageningen aan de 44th International Course on Land Drainage van Alterra-ILRI. Met deze cursus hopen ze hun land verder te kunnen helpen in de wederopbouw na de tsunami van eind vorig jaar. De cursisten krijgen de opleiding aangeboden door de raad van bestuur van Wageningen UR. Het gaat om mensen uit alle getroffen gebieden; India, Sri Lanka, Indonesië en Thailand.
De cursisten zijn in hun thuisland allemaal direct betrokken bij de wederopbouw van hun land. Dit was een criterium voor deelname zodat de kennis die ze tijdens de cursus opdoen ook daadwerkelijk toegepast gaat worden. Cursuscoördinator ir. Henk Ritzema benadrukt dat ze niet alleen technische kennis opdoen. ‘Die kennis hebben ze voor een groot deel al. Het gaat ons ook om het integreren van de kennis in de sociaal-economische context. Hoe regel je bijvoorbeeld de investeringen in een gebied waar vooral arme boeren wonen? Hoe ga je om met de competitie tussen verschillende vormen van landgebruik?’

Lava: Werkveld 'Zodiac Zoos'

2005-09-08T07:11:00.000-07:00

„Veel van onze werknemers zijn doorgerold vanuit hun stage,” vertelt Martine Otten, communicatie coördinator van Zodiac Zoos, de overkoepelende organisatie van vier regionale dierenparken in Nederland. Van de circa negentig vaste medewerkers, hebben er twaalf de opleiding ‘diermanagement’ van het Van Hall Insitituut in Leeuwarden gedaan. Dit jaar nam Zodiac Zoos twee afgestudeerden van diermanagement aan.

Jaarlijks komen er circa dertig studenten vanuit diermanagement stage lopen bij Zodiac Zoos. Bijna allemaal vinden ze een plek in het dierenpark Aqua Zoo Friesland, waar de speciale praktijkschool ‘Zoo College’ is opgericht. Daar draaien de studenten mee in het dagelijkse team van Aqua Zoo Friesland op de afdelingen Publiek & Service (onder andere educatie) en Dieren & Care (dierverzorging). Otten: „Vaste onderdelen bij educatie zijn het geven van rondleidingen en presentaties. Bij dierverzorging gaat het vaak meer om het in kaart brengen van minimumeisen voor huisvesting of het verzamelen van data voor fokprogramma’s.”
Naast de dagelijkse werkzaamheden heeft iedere stagiaire ook nog een grotere opdracht waar ze tijd voor vrij moeten maken. „Deze extra opdracht loopt als een rode draad door hun werkzaamheden heen. Dit kan bijvoorbeeld het ontwikkelen van informatieborden zijn of het opstellen van huisvestingrichtlijnen.”
De studenten van diermanagement hebben over het algemeen nog weinig praktijkervaring wanneer ze beginnen met hun stage. „Er is veel ruimte om de vaardigheden te ontwikkelen. Een opdracht op school verschilt veel met de praktijk. De eerste keer dat studenten een rondleiding moeten geven, zijn ze vaak zenuwachtig. Na verloop van tijd gaat dit steeds makkelijker, ” aldus Otten.Sommige studenten komen tijdens hun stage er achter dat het werken in een dierentuin niet bij hen past. Daarentegen komt het ook voor dat een student na de stage gelijk mag blijven. De meeste reageren echter na hun afstuderen op een vacature van Zodiac Zoos. Of ze worden aangenomen hangt volgens Otten vooral af van de indruk die ze achterlaten. „Kennis van het werkveld is natuurlijk essentieel, maar het gaat ook om de persoon en de werkinstelling. Ze moeten duidelijk hart hebben voor de zaak. We willen 100% inzet.”

Wb: 'Het swingt als een tiet’

2005-09-08T06:18:00.000-07:00

Studentenbands strijden in de Spiegeltent om de eerste plaats in de Jazzcompetitie. / foto Guy Ackermans

Dat jazzmuziek niet alleen van de oudere generatie is, werd op vrijdag 2 september weer eens bewezen tijdens het Rhine Town Jazz Festival. Voor het derde jaar achtereen streden studentenbands tegen elkaar in de Studenten Jazz Competitie.

‘Jazz is zeker niet ouderwets,’ zegt Ceresbandlid Roy Dohmen. ‘Jazz is muziek op gevoel, een kwestie van improviseren. Je speelt voor het publiek. Je voelt ze aan en daar speel je op in.’ Het kost de Ceresband echter de nodige moeite om het publiek in de Spiegeltent de dansvloer op te krijgen. ‘Vanavond komen de mensen meer om te luisteren,’ verklaart Roy het gebrek aan swingende mensen. ‘Het is gezellig, maar ze komen niet echt los.’
Volhardend probeert ook de Delfste Studenten Dans Harmonie de jury en het publiek te imponeren. Hoewel het een jazzcompetitie is, laten de strijdende bands vooral dixielandmuziek horen. ‘Hakkie-takkie jazz,’ noemt Joris Beukeboom van KSV-band The Able-bodied Seamen het. ‘Het is hippe en felle muziek. Temponummers. Lekker om op te dansen.’
De KSV-band is de laatste van vanavond. ‘We hebben er zin in! Ik ben alleen wel een beetje mijn stem kwijt’, zegt zangeres Annebette Loois. Maar wanneer ze het podium even later hebben beklommen, is er van een verloren stem niks te merken. Gestimuleerd door het bier dat rijkelijk vloeit, blazen de bandleden erop los. Al snel staan er mensen te dansen op de dansvloer. Zelfs de juryleden die eerder nog onbeweeglijk op hun bank zaten, knikken nu glimlachend mee met de muziek. Het is duidelijk. De jury is onder de indruk van ‘het enthousiast musicerende gezelschap’. The Able-bodied Seamen sleept de eerste prijs van tweehonderd euro binnen. Het geheim van hun overwinning ligt volgens de band in het feit dat zij als enige een zangeres in hun midden hebben, maar volgens Annebette zelf ligt het toch echt aan de muziek: ‘Het swingt als een tiet!’

Wb: Paarse muren

2005-09-01T06:17:00.000-07:00

Luide hamerslagen verstoren de zondagsrust in de Kapelstraat. In de etalage op nummer 13, die normaal gevuld is met producten uit verre landen, staan nu een half gescheurde doos met boeken en een grote gereedschapskist. Aan de buitendeur hangt een poster met de tekst: ‘De Wereldwinkel gaat opknappen. Jouw hulp is welkom!’
De komende drie weken zal de Wereldwinkel een flinke transformatie ondergaan. ‘We gaan mee in de stijl van de landelijke keten van Wereldwinkels,’ vertelt Gonny van Muiswinkel. ‘Morgen begint de verbouwing echt.’
Gonny is één van de vrijwilligsters die vandaag meehelpt met de voorbereidingen. Haar collega Renze Sleeking loopt net met een volle verhuisdoos door de winkel. Het hele assortiment verhuist vandaag naar een pandje naast de wereldwinkel, zodat er daarna volop getimmerd en geverfd kan worden. ‘Paars en geel,’ aldus Gonny. De kleuren die centraal staan binnen de landelijke stijl.
Hoewel de landelijke keten al een aantal jaren een vaste stijl heeft, bleef de Wageningse Wereldwinkel al die tijd zijn eigen koers varen. ‘We hebben er veel discussie over gehad. We waren bang een soort Hema of Blokker te worden. Te commercieel,’ vertelt vrijwilliger Ellen van der Steen. ‘Uiteindelijk hebben we de knoop doorgehakt. Het brengt toch een belangrijk stukje herkenbaarheid met zich mee. Zo bereik je een groter publiek.’
In totaal zijn er vier studenten die in de Wereldwinkel werken. Renze en Gonny zijn hier twee van. Het is een goed doel om je voor in te zetten, vindt Gonny. ‘De Wereldwinkel koopt haar spullen in bij organisaties die zich inzetten voor een eerlijke handel. Zij betalen voor producten uit de derde wereld landen een hogere prijs dan multinationals. Op die manieren krijgen de boeren ook een eerlijke prijs.’ Daarnaast is het ook heel leuk om in de winkel te staan. ‘Het wordt een stukje van jezelf. Je verkoopt eerlijke spullen en je maakt deel uit van een vrijwilligersteam.’ Renze denkt er net zo over. ‘Ik was druk bezig met het schrijven van mijn scriptie en wilde er graag iets naast doen. Het leuke is ook dat er een heel gevarieerd publiek komt. Jong en oud, bejaarden, kinderen, studenten.’
Met de nieuwe uitstraling hoopt de Wereldwinkel straks een nog breder publiek te trekken. Sfeervolle lichtspotjes, een roodoranje vloer en paarse en gele muren gaan de huidige tl-lichten en wit- en grijstinten vervangen. Volgens Gonny is de winkel ook wel toe aan een verbouwing. ‘De laatste was jaren terug. Toen is het achterste gedeelte van de winkel erbij getrokken. Tussendoor is er ook nog wel eens geverfd, maar een echte opknapbeurt is hard nodig.’
Behalve een nieuwe verflaag krijgt de winkel ook een nieuw plafond en een nieuwe vloer. ‘Dat besteden we uit,’ zegt vrijwilliger Jorrit Dekker, terwijl hij met de hamer houten latjes van een oude boekenzuil afslaat. ‘In de tussentijd kunnen wij buiten de kasten schuren en verven,’ zegt Gonny. Zj schroeft het bordje ‘Afrika’ van een kast. ‘Ze moeten er voor het verven af, maar straks delen we de boekenkasten wel weer in per werelddeel,’ vertelt ze.
De winkel is inmiddels al behoorlijk leeg. De oude grijze boekenkasten staan kaal tegen de muur. Een grote vlieger hangt eenzaam in de hoek en aan het plafond hangen verspreid nog wat gekleurde lampenkappen en mobielen. Renze wikkelt geconcentreerd wat laatste kopjes in kranten en stopt ze in een doos. ‘Er is vanochtend al wel een potje op de vloer kapot geslagen,’ zegt hij teleurgesteld.
Tijdens de verbouwing gaat de verkoop gewoon door. Op de hoek van de Kapelstraat heeft de Wereldwinkel een kleine ruimte in onderhuur die als tijdelijk verkooppunt gaat dienen. Ruimte voor alle boeken is er niet, maar van het deel van het assortiment dat hier wel een plekje heeft gevonden, is bijna alles in de uitverkoop. ‘We gaan het straks wat ruimer opzetten, dus moeten we wel wat spullen kwijt,’ vertelt Renze. De feestelijke opening van de vernieuwde Wereldwinkel is op 24 september. ‘We hebben dan ook ons lustrum. De Wereldwinkel bestaat dan vijfendertig jaar,’ zegt Gonny. Het is een krappe planning volgens de vrijwilligers. ‘Maar we moeten het gewoon gaan halen,’ aldus Jorrit. Tot die tijd is alle hulp in ieder geval welkom.

Wb: Argo eert Speelman

2005-09-01T06:14:00.000-07:00

‘We kunnen u niet zomaar laten gaan, want we hebben u erg gewaardeerd.’ Met deze woorden lichtte de voorzitter van studentenroeivereniging Argo op dinsdag 30 augustus de benoeming van rector prof. Bert Speelman tot lid van verdienste toe.

Speelman is blij verrast met de onderscheiding. ‘Dit is bijzonder omdat het van de mensen komt om wie het allemaal gaat: de studenten. Ik ben er heel, heel blij mee.’
Eerder dit jaar ondertekende Speelman een contract dat Argo in staat stelt tot 2008 een profcoach aan te stellen. Voorzitter Janwillem Liebrand noemt het dan ook een verlies dat hij nu vertrekt en benadrukt de betrokkenheid van Speelman bij studentenverenigingen en activiteiten. ‘Het is nog even afwachten of de volgende rector magnificus dezelfde betrokkenheid toont,’ aldus Liebrand in zijn toespraak.

Wb: International students register

2005-09-01T06:12:00.000-07:00

‘Now I am a student!’ says Ataharul Huq Chowdhury from Bangladesh. All international students who start their MSc in September were required by the Student Administration Office (CSA) to officially register at the University main building on Friday 26 August. They were welcomed with pancakes and ice cream.

Klaas de Vries from CSA is one of the people welcoming the international students at the entrance to the building, handing out registration forms and explaining the procedure to the new students. ‘The students have to make a round of the ground floor which takes them along all the different desks responsible for arranging the various practical aspects, like getting their picture taken for a student card and making sure their insurance is in order.’ De Vries is expecting about two hundred international students today.
So far, students think the day is a good initiative. ‘It is all clear to me now’, tells Liao Szu-Ting from Taiwan. Emilie Jordi and Romain Ledoux from French agree and add that the administration was got through very quickly. ‘Fifteen minutes and we were done already.’
The newly registered students are standing at tables outside. For most of them it is an exciting day as their masters abroad is really starting now. The atmosphere is a little bit festive, as there’s a pancake stand and an ice cream-bar outside. ‘We wanted to make it a little bit Dutch,’ De Vries explains. Some students are enjoying an ice cream, despite the cold weather, but the pancake stand attracts more students.
Jodi van Leusden normally works in the financial department, but today she’s helping with the pancake stand. Halfway through the day she’s already baked more than a hundred pancakes. ‘It’s going really well,’ she says. The students love the pancakes. ‘I think it is fantastic. I want the recipe,’ says Saritha Kittie Uda, who is from Indonesia. Although the French students are used to pancakes, they are obviously enjoying them. ‘It’s our breakfast,’ explains Jodi. The students at another table want to try making pancakes at home. ‘They look a little bit like our traditional food, but then softer,’ says Huq Chowdury. Unfortunately, the recipe hanging on the stand is only written in Dutch. ‘We had no time to translate it,’ explains Van Leusden. So, for all of those who asked for the recipe, better late than never:

- 500 g pancake flour (pannenkoekmeel)
- 1 litre milk
- 4 eggs
- pinch of salt

Mix all ingredients in a bowl and stir it to a smooth batter.Stir the batter regularly to avoid lumps.Melt a dab of butter in a hot frying pan.Pour a big spoon of batter in the pan so that it forms a thin layer.Bake the pancake golden brown on both sides.Serve with a sweet filling like sugar, jam or syrup, or a savoury filling such as cheese or bacon.

Wb: Volgend jaar geen CAID

2005-08-24T06:10:00.000-07:00

Ruim duizend nieuwe studenten doen deze week mee aan de introductiedagen. Zoals het er nu naar uit ziet, is het echter de laatste keer dat eerstejaars op deze manier Wageningen leren kennen. Er zijn nog steeds niet genoeg geïnteresseerden voor de Commissie Algemene Introductie Dagen van volgend jaar.

Het is voor het eerst dat er voor aanvang van de AID nog geen nieuwe CAID is voor het jaar daarop, vertelt commissielid Jenneke van Elderen. Hoeveel introductiecommissies hen voor zijn gegaan, weet Van Elderen niet precies. ‘We hebben geprobeerd het na te zoeken, maar dat is niet gelukt. Het zijn er in ieder geval meer dan vijfentwintig geweest.’ Zonder een CAID is de kans groot dat het programma er volgend jaar anders uit zal gaan zien. ‘De organisatie zal waarschijnlijk meer vanuit de universiteit komen en andere aanpassingen zijn misschien noodzakelijk,’ zegt Van Elderen.
Een mogelijke aanpassing ligt in de lengte van de introductiedagen. ‘Het is nu extreem goed georganiseerd. Het is uniek dat er voor een relatief zo kleine studentenstad een zesdaags programma draait,’ aldus Van Elderen. Toch geeft de huidige CAID het nog niet helemaal op. ‘We hopen dat er onder de crewleden misschien wat geïnteresseerden zijn. Om deze mensen over de streep proberen te trekken, gaan we na de AID nog één grote actie ondernemen,’ zegt Van Elderen. Wat de actie precies zal zijn, weet ze nog niet. ‘We richten ons nu eerst op het goed laten verlopen van deze AID.’

Wb: De koningen van het Arionhok

2005-08-24T06:06:00.000-07:00

‘Kunnen we een partytent krijgen bij Studio Z? Over’, schalt het door de portofoon. Sjef Moling, lid van de Commissie Algemene Introductie Dagen (CAID) neemt de oproep aan. Ondertussen werpt zijn collega Karin Ruigrok een scherpe blik op haar beeldscherm. Via een webcam bekijkt ze de ingang van Studio Z, de grote tent bij het hoofdgebouw. ‘Daar liggen dure materialen opgeslagen.’

Sjef en Karin maken deel uit van misschien wel de laatste CAID oude stijl. Ze zitten in een kamer – ‘het hok’ - op de eerste verdieping van villa Arion. Vanuit dit ‘hok’ hebben ze samen met nog vier commissieleden een jaar lang alles geregeld voor de introductiedagen. Aan de muur hangen posters van de AID-commissies van de afgelopen vijfentwintig jaar. De poster van dit jaar – in de kleur fuchsia - hangt er nog niet tussen. Volgens traditie hoort de zittende CAID deze aan de nieuwe CAID te overhandigen. Aangezien die nog niet is gevormd, is er nog steeds een leeg plekje op de muur.
Hoewel de CAID zich hier zorgen over maakt, laten ze zich hierdoor niet beïnvloeden voor het goed laten verlopen van deze AID. Gisteren was de aftrap. ‘Alles verliep goed. Het was druk en we vonden het natuurlijk spannend. Maar de opening was leuk en ook het weer werkte goed mee,’ vertelt Karin.Nu de AID echt van start is gegaan, fungeert het ‘Arionhok’ als hét coördinatiepunt. Vanuit dit hok houdt de CAID contact met de vrijwilligers die rondlopen op de AID.
‘Verspreid over alle zeventig crewleden zijn er twintig portofoons. Zo hebben we contact met alle locaties,’ vertelt Karin. ‘Er is hier altijd wel iemand van de CAID aanwezig. Er moet veel worden geregeld en wij hebben toch in ons hoofd hoe het precies moet.’ Bij vlagen is het druk in het Arionhok. Terwijl Sjef en Karin reageren op soms onverstaanbare berichten over de portofoon, lopen verschillende crewleden binnen om iets te vragen. ‘Heb je een roze armbandje voor me?’ ‘Waar moet ik zo heen?’ Onder een stapel papieren ligt het roze draaiboek. ‘Daar staan alle taken en de tijdsplanning in. We weten zo precies wie waar mee bezig is,’ zegt Karin.
Volgens Sjef is het vergeleken met vanochtend vrij rustig. ‘Toen was het wel even flink druk vanwege de inschrijvingen van de MSc-ers. Het was onbekend hoeveel het er zouden zijn omdat de studenten uit het buitenland zich niet van tevoren al aanmelden. Het bleken er tweehonderd te zijn, dus dat was wel even crisis,’ vertelt Sjef. ‘Ook is het nu wat druk omdat het morgen zondag is en alle winkels dan dicht zijn. Er rijden nu busjes af en aan naar de Albert Heijn.’
De portofoon kraakt weer. Crewleden onderling overleggen over wie de partytent gaat halen. Terwijl Sjef luistert naar wat er gezegd wordt, dwaalt de blik van Karin weer af naar Studio Z. ‘De tent komt eraan. Over en sluiten’, concludeert Sjef.
Hectisch of niet, de sfeer is goed en de CAID heeft in ieder geval alles onder controle. ‘We vonden het geweldig om zoiets groots neer te zetten. En het is fantastisch om te zien dat ruim duizend mensen het nu zo naar hun zin hebben.’ Nu rest alleen nog de vraag: wie volgt?

Wb: Getting to know Wageningen: Pass it on!

2005-08-24T06:04:00.000-07:00

Two MSc groups (47 and 49) compete with each other in the
crate-game during the getting-to-know afternoon. / photo Guy Ackermans

Eleven people and twelve empty beer crates. Jumping from crate to crate, two groups compete with each other for reaching the finish line first. The spare crate has to be passed over their heads from the back of the line to the beginning, so that the participants can make their way to the finish. This is the crate-game, and it’s all about cooperation.

The game has been set out as part of the KMT – an abbreviation of the Dutch word ‘Kennismakingstocht’, meaning getting-to-know-tour – one of the first activities planned for MSc students during the introduction days. The crate-game takes place on a small field next to the Wallenpad in the centre of town. For a while now, group 49 has been waiting patiently for a team to play against at the starting point. As another MSc group walks by, an AID-crew member runs after them. ‘Our group decided not to do the tour, but just to walk around on their own,’ the mum of group 47 explains. However, the crew member easily convinces the group to take part.
Once the two competing groups get off to a start, the mentors of group 47 seem to know what they are supposed to be doing. Staggering on the crates, they are shouting technical advice to the front. ‘Leave more space between the crates, we have long legs!’ The group members themselves pick up quickly on the idea and shout words of encouragement: ‘Come on team! Pass it on!’
Soon everybody is working together well and the finish line is getting closer. Then the referee notices two crates being passed to the front at the same time. ‘Not allowed! Everybody has to stand on his own crate,’ she says when she sees that two players of group 47 are sharing a crate. Group 49, are already shouting indignantly, ‘Cheats!’ For a while there is some confusion among the members of 47. Quickly enough though they start reorganising. Asian girls in the middle of the line start clapping and spurring the group on. ‘We can still do it! Walk on team!’ And again they move forward, leaving group 49 behind. Across the finish line first, they seem quite happy for a group who at first didn’t want to play. ‘We are the champions!’ they shout loudly.

Wb: Eerste indrukken van Wageningen

2005-08-24T05:54:00.000-07:00

‘Tenminste wel Grolsch’

‘Plezier maken’, dat is volgens veeteler Rik Te-Loo (19) belangrijk deze week, maar ook in het dagelijks leven. Hij staat net op het punt om naar huis te gaan en wacht op zijn groepsleden bij de uitgang van Studio Z, waar de feestavond nog volop in gang is. ‘We gaan straks naar Unitas, maar ik moet me daar nog wel even voor omkleden. Er is namelijk een tropical party, dus ik ga even kijken of ik iets heb om aan te doen. Maar ik ga niet in een hawairokje!’
Afgelopen nacht hield Te-Loo het vrij rustig. ‘Ik denk dat ik toch wel ruim negen uur heb geslapen.’ Vanmiddag belde z’n moeder. ‘Ik heb gezegd dat het gezellig is’. Niet veel later gingen de eerste biertjes naar binnen. ‘Drie halve liters. We zijn naar de verenigingspresentatie geweest van Unitas. Die was slecht, maar ze schenken daar tenminste wel Grolsch.’

‘We maken er iets leuks van’

Esther Spart (18) en Nikkie Aarts (18) zijn AID-zusjes. Ze lopen gezellig kletsend rond tijdens de feestavond zaterdag in Studio Z. ‘Vannacht heb ik maar vier uur geslapen,’ zegt Spart. Ze staat met een biertje in haar hand. ‘Mijn eerste van vandaag!’ Haar ‘zusje’ Aarts is één biertje verder.
Ze hebben allebei al een kamer in Wageningen en slapen vannacht ook gewoon thuis. Spart heeft een vriendje bij haar ouders thuis en volgens Aarts zijn er toch geen leuke jongens in het groepje. ‘Maar ze zijn wel heel aardig hoor! Het is een leuke groep.’ Beiden zijn van plan er deze week iets leuks van te maken. De precieze stapplannen voor vanavond zijn nog niet helemaal duidelijk en hangen ook af van hun groepje. ‘Nog even kijken wat voor leuke dingen er verder vanavond zijn, maar ik volg mijn mama’s,’ aldus Aarts.

‘Zoenen met meisjes van elk continent’

MSc-er Niels Kloppenburg (22) staat uitbundig te dansen. De helft van zijn groepje is al naar huis. ‘Er zitten vier Afrikanen in m’n groepje, en die vreten energie. Ze vinden echt niks leuk. Daarom zijn ze nu ook al naar huis.’ Toch lijkt Kloppenburg nog genoeg energie in zich te hebben, zelfs na de nodige alcohol: ‘Acht flesjes en drie glazen bier. Verder ook nog wat van dat Griekse spul, Uzo.’ Hij had vanmiddag de kennismakingstocht, maar zijn groepje is halverwege gestopt. ‘Het was erg suf, vooral de spelletjes waren dom.’
Straks gaat hij nog door naar de Industrial Party op Ceres, waar hij zijn levensmotto ‘schoonheid’ verder vorm wil geven. ‘Ik wil deze week zoenen met meisjes van elk continent.’ In september begint hij met de masters Landschapsarchitectuur. ‘Deze week ga ik me vooorbereiden op een luxe studie om daarna een ongeschoolde baan te doen’.

‘Nogal ingekakt’

Christel van Esterik (19) zit in haar sportkleren op de rand van een groot springkussen. Samen met haar groepsgenoten kijkt ze wat verveeld om naar de andere eerstejaars op sportpark de Bongerd. De sportdag vindt Esterik de minst leuke dag tot nu toe. ‘Het is zwaar om te sporten en we hebben nu al anderhalf uur pauze. Ik ben nogal ingekakt. Het is een beetje een saaie dag dus.’ Toch bevalt de AID verder goed. ‘De eerste twee dagen waren wel erg leuk en gezellig! Ik lag vannacht om vijf uur in m’n bed en daarvoor heb ik ook maar vier uurtjes geslapen.’ Voor vanavond staat er nog niet zoveel op het programma. ‘We gaan wel naar de film, maar verder is het ook rustig op de verenigingen.’ Maandag is het weer tijd om echt te gaan feesten. ‘Dan gaan we naar de schuimparty. Dat lijkt me leuk’. Na de AID gaat Esterik vol goede moed beginnen aan haar bachelor Voeding en Gezondheid. ‘Daar wil ik het maximale uithalen,’ aldus Esterik.

‘Revolutionaire sportvoeding’

Lennart Kleinjans (18) heeft van de sportdag gebruik gemaakt om wat bij te kunnen slapen. ‘Ik lag er pas om half zes in vanochtend en ik heb me ook nog eens verslapen.’ De extra uurtjes slaap hebben hem wel goed gedaan, want volgens hemzelf én zijn groepsgenootjes is hij de fanatiekste met sporten vandaag. Ook in het dagelijkse leven is hij een fervent hardloper. Het liefst wil Kleinjans zich binnen zijn studie Voeding en Gezondheid richten op de sport. ‘Het is misschien wat idealistisch maar ik wil graag revolutionaire sportvoeding ontwikkelen.’
Alcohol drinkt Kleinjans naar eigen zeggen met mate. ‘Ik ben gisteren wel op stap geweest natuurlijk en ik wil ook gewoon het hele programma volgen.’ De plannen voor vanavond zijn echter rustig. ‘Ik ga helemaal niks doen. Nog wat bijslapen in ieder geval en wat in m’n kamer doen. Internetten en contact opzoeken met het thuisfront.’ Zijn ouders heeft hij eerder deze week ook al gebeld. ‘Ik heb gevraagd of ze meer geld wilden overmaken.’

‘Echte feestdagen’

Gewapend met een fietslampje, sleutels en een flessenopener - het kenmerk van haar AIDgroepje- is Anne (22) zaterdagavond aan het feesten in Studio Z. Ze heeft een kamer op de Marijkeweg. ‘Daar ligt alleen nog maar een matras’. Ze is alleen nog niet echt aan slapen toegekomen. ‘Ik haal het aan het eind wel in’. Ook heeft ze nog geen tijd gehad om haar ouders te bellen. ‘Maar die bellen mij morgen vast’, zegt Anne. Tot nu toe bevalt de AID goed. ‘De groep is erg gezellig. Het klikt goed.’ Hoewel het nu ‘echte feestdagen’ zijn, wil Anne zich in het echte leven vooral nuttig voelen. ‘ ‘Wel is het belangrijk dat het niet alleen maar om werken draait.’

Wb: Impressions of Wageningen

2005-08-24T05:52:00.000-07:00

‘I’ve learned some Dutch already’

Probably one of the fittest people walking around during sports day at De Bongerd is Chinese student Wang Hao Ran (22); he got off to a late start for the introduction. ‘I only arrived yesterday in Wageningen, as there were some problems with my ticket.’ Having finished his bachelors in Environmental Sciences in another Dutch city, Leeuwarden, Hao Ran (24) will now continue with his masters in Wageningen. ‘My first impression of Wageningen was the quietness. Even people on the street are quiet. That should make it a good place for studying.’ Hao Ran is planning to make up for his late start. ‘I like to party and drink a few beers. This week I’ll follow the programme and hope to meet many international students. This is new to me, especially all the different languages. I want to get to know more of them. I’ve already learned a bit of Dutch.’

‘Fried food didn’t go down too well’

Yu Li (23) is sitting with her group on the grass at the sports park De Bongerd. She arrived from China three days ago, and it is her first time in Wageningen. ‘I find it beautiful here, very special, like a fairytale.’ In September she starts a masters in Management, Economics and Consumer Studies. ‘After graduation I am planning to go back to my hometown. Till then, I’ll do my best to learn as much as possible.’ Unfortunately, Li missed the party yesterday due to the European food. ‘I had some Dutch fried food, but it didn’t go down so well.’ As soon as Li feels better she will join the group and the activities full-time again. ‘Then I can enjoy it all a little bit more.’ Besides her group mates, she has some Chinese friends who have been in Wageningen longer, and they are helping her getting to know Wageningen. ‘Also I bought a bike and I want to look around in the town. I want to get to know the system here and learn about customs of different nationalities. I am hoping to make many friends during my time in Wageningen.’

‘Much bigger than I thought’

Wibke Roland (22) is dancing with her group mates in front of the Studio Z stand: ‘My first impression of Wageningen is that it is much bigger than I had expected.’ Roland is from Germany and has come for the masters in Food Technology. ‘Later in life I want to work, but also enjoy life.’ For now, Roland is enjoying the introduction days in Wageningen. ‘Last night I went to bed at three and woke up early.’ With her essentials – keys, money and cigarettes – she plans to dance through the whole week. ‘I want to get to know more people during the introduction days,’ she says. ‘My plans? Drinking more beer!’

Wb: ‘Je haalt zelfs de golven in’

2005-06-30T05:44:00.000-07:00

Wouter Samama (23), derdejaars student Bedrijfs- en Consumenten wetenschappen, deed op 11 juni mee aan de catamaranrace ‘Ronde om Texel’. Samen met zijn zeilpartner zette hij de snelste tijd neer en verbrak hij het bestaande record.

De Ronde om Texel is één van de grootste catamaranraces ter wereld. Dit jaar waren er veel inschrijvingen, maar vanwege de sterke wind en branding ging slechts de helft van de deelnemers daadwerkelijk het eiland rond.Samama en zijn zeilpartner Jeroen van Leeuwen gingen al meteen goed van start. ‘Binnen tien minuten voeren we al weg van de rest. We gingen ongelooflijk hard. De speedboten met de fotografen konden ons niet eens bijhouden.’ Ondanks dat de boot later nog vastliep en de twee zeilers eigenhandig hun gebroken roer moesten repareren, zeilden ze toch met een recordtijd als eerste over de finish.
Samama begon op zijn zesde met zeilen. ‘Ik zeilde altijd met m’n zusje. Eerst in een optimist, later in een flying junior. Drie jaar geleden koos mijn zusje voor een andere boot en stapte ik over op de catamaran. Het is de snelste zeilboot die er is. Je haalt zelfs de golven in. Dat is echt een gaaf gevoel,’ zegt Samama.
Er gaat veel tijd zitten in het zeilen. Ieder weekend traint Samama met zijn partner Jeroen van Leeuwen. Dit doen ze meestal in Almere. ‘Daar is een goed catamaranstrand.’ Doordeweeks houdt de student zijn conditie op pijl met fietsen. Ook speelt hij mee met de interne voetbalcompetitie in Wageningen. Verder gaat er veel tijd zitten in het regelen van praktische zaken rondom het zeilen, zoals publiciteit en sponsoring. ‘Het is een dure sport, dus we zoeken constant naar sponsoren.’
Toch vindt Samama ook nog tijd voor studeren. ‘De studie gaat nog wel voorop. Ik moet van mezelf eerst m’n punten halen voor ik mag zeilen. Wel denk ik erover om na m’n bachelor een half jaar fulltime te gaan zeilen.’

Wb: Bedevaart

2005-06-30T05:38:00.000-07:00

Vijftien internationale studenten van de Student Chaplaincy liepen donderdagavond 23 juni een minibedevaartstocht van Wageningen naar Renkum. Eindpunt was de parochiekerk Onze Lieve Vrouw Ten Hemelopneming. Daar bezochten de studenten het middeleeuwse beeld Maria van Renkum. ‘De studenten wilden graag ervaren hoe het is om een pelgrimstocht te maken’, aldus Rita Ketner van de Student Chaplaincy. (foto Guy Ackermans)

Wb: The Dutch experience / 'Thinking outside the box'

2005-06-23T05:34:00.000-07:00

Mahmoud Abdel-Nabby (27) came from Egypt to the Netherlands just two weeks ago to do a course at the International Agricultural Centre (IAC). He did a short course before, last year. This year, it felt a little bit like coming home.

According to Mahmoud, it is a dream for many Egyptians to study in the Netherlands, as the agriculture is so well developed. ‘I have been to other countries, but the Netherlands is kind of different because of its agricultural skills. I have the feeling I am fulfilling a dream.’

It is not the first time that Mahmoud is taking a course at IAC. Last year he came for a short period with a friend from Egypt. Then, their arrival was not without problems. ‘The first time I arrived I lost my way. The public transport system is very difficult when you are not familiar with it, especially when you have to change trains. It took me five hours to get from Schiphol airport to Wageningen. My friend even had two bags and her passport stolen at the Duivendrecht train station.’

This year he received better information about which train to take and which platform he had to go to, and it also helped that he had been to the Netherlands before. ‘Back in Egypt, I stayed in touch with my former course-coordinator. When I arrived here for the second time it felt a little bit like home. The country is not strange to me anymore.’ Especially The Hague reminds him of Egypt. ‘I love this city. It reminds me of the Egyptian city Alexandria. It has the same kind of boulevard along the beach, the same kind of trams and restaurants.’

About fourteen people from several countries are taking the IAC course ‘Integrated Pest Management’. The aim is not to learn more theory, but to look at how each participant can use their own information efficiently in a
way that fits the circumstances in their own country.

For Mahmoud, the first course already changed his life he says. ‘In Egypt we mainly have theory and an exam. There is no money for things like group work and excursions. Here we learn how to use the theoretical information and also how to exchange it with other countries. In the beginning this way of teaching was new to me and I found it strange. However, by the end of the course I had got the idea.’

When Mahmoud first came to the Netherlands he was surprised at how green everything was. ‘In Egypt only a small area is green. Most of the land consists of desert.’ The differences in seasons are also a strange experience for Mahmoud. ‘In Egypt winter is winter and summer is summer. Here you sometimes experience four seaons in one day! It’s a bit like watching a Donald Duck cartoon. He looks out of the window and sees that the sun is shining. Once he gets outside, it’s started raining. Also the days are very long and it is still light at ten or eleven o’clock. The following day it is already light at five in the morning. I find it difficult to get enough sleep as I have trouble sleeping when it is still light.’

During the course Mahmoud has learned ‘to think outside the box’. ‘We learned how to ask the right questions for identifying problems and solutions. It is not only about the kind of fertilizer or the market; it is also about mentality and things like the effect of the economy. Making a process happen does not depend on the resources alone. I believe this thinking outside the box is quite typical of the way Dutch people think. I have been to other countries as well, but this I learned here. Last year I had to get used to it, but this year I took to it immediately and noticed that I could also perform better in the course. It has changed my general way of thinking and I can even say my life.’

Wb: Zeilvereniging koopt boot

2005-06-23T05:32:00.000-07:00

Atlantis, de nieuwe boot van studentenzeilvereniging Aqua. / foto Guy Ackermans

De Wageningse studentenzeilvereniging Aqua vierde op maandag 20 juni het feit dat ze sinds jaren weer een zeilboot in haar bezit heeft. Met champagne doopten de leden in de uiterwaarden de zes meter lange 'Atlantis'. 'Het is een sprookje om ermee te mogen varen', vindt voorzitter Marcel Hoekstra. 'Het is gewoon een superboot.'

Officieel bestaat de studentenzeilvereniging al sinds 1988. Toch is het niet onder alle studenten bekend dat Wageningen zo'n vereniging heeft. Door een gebrek aan ervaren zeilers die met de boot de Rijn op mochten, moest de zeilboot die de vereniging vier jaar geleden had, weg. Daardoor bloedde de club dood, vertelt Hoekstra. 'Rond kerst vorig jaar waren er nog maar een paar leden over. Ik wilde de vereniging weer nieuw leven inblazen. Sinds het idee van de aanschaf van een boot is ontstaan, werden steeds meer mensen enthousiast.'
Nu zijn er twee schippers die de Rijn op mogen: de voorzitter en lid Marcel Wokke. 'Niet iedereen kan zomaar de Rijn op', legt Wokke uit. 'Een aantal leden is nu in opleiding. Als je al goed kan zeilen, heb je snel de extra vaardigheden onder de knie waarmee je ook de Rijn op mag.' Dan gaat het bijvoorbeeld om omgaan met de stroming en het vele vrachtverkeer. Bovendien speelt de wind een extra rol, vanwege bomen op de oever. 'Het is niet rechttoe rechtaan als op een meer', aldus Wokke.
De nieuwe boot is een Spanker Flying Arrow, volgens Hoekstra een snelle boot. 'Hij is licht en gaat al met een zuchtje wind.' De vereniging kocht de boot via Marktplaats.nl. 'Er waren geen andere gegadigden', zegt Hoekstra. ‘We hebben zelfs nog onderhandeld en hem voor een lagere prijs meegekregen.' De leden hebben de boot na aanschaf opgeknapt. Hij is nu vaarklaar en de vereniging hoopt dat die minstens tien jaar meegaat. 'We hebben alleen nog geen havenplaats. Nu moeten we nog elke keer met een trailer heen en weer.'
Studenten die van zeilen houden, kunnen meevaren met de Atlantis. Wokke: 'We hebben het plan om op onze internetsite een schema te maken waarop je je kan inschrijven. Je moet wel lid worden van de vereniging, maar zeilervaring is niet vereist.'

Wb:Tekort aan mensen bedreigt AID

2005-06-23T05:13:00.000-07:00

De Algemene Introductie Dagen voor nieuwe studenten zien er deze zomer misschien voor het laatste uit zoals Wageningen gewend is. Vanwege het almaar groeiende tekort aan vrijwilligers moet het programma volgend jaar waarschijnlijk worden aangepast.

De afgelopen jaren liep het aantal vrijwilligers steeds meer terug. De Commissie Algemene Introductie Dagen (CAID) wist het probleem echter elke keer op te lossen. Volgens commissielid Jenneke van Elderen gaat dat dit jaar ook nog net lukken. ‘Het programma blijft hetzelfde, maar we gaan kijken waar we aanpassingen kunnen doen. Sommige kleine dingen, zoals het neerzetten van stoelen voor het cabaret of het plaatsen van hekken, zullen we uitbesteden.’ De CAID overweegt verder om leden van de Crew een kleine vergoeding te geven. ‘En we proberen nu scholieren te regelen,’ zegt Van Elderen.
Daarmee is de AID2005 gered. Maar in 2006 worden de problemen echt nijpend. Het lukt zelfs niet om voldoende mensen voor de nieuwe CAID te vinden. ‘We hebben twee sollicitanten gehad. Veel te weinig,’, aldus Van Elderen. De oorzaak ligt volgens haar in de dip in het aantal aanmeldingen van drie, vier jaar geleden. ‘Daar merken we nu het effect van. De CAID bestaat namelijk grotendeels uit derde en vierdejaars studenten.’ Daar komt nog bij dat MSc-studenten nog maar relatief kort in Wageningen zijn. ‘Vroeger kon je in je vijfde jaar nog mentor worden’, aldus contactpersoon Liesbeth van der Linden van Wageningen Universiteit.
Voor de universiteit staat voorop dat er een goede introductie moet zijn voor nieuwe studenten. ‘Misschien dat die na dit jaar niet meer helemaal zal lijken op wat we gewend zijn’, zegt Van der Linden. ‘De rol van studenten zal anders zijn. Waarschijnlijk komt de organisatie meer bij de universiteit te liggen. Wel pleiten we voor een grote inspraak van studenten.’ Maar dat is volgens Van der Linden iets om na de zomer verder over na te denken. ‘Prioriteit nú, is het goed laten verlopen van de introductiedagen dit jaar.’

Wb: The Dutch experience / ‘I was too polite’

2005-06-16T05:09:00.000-07:00

German student Tina Linck (26) spent three years in South Africa doing a bachelor in Soil Science. On hearing good academic reports of Wageningen University, she decided to do the masters in Soil Science in Wageningen. After a short stop in her home country Germany she came to the Netherlands in August 2004.

Tina didn’t really have any expectations. ‘When I travel, I just go and see.’ Actually, all she knew about the Netherlands were a few ideas Dutch people had about German people. ‘I would like to emphasise though, that I do not bury myself in the sand at the beach, as all other German people appear to do according to the Dutch.’

Before Tina came to the Netherlands, she didn’t even know the exact location of Wageningen. ‘I tried to find it on a map, but I didn’t succeed. A friend figured it out the day before I had to leave.’ Although she experiences Wageningen as very small, she can enjoy it for the time being. ‘There isn’t much to do, but the diversity in people and the international flair make Wageningen a nice place.’

One thing she misses is nature. ‘But it’s all relative. In South Africa, the nature is of course tremendous. When I first came from South Africa to Germany I found Germany very lacking in nature. But compared with the Netherlands, even Germany is spacious and rich in nature.’

Tina noticed very quickly that Dutch people need to warm up first. ‘I was used to South African people who are very open. They dance on the street when they feel like it. Dutch people are always friendly and helpful when needed, but on a personal level, a kind of barrier has to be got through first. But this is also the case for German people, and perhaps they are even worse.’

She also thinks Dutch people are very polite and generous. ‘Except when you are travelling from Ede-Wageningen to Wageningen by bus. It is often a question of who gets in and who doesn’t. I’ve missed the bus now three times because it was full. Then it was me who was too polite…’

There are a lot of similarities between the Netherlands and Germany, but the language is sometimes a problem. ‘For example, the signs on doors whether to push or pull often confuse me. I always get mistaken as the Dutch word for pull, looks like the German word for push. Also ingredients on food products are often all written in Dutch. So I have to buy my groceries on instinct. Once I thought I was buying a nice fruit juice, but it was actually quite disgusting.’

Tina finds the master’s in Soil Science quite tough going, mainly because of the technical parts. ‘It is also very time consuming, especially because of the group work. Most of my fellow students are from abroad and some of them don’t speak English very well. That can make it difficult sometimes. Also, I found it quite strange that while I was doing a very practical study, the first year consisted mainly of theory. The practical part was missing. Most of the work we did was on the computer with simulation programs. This period we finally have a good practical course where we take soil samples and analyse them.’

As the Netherlands is much closer to Germany than South Africa, Tina pays a visit to her family and friends once every two or three months. Between the visits she doesn’t have much contact with them. ‘I always say ‘there is there and gone is gone’.’ After she has finished her masters next year, Tina will go back to Germany, but only for a short time. ‘I will continue travelling, although I haven’t decided which country I’ll go to next.’ (Photo Guy Ackermans)

Wb: The Dutch experience / 'Not used to waiting'

2005-06-09T10:55:00.000-07:00

Mohammad Ali Nematollahi and Farahnaz Ebrahimi. / photo Guy Ackermans

Mohammad Ali Nematollahi (38) came from Iran to the Netherlands nearly two years ago to do a PhD at the Agroforestry and Fishery group. His wife Farahnaz Ebrahimi (27) joined him four months later to do an MSc in Leisure, Tourism and Environment. Despite several issues they are enjoying their stay in the Netherlands.

As Mohammad came first, he had to arrange the residence permits. ‘It was difficult to get my permit quickly. At the Embassy in Iran they told me to report to the police department in the Netherlands within three days after arrival. Once I was here the first appointment I could get was almost nine months later. I was worried as I also had to apply for my wife. Later the IND took over and the process went a little bit faster, but it still took a long time. I think it would be better if there were a separate institution for students from abroad. Now we get mixed up with refugees.’

Farahnaz adds that waiting is typically Dutch. ‘Whether it is standing in line in front of a ticket machine at the train station or waiting for an appointment with the doctor, you always have to be patient. That is sometimes difficult for us, as we are not used to waiting. In Iran, when someone is too busy, you go to someone else. Here you have to make an appointment for everything and just have to wait, even when it takes about two or three weeks. Also, you should not arrive too late. Punctuality is very important to Dutch people. Even drinking coffee is set at a fixed time. But then, the connection between Dutch people and coffee is surprising. In Iran we only drink tea, but Dutch people seem to be addicted to coffee.’

Mohammad and Farahnaz live together in a small room of about 15 square metres. Farahnaz: ‘In Iran we have a big house. It is tradition to invite friends and family to your home to cook meals and enjoy being together. Here it is just too small. To compensate for our lack of space, we rent a special place once a month with all Iranian families in Wageningen where we spend a whole day and night cooking, eating and talking.’

Farahnaz is positive about the University. ‘My supervisor and fellow students are very kind and always helpful. The big difference is the use of technology here. One cannot do without a computer and most of the courses and presentations are given in PowerPoint. Also group work was new. Although difficult in the beginning, I now really appreciate it. It has made me a better listener and helped me to cope with other ideas and working together.’

One thing they find surprising is the lack of English signposts within the University buildings. ‘The University is very internationally orientated and has many foreign students, but still all signs are written in Dutch. Maybe we should learn Dutch, but it is difficult to motivate ourselves as everybody speaks such good English, even elderly people.’

In their free time, Mohammad and Farahnaz often go to special places. ‘We have been to the islands, to the beach, to national parks and several cities. We have to do this all by train as it is almost impossible for us to get a car here. Our driving licenses are not accepted and lessons are too expensive. We also enjoy riding our bikes. In Iran, we did it as a kid in special parks, but it is impossible to cycle through the streets there. Here everybody has a bike.’

Another thing they do during weekends is shopping. ‘It is great to see all those different brands. Even groceries are never boring. In Iran we only have one type of milk. Here there are so many different types like Milk&Fruit and karnemelk. We buy a different dairy product every week to try. Most of them we like, although some are less tasty.’

Wb: 'Nergens heen zonder krentenbol'

2005-06-09T10:37:00.000-07:00

Argonaut Peter Vos boekt op internationale wedstrijden succes met de Holland Acht. / foto Guy Ackermans

De Nederlandse roeibond selecteerde begin dit jaar de Argonaut Peter Vos voor de nieuwe Holland Acht. Met zijn zeven mederoeiers roeide hij naar een vierde plaats op de wereldbekerwedstrijd in het Engelse Eton, twee weken geleden. Afgelopen weekend sleepten ze de eerste plaats binnen tijdens de Nationale Kampioenschappen in Harkstede.

Vos kwam vier jaar geleden naar Wageningen om Plantenveredeling te studeren. Zijn vrije tijd bracht hij voor een groot deel door op de Wageningse roeivereniging Argo. De eerste twee jaar ging het hem vooral om de gezelligheid. ‘We trainden natuurlijk wel hard, maar we maakten vooral ook veel lol. Het besef dat er meer in zat, kwam pas toen ik in mijn derde jaar eerste werd op een wedstrijd in Boston, georganiseerd door de Nederlandse Studenten Roeibond.’
Vos gaat nu voluit voor het roeien. ‘Ik ben altijd een sporter geweest, maar roeien is geweldig. Je voelt dat de boot steeds harder gaat. Dat geeft een extra drive. Zeker tijdens een wedstrijd wil je elke haal honderd procent maken. Als je dan als eerste over die eindstreep komt, geeft dat een kick!’
Met het resultaat op de wereldbekerwedstrijd in Eton is Vos best tevreden. ‘Zeker gezien het feit dat we eigenlijk nog maar zes weken met z’n achten samen roeien. Duitsland bijvoorbeeld traint al sinds eind vorig jaar samen en een deel van de ploeg bestaat nog uit de Olympische roeiers van 2004.’ Deze vierde plaats geeft Vos in elk geval meer voldoening dan de overwinning op het NK van afgelopen weekend, waar de tegenstanders weinig weerstand boden en er erg veel wind was.
Maar Eton betekent vooral meer voor Vos door de ervaring op zich. ‘Je roeit tegen internationale topteams, je bent in een ander land en je slaapt in een viersterrenhotel. Niet dat ik verder veel van Engeland heb gezien trouwens, want het enige wat je die dagen doet is trainen, eten en slapen.’
Ook nu Vos druk bezig is met de training voor de aankomende wereldbekerwedstrijd in het Zwitserse Luzern, zit het ritme er goed in. ‘Van woensdag tot en met zondag train ik in Amsterdam intensief met de ploeg. Maandag en dinsdag mag ik het wat rustiger aan doen. Dan fiets ik een rondje van 35 kilometer. Daarnaast is goed slapen en eten belangrijk. Eigenlijk ga ik nergens meer heen zonder een krentenbol mee te nemen.’
Wanneer Vos even niet hoeft te trainen, brengt hij zijn tijd grotendeels door met zijn huisgenoten. Ook is hij lid van de studentenvereniging Ceres, waar hij iedere maandagavond samen met zijn jaarclub eet. Ontspannen met een biertje mag dan ook nog wel. ‘Eén à twee biertjes tijdens het eten is wel maximaal. Tegen de tijd dat m’n jaargenoten verder gaan met drinken, ga ik naar huis. Ik zorg er voor dat ik altijd om elf uur in bed lig, want de wekker gaat de volgende ochtend weer om zeven uur af.’
Ondanks alle tijd en energie die in het roeien gaat zitten, studeert Vos nog steeds Plantenveredeling. ‘Het gaat wel wat langzamer. Zeker groepswerk en practica zijn lastig, maar ik hoop dit kalenderjaar mijn bachelor af te kunnen ronden. Ik wil ook zeker m’n masters daarna gaan halen, maar het is de vraag of dit te combineren is. Als ik echt moet kiezen, kies ik voor het roeien. Ik wil in ieder geval nog drie jaar doorgaan. Mijn doel is met Holland Acht mee te roeien op de Olympische Spelen. De overwinningen tot nu toe smaken naar meer’, aldus Vos.